Υπάρχω σε δρόμους που δεν μπόρεσα να περπατήσω
κρυμμένη πίσω από βιτρίνες και ρολά καταστημάτων
να σέρνομαι σε επιθυμίες των λίγων απαντήσεων.
Εκεί που το βλέμμα σου δεν γύρισε να δει, και έκρυψε
το πρόσωπο της αυταρέσκειας, σε μια λίμνη θολού νερού.
Εκεί που οι λέξεις κρύβονται στα μουχλιασμένα όνειρα
στα σίγουρα μονοπάτια της όμορφης εικόνας που βλέπεις.
Πίσω από τις προθήκες των βιβλίων, στη σκόνη που γράφει
ιστορίες ξεχασμένης εποχής ,σε άλλες κουλτούρες.
Με τη μάσκα της προσωπικότητας που θέλησες να είμαι
εγώ υπάρχω πίσω από το ψευδώνυμο κρυμμένος εαυτός
που μου χάρισε η ανωνυμία της βολεμένης αλήθειας.
Μα προχωρώ έτσι κρυμμένη, βαδίζω στη σίγουρη ελαφρότητα
της προσωπικής μου αστάθειας, με λύσεις στο χαρτί που χάθηκαν
σε συρτάρια καλά κλειδωμένα.
Συνεχίζω να υπάρχω σε έναν κόσμο που υφίσταται την αλλοίωση
και συμβάλλω και γω σε αυτόν, με το ψευδώνυμο που κουβαλώ
γιατί έτσι με βολεύει.
πόσο εύστοχα τα παρακάτω λόγια σας…
[…] εγώ υπάρχω πίσω από το ψευδώνυμο κρυμμένος εαυτός
που μου χάρισε η ανωνυμία της βολεμένης αλήθειας. […]
Κάποτε το ψευδώνυμο το βάζανε οι καλλιτέχνες για να κρυφτούν πίσω από τούτο να μην εκτεθούν.. προσπαθώντας να σκορπίσουν δειλά την Αλήθεια τους. Τώρα το ψευδώνυμο αυτό, το φοράμε για να παραμείνουμε εκείνοι οι ανώνυμοι…οι αμέτοχοι…οι δειλοί.. οι ψεύτικοι..Να τολμάμε να λέμε με χυδαία βεβαιότητα οτι είμαστε..Άνθρωποι…!
Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σας, Συμφωνώ απόλυτα.Ίσως χρειαζόμαστε τον μανδύα που θα κρύψει τα αισθήματα της ψυχής μας. Μια ματιά πίσω απ’ την κουρτίνα μας επιτρέπει να οραματιζόμαστε τον εαυτό μας όπως τον ονειρευόμαστε.Γ
αι να μην κάνουμε σε όλα συμβιβασμούς.
Πόσο αληθινό και πόσο κοντά μας το θέμα που περιέγραψες!
Αγαπητή Πέρσα, τα παιδιά φοράνε μάσκες στις Απόκριες για να διασκεδάσουν ή ίσως, για παίξουν το ρόλο που δεν τα αφήνουμε να είναι στην καθημερινότητά τους.
Εμείς όλοι φοράμε τη μάσκα ζωή μας για να παίξουμε διάφορους ρόλους, ανάλογα με τη περίσταση κάθε φορά. Κρυβόμαστε πίσω απ’ αυτήν και πορευόμαστε τελικά δίχως να υπάρχουμε..
Βέβαια, πιθανόν κάποιες φορές να μην κρυφτήκαμε πίσω απ’ το ψευδώνυμο με τη θέληση μας, αλλά να μας επιβάλλανε μια μάσκα, μια αλήθεια και μια ζωή που δεν επιλέξαμε.. Ίσως κάποιοι οχυρωθήκαμε πίσω απ’ αυτή την έτοιμη αλήθεια και να μην έχουμε, ενδεχομένως, τη δύναμη να την αλλάξουμε! Ίσως είναι έτσι, ίσως πάλι και όχι… ποιος ξέρει..
Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας.Συμφωνώ απόλυτα .