Γιώργος Κακουλίδης
Γαβριηλίδης
ISBN: 978-960-576-475-3

Ο ποιητής, συγγραφέας και ζωγράφος Γιώργος Κακουλίδη εντάσσεται στη γενιά του ’80, τη γενιά του “ιδιωτικού οράματος” που από νωρίς γύρισε στην πλάτη της στην πολιτικοποίηση της προηγούμενης δεκαετίας.

Η νέα του ποιητική συλλογή,  «μην ακούς τον Παράδεισο» (Γαβριηλίδης, 2016), έχει στέρεες βάσεις στον υπερρεαλισμό με χαρακτηριστικά μίας καθαρής γνησιότητας που “γδέρνει” χαϊδεύοντας τον αναγνώστη/ακροατή, μέσα από την κυριαρχία της συνειρμικότητας και του παράλογου. Μικροί συμβολισμοί διαπνέουν όλη την μακροσκελή ποιητική σύνθεση που σεναριογραφείται με θεατρικότητα σαν το τελευταίο ταξίδι της ζωής με ένα σουρεαλιστικό τρένο προς τον Παράδεισο, που συνειρμικά γεννά σκέψεις με μία χροιά αποκαλυπτικού στοιχείου και μυθολογίας.

Στις άτιτλες τρίστιχες και τετράστιχες -κατά κύριο λόγο- σκηνές που εναλλάσσονται ο ποιητής με έναν αφοπλιστικό αυθορμητισμό μιλά για τον έρωτα, τις αντιδράσεις των ανθρώπων σε οτιδήποτε τους ξαφνιάζει· η πορνεία, η Καισαριανή και η Τρεμπλίνκα αναδύονται πλάι στις προσωπικές μνήμες· ασθένειες και ο φόβος του θανάτου συνδέονται με την δοκιμασία για την είσοδο στον Παράδεισο, αφήνοντας ένα χαμόγελο στα χείλη του αναγνώστη με τις ξαφνικές αλλαγές θέματος.

Ένας νεκρός στην άκρη του δρόμου
Είναι στη σωστή θέση για να γίνει λουλούδι

Διακρίνονται επιρροές τόσο από τον “θολό” -χωρίς λεπτομέρειες- σουρεαλισμό του Εγγονόπουλου, όσο και τον πολύχρωμο συμβολικό υπερρεαλισμό του Σαχτούρη. Σε μία αστική παράθλαση του χώρου, σκύλοι πλαισιώνουν συχνά το καναβάτσο στο ιδιόρρυθμο ταξίδι του. Μια ελαφριά ειρωνεία διαπερνά ένα εξομολογητικό πλαίσιο άρνησης προς τις -κάθε λογής- θρησκευτικές σέχτες που απαιτούν τη μόνη αλήθεια του δικού τους δρόμου προς τον Παράδεισο, όπως εκείνες τον παρουσιάζουν.

Ο ουρανός εμφανίζεται συχνά στη σύνθεση, ενισχύοντας τη φωτεινότητα των εικόνων του, που αναδύονται αυθόρμητα μέσα από το αφηγηματικό ύφος. Ταυτόχρονα προσφέρει μία μεταφυσική διάσταση με μία αλληγορική προσέγγιση. Άλλωστε, το φως διαποτίζει κάθε σκηνικό κάδρο του Κακουλίδη, προσφέροντας μία μυστηριακή γοητεία. Τα χερουβείμ και οι σκηνές μεταμόρφωσης συμπληρώνουν εικαστικά τις μυστικιστικές σκηνές του.

Ακόμη κι η μοίρα
Όταν με χτυπούσε αλύπητα
Το έκανε σαν τη μάνα
Που δέρνει τον τρελό γιο της

Μάταιος κόπος
Χειρότερος έβγαινα από τα χτυπήματα

Η προφορικότητα του λόγου του έρχεται σε ισορροπία με τις υπερρεαλιστικές ανταύγειες που φωτίζουν την αφήγησή του. Παραμένει οικεία μέσα στη λιτότητα της καθημερινής γλώσσας με την κυριαρχία ρημάτων, ουσιαστικών κι εμπρόθετων προσδιορισμών, προσφέροντας μία σκηνική ζωντάνια.

Και σε τούτο συνηγορεί η αξιοποίηση όλων των αφηγηματικών προσώπων στην αφηγηματική πορεία του μυστικιστικού επύλλιου. Η πρωτοενική διατύπωση με εσωτερική εστίαση δίνει τη θέση της στο γ΄ γραμματικό πρόσωπο και το β΄ ενικό, προσφέροντας παραστατικότητα και θεατρικότητα. Οι διάλογοι υποστηρίζουν ακόμη περισσότερο το δραματικό στοιχείο.

Η ποίηση του Κακουλίδη, ειλικρινής και πηγαία, μοιάζει να σαρκάζει μέσα από το προσωπείο της σοβαρότητας.  Σαν γιατρός θεραπεύει με στίχους· σαν άλλος παπάς προσφέρει ποιητική όστια στους συνεπιβάτες του δικού του ταξιδιού.