Ασύγγνωστη νύχτα, της Ελένης Φλεμετάκη

13.03.2016

Αποκοιμήθηκα... Έβαλα τα χέρια μου στις τσέπες και κράτησα με λαχτάρα το κουτάκι των ονείρων μου. Το τράβηξα βίαια απ' το παρελθόν μου, άνοιξα την πόρτα και έκανα δυο βήματα λυτρωτικά.
Ήταν η αρχή. Περπάτησα σε λασπωμένους δρόμους. Εδώ κι εκεί συνάντησα σκόρπιες ελπίδες. Έσκυψα και τις μάζεψα. Τις κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά μου και προχωρούσα. Αγκάθια μού τρυπούσαν τα πόδια, μα δεν πονούσα, πιο πολύ πονούσε η ψυχή. Ξαφνικά τείχος υψώθηκε μπροστά μου, αδιέξοδο, σκοτάδι, το σκοτάδι της νύχτας. Κοντοστάθηκα.
Πού να πάω; Να γυρίσω πίσω ή να συνεχίσω να περπατάω στο σκοτάδι;
Το φοβάμαι το σκοτάδι. Θέλω να γείρω δίπλα στο φως, να ξαποστάσω. Να ξεχάσω τις τυλιγμένες σκιές στην παγωμένη ομίχλη, φονιάδες στο σκοτάδι της νύχτας.
Μια στάλα μόνο έμεινε στο κουτάκι των ονείρων μου, μια στάλα ψυχή σκελετωμένη να ουρλιάζει. Μη γυρίσεις πίσω στα φαντάσματα της πολιτείας. Εκεί ο κόσμος είναι ταραγμένος, τα πρόσωπα παγωμένα, τα βλέμματα άδεια, νυχτωμένη η ψυχή του.
Μη φοβάσαι τα σκοτάδια της νύχτας. Θα 'χεις τ' αστέρια συντροφιά, δεν κοιμούνται ποτέ. Εκεί ανήκεις.
Τα σκοτάδι της μέρας να φοβάσαι. Να δραπετεύεις. Εκεί έχει πάντα νύχτα.
Την κοίταζα αποκαμωμένη. Στο τέλος ακολούθησα τις προτροπές της. Έτρεξα και χάθηκα στη σκιά της νύχτας.
Τραντάχτηκα. Όνειρο ήταν... Αποκοιμήθηκα.

 

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι θόρυβοι τού δρόμου: η “μουσική” του

Οι θόρυβοι τού δρόμου: η “μουσική” του

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, μα σε εμένα οι θόρυβοι του δρόμου, μεγάλοι ή μικροί, στην όποια ώρα της μέρας ή της νύχτας μου, μού κρατούν μιαν ιδιότυπη συντροφιά. Ακόμη και αυτός του απορριμματοφόρου του δήμου, είτε αυτού των 12 το βράδυ, είτε εκείνου των 6 το...

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ

Δεν μπορώ να διαβάσω το βράδυ...Τι υπάρχει το βράδυ;Ζωή ή θάνατος;Ανυπαρξία ή ύπαρξη;Τριβή ή παθητικότητα;Παραπέτασμα ή παραδοχή;Το βράδυ επικοινωνείς με το πνεύμα σου= ΖΕΙΣΤη μέρα επικοινωνείς με τους άλλους= ΠΕΘΑΙΝΕΙΣΤο βράδυ μεταμορφώνεσαι σε μύγα,...

Νυχτερινή απαγγελία

Νυχτερινή απαγγελία

«Α πα πα πα, τι είναι αυτό πια με σένα βρε παιδί μου; Γλώσσα δεν έβαλες μέσα σου όλη τη νύχτα απόψε. Μα γιατί άραγε; Πρόβαρες τα καινούρια σου ποιήματα και σε ενέπνεε αυτό να το κάνεις μέχρι τα χαράματα; Έστησα μεν αυτί να ξεχωρίσω τι έλεγες αλλά στ’ αυτιά...

Νυχτερινή απαγγελία

Όταν έρχεσαι…

Όταν έρχεσαι για μένα θα το φωνάζεις. Θα λες το όνομά μου με έναν τρόπο καθηλωτικό. Όταν με ζητάς θα το έχει ζητήσει πρώτα ολόκληρο το σώμα σου. Όταν έρχεσαι για μένα δεν θα κρύβεσαι πίσω από μάσκες δειλίας και ατολμίας. Θα μου απευθύνεσαι σταράτα με τα μάτια σου να...

Φωτιά…

Φωτιά…

Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με ορμή,...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φωτιά…

Φωτιά…

Άκουσα τη νύχτα να έρχεται και κρύφτηκα μέσα στις σκιές του αμαρτωλού εαυτού μου, περίμενα ανυπόμονα να σβήσει και το τελευταίο φως από τον ορίζοντα για να χαθεί κάθε υποψία από τον άνθρωπο που έχει αρχές, ήθος, θρησκεία και βγήκα στο δρόμο. Η βροχή έπεφτε με ορμή,...

Σκοπός

Σκοπός

Ακόμα ένα βλέμμα λατρείας σου, που με αγκυλώνει. Μη με κοιτάζεις. Η εικόνα μου ξεθωριάζει καθώς βουλιάζω σε σκοτεινό ουρανό. Μα μην τρομάζεις. Είμαι ασφαλής. Τυλίγομαι σφιχτά με τον ιστό μιας αράχνης και περιμένω. Την περιμένω. Και γίνομαι θύτης και θύμα. Εκτελεστής...

Έρωτας

Έρωτας

Είσαι το σημείο εκείνο που όλα τα όνειρά μου ενώνονται. Οι μαθηματικοί το αποκαλούν "τομή". Εγώ, πάλι, "έρωτα"... -             γράφει ο Μάριος Τσακρής

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου