Ανώνυμη, της Πέρσας Μαρμαρινού

14.04.2015

 

 

 

Υπάρχω σε δρόμους που δεν μπόρεσα να περπατήσω

κρυμμένη πίσω από βιτρίνες και ρολά καταστημάτων

να σέρνομαι σε επιθυμίες των λίγων απαντήσεων.

Εκεί που το βλέμμα σου δεν γύρισε να δει, και έκρυψε

το πρόσωπο της αυταρέσκειας, σε μια λίμνη θολού νερού.

Εκεί που οι λέξεις κρύβονται στα μουχλιασμένα όνειρα

στα σίγουρα μονοπάτια της όμορφης εικόνας που βλέπεις.

Πίσω από τις προθήκες των βιβλίων, στη σκόνη που γράφει

ιστορίες ξεχασμένης εποχής ,σε άλλες κουλτούρες.

Με τη μάσκα της προσωπικότητας που θέλησες να είμαι

εγώ υπάρχω πίσω από το ψευδώνυμο κρυμμένος εαυτός

που μου χάρισε η ανωνυμία της βολεμένης αλήθειας.

Μα προχωρώ έτσι κρυμμένη, βαδίζω στη σίγουρη ελαφρότητα

της προσωπικής μου αστάθειας, με λύσεις στο χαρτί που χάθηκαν

σε συρτάρια καλά κλειδωμένα.

Συνεχίζω να υπάρχω σε έναν κόσμο που υφίσταται την αλλοίωση

και συμβάλλω και γω σε αυτόν, με το ψευδώνυμο που κουβαλώ

γιατί έτσι με βολεύει.

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    πόσο εύστοχα τα παρακάτω λόγια σας…

    […] εγώ υπάρχω πίσω από το ψευδώνυμο κρυμμένος εαυτός
    που μου χάρισε η ανωνυμία της βολεμένης αλήθειας. […]

    Κάποτε το ψευδώνυμο το βάζανε οι καλλιτέχνες για να κρυφτούν πίσω από τούτο να μην εκτεθούν.. προσπαθώντας να σκορπίσουν δειλά την Αλήθεια τους. Τώρα το ψευδώνυμο αυτό, το φοράμε για να παραμείνουμε εκείνοι οι ανώνυμοι…οι αμέτοχοι…οι δειλοί.. οι ψεύτικοι..Να τολμάμε να λέμε με χυδαία βεβαιότητα οτι είμαστε..Άνθρωποι…!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σας, Συμφωνώ απόλυτα.Ίσως χρειαζόμαστε τον μανδύα που θα κρύψει τα αισθήματα της ψυχής μας. Μια ματιά πίσω απ’ την κουρτίνα μας επιτρέπει να οραματιζόμαστε τον εαυτό μας όπως τον ονειρευόμαστε.Γ
      αι να μην κάνουμε σε όλα συμβιβασμούς.

      Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Πόσο αληθινό και πόσο κοντά μας το θέμα που περιέγραψες!

    Αγαπητή Πέρσα, τα παιδιά φοράνε μάσκες στις Απόκριες για να διασκεδάσουν ή ίσως, για παίξουν το ρόλο που δεν τα αφήνουμε να είναι στην καθημερινότητά τους.
    Εμείς όλοι φοράμε τη μάσκα ζωή μας για να παίξουμε διάφορους ρόλους, ανάλογα με τη περίσταση κάθε φορά. Κρυβόμαστε πίσω απ’ αυτήν και πορευόμαστε τελικά δίχως να υπάρχουμε..

    Βέβαια, πιθανόν κάποιες φορές να μην κρυφτήκαμε πίσω απ’ το ψευδώνυμο με τη θέληση μας, αλλά να μας επιβάλλανε μια μάσκα, μια αλήθεια και μια ζωή που δεν επιλέξαμε.. Ίσως κάποιοι οχυρωθήκαμε πίσω απ’ αυτή την έτοιμη αλήθεια και να μην έχουμε, ενδεχομένως, τη δύναμη να την αλλάξουμε! Ίσως είναι έτσι, ίσως πάλι και όχι… ποιος ξέρει..

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας.Συμφωνώ απόλυτα .

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου