Θέλω να σε ανταμώσω σε ένα αύριο,

δίχως φόβο για το γαλάζιο του ουρανού

το διαρκώς στιγματισμένο από ανθρώπινη ανοησία.

Θέλω η αγάπη μας να ανθίσει σαν το πρωτολουλούδο τ’ Απρίλη,

μα δεν είναι Άνοιξη. Δεν είναι δροσιά και ζωή.

Πρωί χειμώνα ξημερώνει, και η παγερή αυγή

φθονεί τα ωραία λουλούδια. Τα σκοτώνει τα λουλούδια.

Γιατί αυτός ο καιρός, αγάπη μου, δεν είναι για μας.

Στα πράσινα ματια σου καθρεφτίζεται μια μπλε λύπη.

Είσαι όλος ένα δάκρυ. Ω, μην κλαις, αγαπημένε.

Έλα στην αγκαλιά μου, δίχως φόβο

μήτε για τον γαλάζιο ουρανό,

μήτε για την παγερή χειμωνιάτικη αυγή.

Για σένα, αγαπημένε, θα ρίξω στον ουρανό

όλα τα χρώματα που υπάρχουν και αυτά που δεν υπάρχουν.

Για σένα, θα πιάσω την αυγή απ’ το λαιμό και θα την πνίξω.

Ύστερα, αποκαμωμένοι και σαν έτοιμοι πια

θα γείρουμε γλυκά στον ίσκιο του χειμωνιάτικου πρωινού,

θα κοιμηθούμε αγκαλιά, αγαπημένε, όπως ήθελες,

και θα ονειρευτούμε την Άνοιξη που θα’ρθει.

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης