Αντιγραφές κι επαναλήψεις

28.09.2020

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή
ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης,
με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις.
Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία
για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις.
Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία
για τη συμπαντική ταυτότητα και αξία
και η αυτοτελής τους λειτουργική συνάφεια και ισχύς,
η αρμονία του συνδυασμού και της συνέχειας,
ως δόγμα ερμηνείας, προσέγγισης κι αποδοχής.

Διάγραμμα ευανάγνωστο του χρόνου η υποθήκη,
οι μαρτυρίες στράτευση και οι αναδρομές πιστώσεις
για την ψηλάφηση του βάθους του στο εύρος των ορίων.
Η αποζήτηση τ’ αξιόπιστου, αμφίδρομη ενσυναίσθηση
για τα κοινά οράματα και τις συλλογικές συμπράξεις.
Η απάρνηση του εφικτού και η πρόβλεψη του αγνώστου,
βούληση στ’ απροσχημάτιστο και κατάθεση ψυχής,
για να μην είναι ο κόσμος κλίμακες και ομάδες,
να μην έχει διέξοδο και καταφυγή σ’ ανάγνωσμα ιστορίας,
παρά να εντρυφεί σε μια νέα και αστέγαστη εποχή. 

Περισπούδαστες πολλών  οι φανερές και μύχιες επιθυμίες,
φιλόδοξες εμμονές αυτοπροβολής και επιστασίας,
η διαδοχή παράδοση, ευταξία και συνευθύνη.
Όταν η εξάρτηση, αυτόφωτη προσαρμογή αιτιολογείται
για την υπακοή στις διδαχές, τις εκκλήσεις και συστάσεις.
Όταν η παραίτηση αυτόνομη συνείδηση καλείται
μπροστά στην εκμετάλλευση και την επέλαση του ψεύδους,
η συμπεριφορά της μίμησης και η κυκλοθυμική η στάση,
δεν είναι μελλοντικές επιταγές, οραματισμοί και βλέψεις,
παρά του χθες πιστές αντιγραφές κι αδόκιμες επαναλήψεις.

 

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

0 σχόλια

0 Σχόλια