Ανώνυμη, της Πέρσας Μαρμαρινού

14.04.2015

 

 

 

Υπάρχω σε δρόμους που δεν μπόρεσα να περπατήσω

κρυμμένη πίσω από βιτρίνες και ρολά καταστημάτων

να σέρνομαι σε επιθυμίες των λίγων απαντήσεων.

Εκεί που το βλέμμα σου δεν γύρισε να δει, και έκρυψε

το πρόσωπο της αυταρέσκειας, σε μια λίμνη θολού νερού.

Εκεί που οι λέξεις κρύβονται στα μουχλιασμένα όνειρα

στα σίγουρα μονοπάτια της όμορφης εικόνας που βλέπεις.

Πίσω από τις προθήκες των βιβλίων, στη σκόνη που γράφει

ιστορίες ξεχασμένης εποχής ,σε άλλες κουλτούρες.

Με τη μάσκα της προσωπικότητας που θέλησες να είμαι

εγώ υπάρχω πίσω από το ψευδώνυμο κρυμμένος εαυτός

που μου χάρισε η ανωνυμία της βολεμένης αλήθειας.

Μα προχωρώ έτσι κρυμμένη, βαδίζω στη σίγουρη ελαφρότητα

της προσωπικής μου αστάθειας, με λύσεις στο χαρτί που χάθηκαν

σε συρτάρια καλά κλειδωμένα.

Συνεχίζω να υπάρχω σε έναν κόσμο που υφίσταται την αλλοίωση

και συμβάλλω και γω σε αυτόν, με το ψευδώνυμο που κουβαλώ

γιατί έτσι με βολεύει.

Ακολουθήστε μας

Ο κύκλος δεν σπάει…

Ο κύκλος δεν σπάει…

Μέσα μου με βασανίζουν, με πίκρα και μαράζι, όσα τούτο τον κόσμο μαστίζουν. Στη ρουτίνα του ο άνθρωπος μ΄ ανενεργή την ελπίδα. Αρχές και ηθικές, γεμάτος πληγές. Σ’ ένα κύκλο βολοδέρνει και κάποτε ξεσπάει, μα ο κύκλος δεν σπάει… Ο σύγχρονος τρόπος, το μπλα μπλα κι όλο...

Απορίας άξιον

Απορίας άξιον

τι είναι Θεός; τι μη Θεός; και τι τ' ανάμεσό τους; Γ. Σεφέρης, Ελένη   Καημένε Τεύκρο...  Απόκριση μην περιμένεις άλλο. Εάν υπάρχει ο Θεός,  Τότε καλά σου κρύβεται.  Και αν αυτά που έζησες  ήταν ανθρώπου τρελά, ποιος Κύριος τα ενέκρινε;  πώς τ' άφησε να γίνουν;...

Αλλάζοντας τους ανέμους

Αλλάζοντας τους ανέμους

Και να η ώρα φτάνει που το μέσα μας αφουγκράζεται το κάλεσμα της νιότης, να ξεχυθεί στους δρόμους και το σώμα ολόρθο στεντόρεια φωνή να ηχήσει. Τότε τα λησμονημένα στη φαρέτρα της αναμονής, στον αγώνα της καθημερινότητας θα επαναφέρει ζεστά. Θα ανοίξει δρόμους  σε...

Τι;

Τι;

  Σαν τι να μας απασχολήσει; Ο εαυτός μας, δηλαδή ο άνθρωπος. Ο έρωτας, δηλαδή η αγάπη. Ο θάνατος, δηλαδή η ζωή. Μαζί με αυτό το οργανωμένο και προσιτό ποίημα, που στο φόντο της αλήθειας ψευδίζει σαν κακός ηθοποιός. Καταρρέει σαν έρχεται ο κίνδυνος και σαν...

Ακίνητο το στόχαστρο

Ακίνητο το στόχαστρο

Οι καιροί έχουν αλλάξει, βροχούλα γλυκιά δεν πέφτει, καταιγίδες κι οι δρόμοι ποτάμια. Πνίγεται ο άνθρωπος, μα μιλιά δε βγάζει.   Υποταγμένη η ζωή σε τάξη επιβεβλημένη. Ελεύθερα οι «φύλακες» τον πλούτο της μασάνε κι αυτός, που με φιλοδώρημα την περνά, ανάστημα δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ακίνητο το στόχαστρο

Ακίνητο το στόχαστρο

Οι καιροί έχουν αλλάξει, βροχούλα γλυκιά δεν πέφτει, καταιγίδες κι οι δρόμοι ποτάμια. Πνίγεται ο άνθρωπος, μα μιλιά δε βγάζει.   Υποταγμένη η ζωή σε τάξη επιβεβλημένη. Ελεύθερα οι «φύλακες» τον πλούτο της μασάνε κι αυτός, που με φιλοδώρημα την περνά, ανάστημα δεν...

Το χρονικό των μετρητών

Το χρονικό των μετρητών

Έγινε διόρθωση στο όνομά μου, δεν είμαι πια εγώ. Έγινε διόρθωση στα όνειρά μου, σκέφτομαι πριν πω. Η υπερχείλιση συναισθημάτων κόπηκε. Το ρεύμα κόπηκε. Πήγα σε άλλη εταιρία. Άλλαξα πρόσωπο, ταυτότητα τι θέλεις να σου πω; Είχαν ακριβή προμήθεια. Τέλος το χρονικό των...

Ψυχή σε καραντίνα

Ψυχή σε καραντίνα

Λέμε πολλά και δεν λέμε τίποτα.  Κι όταν δεν λέμε τίποτα τα λέμε… όλα.  Και αντί για τίποτα πλέον όλοι γράφουν τπτ. Κρύβομαι και κρύβεσαι Είμαστε συνέχεια σε καραντίνα. Kαραντίνα στην ψυχή. Ψυχή σε καραντίνα. Κάποιες μέρες στεναχωριέμαι που υπάρχω γιατί είμαι μηχανή....

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    πόσο εύστοχα τα παρακάτω λόγια σας…

    […] εγώ υπάρχω πίσω από το ψευδώνυμο κρυμμένος εαυτός
    που μου χάρισε η ανωνυμία της βολεμένης αλήθειας. […]

    Κάποτε το ψευδώνυμο το βάζανε οι καλλιτέχνες για να κρυφτούν πίσω από τούτο να μην εκτεθούν.. προσπαθώντας να σκορπίσουν δειλά την Αλήθεια τους. Τώρα το ψευδώνυμο αυτό, το φοράμε για να παραμείνουμε εκείνοι οι ανώνυμοι…οι αμέτοχοι…οι δειλοί.. οι ψεύτικοι..Να τολμάμε να λέμε με χυδαία βεβαιότητα οτι είμαστε..Άνθρωποι…!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σας, Συμφωνώ απόλυτα.Ίσως χρειαζόμαστε τον μανδύα που θα κρύψει τα αισθήματα της ψυχής μας. Μια ματιά πίσω απ’ την κουρτίνα μας επιτρέπει να οραματιζόμαστε τον εαυτό μας όπως τον ονειρευόμαστε.Γ
      αι να μην κάνουμε σε όλα συμβιβασμούς.

      Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Πόσο αληθινό και πόσο κοντά μας το θέμα που περιέγραψες!

    Αγαπητή Πέρσα, τα παιδιά φοράνε μάσκες στις Απόκριες για να διασκεδάσουν ή ίσως, για παίξουν το ρόλο που δεν τα αφήνουμε να είναι στην καθημερινότητά τους.
    Εμείς όλοι φοράμε τη μάσκα ζωή μας για να παίξουμε διάφορους ρόλους, ανάλογα με τη περίσταση κάθε φορά. Κρυβόμαστε πίσω απ’ αυτήν και πορευόμαστε τελικά δίχως να υπάρχουμε..

    Βέβαια, πιθανόν κάποιες φορές να μην κρυφτήκαμε πίσω απ’ το ψευδώνυμο με τη θέληση μας, αλλά να μας επιβάλλανε μια μάσκα, μια αλήθεια και μια ζωή που δεν επιλέξαμε.. Ίσως κάποιοι οχυρωθήκαμε πίσω απ’ αυτή την έτοιμη αλήθεια και να μην έχουμε, ενδεχομένως, τη δύναμη να την αλλάξουμε! Ίσως είναι έτσι, ίσως πάλι και όχι… ποιος ξέρει..

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σας.Συμφωνώ απόλυτα .

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου