Υπό τη σκέπη σου αρχέγονο πετράδι χρυσό,

στις στέρνες του μυαλού που οι φρύνοι κοάζουν,

                                                      θα βουτήξω.

Κι οι παρίες που σέρνονται τις νύχτες κρυφά για

να κλέψουν το νερό,

στην φέξη σου σαν πεταλούδες θα κεντρίσω.

Κι αυτό το άτιμο ξεροβόρι, αγέρωχο σιμώνει,

ανεμίζοντας στο οικόσιτο του νου,

θυμίζοντας που γύρου γύρου κάθιζα τις μαινάδες,

σαν κάθε που βασίλευε κι ηχούσαν λογισμό:

«Σεληνοσκέπαστε ουρανέ μια βλεφαρίδα δως μου,

να φέρω στα κορίτσια σου που ξενυχτούν μαζί σου.

Ένα κορίτσι είμαι κι εγώ στην ξενιτιά του Αυγούστου

που χάθηκε και μένει πια να μοιάζω στη βροχή σου».

 

γράφει η Μαρία Γουλιδάκη

Η Μαρία Γουλιδάκη μεγάλωσε και σπούδασε στο Ηράκλειο Κρήτης. Αποφοίτησε Τεχνολόγος Γεωπόνος, αλλά τις όμορφες ώρες αποσπούσαν πάντα εκείνες που μελετούσε λογοτεχνία ή έγραφε ποίηση. Έτσι, αποφάσισε κάποια στιγμή να μοιραστεί τη χαρά αυτή της λύτρωσης και ξεκίνησε με ενθουσιασμό, αλλά χωρίς να περιμένει ιδιαίτερα κατορθώματα, να στέλνει σε διάφορους ποιητικούς διαγωνισμούς, ποιήματα της. 

Με έκπληξη αλλά και μεγάλη χαρά, διακρίθηκε σε αυτούς τους διαγωνισμούς (Διαγωνισμός περιοδικού Κελαινώ, διαγωνισμός Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών στους Δελφούς και αλλού) και πλέον έχει στα σκαριά την πρώτη ποιητική συλλογή της. 

Τώρα πια κατοικεί στον όμορφο Άγιο Νικόλαο της Κρήτης κι έχει άφθονο υλικό έμπνευσης... οπότε το παιχνίδι έκφρασης… συνεχίζεται... 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!