Στον καθρέφτη μου κοιτάχτηκα με αγωνία
και με έπιασε μια μελαγχολία.
Δεν ήμουν εγώ, ήταν μια άλλη
μ' αναποδογυρισμένο κεφάλι.

Σκοτεινή η μορφή της
με λοξό βλέμμα
πάγωσε το χρόνο
και εστίασε σ' εμένα.

Γύρω βουβή σιωπή
χαώδη απελπισία
συνέχισε να με κοιτά
με μεγαλύτερη μανία.

Η εικόνα αποτρόπαιη
αδυνατώ να την αντικρίσω
είναι ο άλλος μου εαυτός
δεν τον αναγνωρίζω.

Ξάφνου μαυρίλα πλάκωσε
θλίψη και στεναχώρια
ο καθρέφτης αντικατόπτριζε
της ψυχής μου τα καταγώγια.

Μαύρος ο εσωτερικός μου κόσμος
ούτε ίχνος από χρώμα
πείσμωσα με τη μία
και στη στιγμή τ' άλλαξα όλα.

Φωνή έβαλα δυνατή
και η μορφή τράπηκε σε φυγή
το "είναι μου" άρχισε να καλοσυνεύει
αυτή ήταν η αφορμή.

Τον καθρέφτη μου ξανακοίταξα
να βρω παρηγοριά
ανάποδος ήταν και αυτός
είχε κρυμμένα μυστικά.

 

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!