Ασπασμοί και παρακλήσεις

Δημοσίευση: 2.02.2021

Ετικέτες

Κατηγορία

Κι απόψε, θ’ αποσυρθώ ερημίτης
στις εσχατιές των επιθυμιών,
γονυπετής στους μακρινούς ορίζοντες του νου
αναζητώντας δρόμους πλατιούς και στενορύμια
για να φτάσω με πίστη και ελευθερία,
ιεροφάντης στην πανδαισία της μνήμης,
λειτουργός στη χώρα των ονείρων
και στο ιερό των αισθήσεων  τελετουργικό.
Για  ν‘ αντισταθώ στο ψυχρό πετροβόλημα
της απουσίας σου και του καημού,
ν’ ακυρώσω την αποζήτηση του ελέους,
ξορκιστής στην απογοήτευση να σταθώ, 
αγέρι να φυσήξω, αντίλαλος ν’ ακουστώ,
ψηλή κορφή τ’ ουρανού να τεντωθώ
για της ψυχής το κρυφομίλημα στη σιωπή,
και το γλυκό το φίλημα τ’ αστρόφεγγου ουρανού.


Κι απόψε που θ’ αλαργεύουν οι ώρες,
έβγα κι εσύ στο πλατύσκαλο της μοναξιάς,
στάσου στο ξάγναντο της προσμονής
και σμίλεψε τους δικούς σου πόθους
στ’ αφέντεμα και το διαγούμισμα της ζωής,
με μακαρισμούς, ύμνους κι ευχαριστίες,
χωρίς αναφορές, ενδοιασμούς και αναστολές,
χωρίς διλήμματα κι ανομολόγητες ενοχές,
λεύτερη, ολοκληρωμένη, φωνή του εαυτού σου
χωρίς κενά, φυγές και αποδράσεις,
να ’χει ξημέρωμα  και χρώματα η ομορφιά,
καταφυγή κι αντάμωμα της έκστασης η χαρά.


Κι απόψε, κοινές οι μαρτυρίες και οι παραδοχές.
Στο περιθώριο σμίγουν οι μεγάλες οι σιωπές.
Μυσταγωγία της αγάπης και λυτρωμός ψυχής,
της αγρύπνιας οι ασπασμοί και οι παρακλήσεις.

 

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Ακολουθήστε μας

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

0 σχόλια

0 Σχόλια