Ασύγγνωστη νύχτα, της Ελένης Φλεμετάκη

13.03.2016

Αποκοιμήθηκα... Έβαλα τα χέρια μου στις τσέπες και κράτησα με λαχτάρα το κουτάκι των ονείρων μου. Το τράβηξα βίαια απ' το παρελθόν μου, άνοιξα την πόρτα και έκανα δυο βήματα λυτρωτικά.
Ήταν η αρχή. Περπάτησα σε λασπωμένους δρόμους. Εδώ κι εκεί συνάντησα σκόρπιες ελπίδες. Έσκυψα και τις μάζεψα. Τις κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά μου και προχωρούσα. Αγκάθια μού τρυπούσαν τα πόδια, μα δεν πονούσα, πιο πολύ πονούσε η ψυχή. Ξαφνικά τείχος υψώθηκε μπροστά μου, αδιέξοδο, σκοτάδι, το σκοτάδι της νύχτας. Κοντοστάθηκα.
Πού να πάω; Να γυρίσω πίσω ή να συνεχίσω να περπατάω στο σκοτάδι;
Το φοβάμαι το σκοτάδι. Θέλω να γείρω δίπλα στο φως, να ξαποστάσω. Να ξεχάσω τις τυλιγμένες σκιές στην παγωμένη ομίχλη, φονιάδες στο σκοτάδι της νύχτας.
Μια στάλα μόνο έμεινε στο κουτάκι των ονείρων μου, μια στάλα ψυχή σκελετωμένη να ουρλιάζει. Μη γυρίσεις πίσω στα φαντάσματα της πολιτείας. Εκεί ο κόσμος είναι ταραγμένος, τα πρόσωπα παγωμένα, τα βλέμματα άδεια, νυχτωμένη η ψυχή του.
Μη φοβάσαι τα σκοτάδια της νύχτας. Θα 'χεις τ' αστέρια συντροφιά, δεν κοιμούνται ποτέ. Εκεί ανήκεις.
Τα σκοτάδι της μέρας να φοβάσαι. Να δραπετεύεις. Εκεί έχει πάντα νύχτα.
Την κοίταζα αποκαμωμένη. Στο τέλος ακολούθησα τις προτροπές της. Έτρεξα και χάθηκα στη σκιά της νύχτας.
Τραντάχτηκα. Όνειρο ήταν... Αποκοιμήθηκα.

 

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου