Αντιγραφές κι επαναλήψεις

28.09.2020

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή
ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης,
με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις.
Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία
για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις.
Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία
για τη συμπαντική ταυτότητα και αξία
και η αυτοτελής τους λειτουργική συνάφεια και ισχύς,
η αρμονία του συνδυασμού και της συνέχειας,
ως δόγμα ερμηνείας, προσέγγισης κι αποδοχής.

Διάγραμμα ευανάγνωστο του χρόνου η υποθήκη,
οι μαρτυρίες στράτευση και οι αναδρομές πιστώσεις
για την ψηλάφηση του βάθους του στο εύρος των ορίων.
Η αποζήτηση τ’ αξιόπιστου, αμφίδρομη ενσυναίσθηση
για τα κοινά οράματα και τις συλλογικές συμπράξεις.
Η απάρνηση του εφικτού και η πρόβλεψη του αγνώστου,
βούληση στ’ απροσχημάτιστο και κατάθεση ψυχής,
για να μην είναι ο κόσμος κλίμακες και ομάδες,
να μην έχει διέξοδο και καταφυγή σ’ ανάγνωσμα ιστορίας,
παρά να εντρυφεί σε μια νέα και αστέγαστη εποχή. 

Περισπούδαστες πολλών  οι φανερές και μύχιες επιθυμίες,
φιλόδοξες εμμονές αυτοπροβολής και επιστασίας,
η διαδοχή παράδοση, ευταξία και συνευθύνη.
Όταν η εξάρτηση, αυτόφωτη προσαρμογή αιτιολογείται
για την υπακοή στις διδαχές, τις εκκλήσεις και συστάσεις.
Όταν η παραίτηση αυτόνομη συνείδηση καλείται
μπροστά στην εκμετάλλευση και την επέλαση του ψεύδους,
η συμπεριφορά της μίμησης και η κυκλοθυμική η στάση,
δεν είναι μελλοντικές επιταγές, οραματισμοί και βλέψεις,
παρά του χθες πιστές αντιγραφές κι αδόκιμες επαναλήψεις.

 

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

0 σχόλια

0 Σχόλια