Αντιγραφές κι επαναλήψεις

28.09.2020

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή
ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης,
με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις.
Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία
για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις.
Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία
για τη συμπαντική ταυτότητα και αξία
και η αυτοτελής τους λειτουργική συνάφεια και ισχύς,
η αρμονία του συνδυασμού και της συνέχειας,
ως δόγμα ερμηνείας, προσέγγισης κι αποδοχής.

Διάγραμμα ευανάγνωστο του χρόνου η υποθήκη,
οι μαρτυρίες στράτευση και οι αναδρομές πιστώσεις
για την ψηλάφηση του βάθους του στο εύρος των ορίων.
Η αποζήτηση τ’ αξιόπιστου, αμφίδρομη ενσυναίσθηση
για τα κοινά οράματα και τις συλλογικές συμπράξεις.
Η απάρνηση του εφικτού και η πρόβλεψη του αγνώστου,
βούληση στ’ απροσχημάτιστο και κατάθεση ψυχής,
για να μην είναι ο κόσμος κλίμακες και ομάδες,
να μην έχει διέξοδο και καταφυγή σ’ ανάγνωσμα ιστορίας,
παρά να εντρυφεί σε μια νέα και αστέγαστη εποχή. 

Περισπούδαστες πολλών  οι φανερές και μύχιες επιθυμίες,
φιλόδοξες εμμονές αυτοπροβολής και επιστασίας,
η διαδοχή παράδοση, ευταξία και συνευθύνη.
Όταν η εξάρτηση, αυτόφωτη προσαρμογή αιτιολογείται
για την υπακοή στις διδαχές, τις εκκλήσεις και συστάσεις.
Όταν η παραίτηση αυτόνομη συνείδηση καλείται
μπροστά στην εκμετάλλευση και την επέλαση του ψεύδους,
η συμπεριφορά της μίμησης και η κυκλοθυμική η στάση,
δεν είναι μελλοντικές επιταγές, οραματισμοί και βλέψεις,
παρά του χθες πιστές αντιγραφές κι αδόκιμες επαναλήψεις.

 

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

Απορία

Απορία

Τι ΄ναι αυτό, αναρωτώ, που μέσα μου βρυχάται; Θεριό είναι τρανό που όλο μαστιγώνουν; Να ’ναι οι φλέβες δαμαστές, κλουβί τα σωθικά μου; Στερώ τη λευτεριά σ’ ένα δειλό δραπέτη; Πανάθεμά σε αναμονή στα στήθια μου ριζώνεις. Ώσπου, ξεπρόβαλες εσύ. Εσύ! Μεσ’ στ’ όνειρο και...

0 σχόλια

0 Σχόλια