Αναμνήσεις-Ενθύμια Ζωής

Δημοσίευση: 22.11.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

 

«Και οι αναμνήσεις που κρύβω βαθιά, δεν ξέρω αν είναι κάτι που έχω ή κάτι που έχασα πια…(…)Ό,τι θυμάσαι λένε μέσα σου ζει, ζει και τρυπάει σαν βελόνα πικρή…»

Τραγουδάει ο Χρήστος Θηβαίος και με κάνει να αναρωτιέμαι τι ακριβώς συμβαίνει με αυτές τις αναμνήσεις. Τι είναι προτιμότερο; Να θυμάσαι ή να ξεχνάς; Δίλημμα. Είναι όντως κομμάτι του εαυτού μας, της μνήμης μας για όσα ζήσαμε και περάσαμε, τα οποία δεν θα ξαναγυρίσουν ποτέ. Η’ μήπως όχι; Μήπως, ακριβώς επειδή τα θυμόμαστε, τα κρατάμε μέσα μας, και έτσι δεν τα αφήνουμε να λησμονηθούν και να συγχωρεθούν; Και στο κάτω-κάτω, εμείς δεν επιλέγουμε τι θέλουμε να θυμόμαστε και τι όχι; Και που τις τοποθετούμε; Στο χρονοντούλαπο του εγκεφάλου μας; Τις βάζουμε, σαν να λέμε, σε κουτάκι. Τις κλείνουμε εκεί, τις κλειδώνουμε (πετάμε το κλειδί;;) και ζουν εκεί για πάντα. Δεν μπορούμε να τις ξεφορτωθούμε; Σαν τις αποσκευές που χάνονται στα αεροδρόμια. Πρέπει να τις σέρνουμε, να τις κουβαλάμε μια ζωή;

Και τι συναίσθημα μας προκαλούν οι θύμησες; Νοσταλγία, μελαγχολία, μια γεύση γλυκόπικρη; Σαν τις παλιές φωτογραφίες που κοιτάμε ξεφυλλίζοντας ένα άλμπουμ. Είναι στιγμές παγωμένες στο χρόνο και μας θυμίζουν όσα ήμασταν, όσα ζήσαμε, όσα δεν μπορούμε να έχουμε πια.

Όπως και να έχει, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν αναφέρονται στο παρόν. Ο χρόνος τους είναι περασμένος, παρελθοντικός. Και δεν μπορούμε να ζούμε συνέχεια με τις αναμνήσεις. Και δεν μπορούμε να τις αφήνουμε να μας στοιχειώνουν. Χάνουμε το τώρα μας. Και το τώρα είναι μόνο μια φορά και είναι σπατάλη χρόνου να το αφήνουμε να φεύγει επειδή κολλάμε στο παρελθόν. Τέτοιες θύμησες, που με κρατάνε προσκολλημένη πίσω, δεν θέλω. Δεν με βοηθούν. Με ριζώνουν στο χθες και δεν μου αρέσει. Δεν θέλω να χάνω τις τωρινές μου στιγμές, το σήμερα μου εξαιτίας τους. Όπως ίσως να έλεγε κάποιος φωτογράφος, πρέπει κάποια στιγμή να βγεις εκεί έξω, να αναζητήσεις καινούργια ερεθίσματα και να βγάλεις καινούργιες φωτογραφίες για το άλμπουμ της ζωής σου.

«-Έτσι είναι οι ζωντανοί. Έχουν το βάσανο της μνήμης. Θυμούνται.

-Το μόνο που θυμάμαι, είναι πως πέθανα για να μην θυμάμαι. Τώρα δεν θυμάμαι και είμαι ευτυχισμένος.» Μ. Καραγάτσης, Η Μεγάλη Χίμαιρα

«Έχω χιλιάδες θύμησες μαζεμένες, βαλμένες όλες στις ανηφόρες της μνήμης μου. Και κάθε βράδυ κάνω προσευχές μη τυχόν κατρακυλήσουν και με βυθίσουνε.» Χρήστος Μαθιουδάκης

 

_

γράφει η Ελένη Πολυματίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου