Γέρων τριακοντούτης…

4.11.2013

Γνώμη

Ο πατέρας μου συνήθιζε να αναφέρει κάποιο κείμενο από το δικό του αναγνωστικό του Δημοτικού που άρχιζε με την φράση “Γέρων τεσσαρακοντούτης…” όταν ήθελε να υπογραμμίσει πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα σε σχέση με την αξιολόγηση της ηλικίας από την εποχή που ο σαραντάρης εθεωρείτο “γέρων” …

Θυμήθηκα την έκφραση όταν συνάντησα για πρώτη φορά τον Μουχάμαντ, έτσι μου συστήθηκε – Μουχάμαντ από το Μπαγκλαντές. Το παιδί των φαναριών της γειτονιάς μου, μόνο που δεν είναι πια παιδί… Είναι ένας νέος άντρας γύρω στα 30 με πρόσωπο αντίστοιχο των χρόνων του αλλά με ασπρισμένα μαλλιά και μάτια γέροντα. Ένα παιδί που πέρασε ξαφνικά και βίαια από την εφηβική στην γεροντική ηλικία χωρίς να διανύσει την νεανική ή την ώριμη – τουλάχιστον με τον τρόπο που εμείς κατά κανόνα θεωρούμε ότι διανύονται οι ηλικίες αυτές.

Ο Μουχάμαντ είναι κάποια χρόνια στην Ελλάδα. Η αντίθεση ανάμεσα στην κουρασμένη, γερασμένη ματιά του και το νεανικό του πρόσωπο μου κίνησε το ενδιαφέρον όταν τον πρωτοείδα. Την δεύτερη φορά που μου καθάρισε το παρμπρίζ, κατέβασα το τζάμι και ρώτησα πώς τον λένε και από πού κατάγεται. Μου απάντησε δειλά, μαγκωμένα, άβολα – δεν ήξερε πώς να ερμηνεύσει το αναπάντεχο ενδιαφέρον μου.

Τον έχω δει πολλές φορές από τότε, πάντα στο ίδιο φανάρι, να με χαιρετά ευγενικά στην αρχή, φιλικά στη συνέχεια, εκφράζοντας με ένα δειλό χαμόγελο τη χαρά του που με βλέπει, που τον ρωτώ τι κάνει. Με ρωτά κι αυτός πώς είμαι και τι κάνουν τα παιδιά μου, μου μιλά με καημό και νοσταλγία για τους γονείς που άφησε πίσω και για τα δικά του αδέλφια, σκορπισμένα τα περισσότερα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα σε μια αγωνιώδη προσπάθεια επιβίωσης. Μου περιγράφει τις ασφυκτικές συνθήκες της ζωής του απλά, με λίγα λόγια, ουδέτερα, χωρίς καμιά προσπάθεια εντυπωσιασμού, με μια σαν παραιτημένη διάθεση, σαν μοιρολατρική αποδοχή του αναπόφευκτου και της σκληρής μοίρας που τον έφερε, σαν πλεούμενο που ξώκειλε, σε τούτη τη γωνιά της γης.

Κι αυτό είναι που με θλίβει πιο πολύ πέρα από τα γερασμένα μάτια πάνω στο νεανικό πρόσωπο. Αυτή η παραίτηση, αυτή η πίκρα για μια ζωή που δεν ζει, που δεν ελπίζει να ζήσει… Για μια ζωή που κυλά στο περιθώριο, που απλά εναλλάσσει τις μέρες, που έχει σαν μοναδικό στόχο την επιβίωση με όλη την άγρια σημασία της λέξης… Είναι τόσο σκληρό να έρχεται η νύχτα και η μοναδική ανακούφιση, η μοναδική σκέψη να είναι “ευτυχώς τη βγάλαμε και την σημερινή τη μέρα…”

Κι όμως για τον Μουχάμαντ, τον τριακοντούτη γέροντα φίλο μου, αυτή είναι η πραγματικότητα – να θεωρεί κατόρθωμα και να ευγνωμονεί τον όποιο θεό πιστεύει για κάτι που εμείς, οι τυχεροί κι ευνοημένοι της Μοίρας, θεωρούμε αυτονόητο… που δεν το συνειδητοποιούμε καν… Το ότι αξιωθήκαμε να τη ζήσουμε, καλά ή λιγότερο καλά δεν έχει σημασία, κι αυτή τη μέρα που μας χαρίστηκε…

Μήπως θα πρέπει να το ξανασκεφτούμε;

Ακολουθήστε μας

Λάσπη

Λάσπη

Κατακαλόκαιρο. Η ζέστη, ειδικά στις τσιμεντουπόλεις, αφόρητη. Τα παιδιά, που άλλες χρονιές βρίσκονταν ήδη σε παραλίες και πλατσούριζαν, τούτη τη χρονιά παραμένουν “εις το κλεινόν άστυ”. Οι νεολαίοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ειδικά όσοι φοιτούν σε πανεπιστήμια,...

Επίπονη φιλαναγνωσία

Επίπονη φιλαναγνωσία

- γράφει η Μαρία Βασιλειάδου - Κυριακή πρωί καθισμένη στο καφέ-στέκι της οικογένειας με την εξάχρονη κόρη δίπλα μου να διαβάζουμε και οι δυο με προσήλωση τα βιβλία μας. Λίγο πιο πέρα μια οικογένεια με δυο παιδιά, λίγο πιο μεγάλα σε ηλικία από την κόρη μου, φωνάζουν...

Φόνισσες στην λογοτεχνία

Φόνισσες στην λογοτεχνία

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Συχνά οι δολοφόνοι αποτελούν έναυσμα έμπνευσης για τους λογοτέχνες και μάλιστα σε αυτό οφείλει την ύπαρξή της η κατηγορία της αστυνομικής λογοτεχνίας. Ωστόσο, θα ήθελα να κάνω μνεία σε μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία δολοφόνων που δεν δρα...

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - «Κάπου περνούσε μια φωνή» (επέτειος αυτοχειρίας του Ν. Λαπαθιώτη) Στις 7 Ιανουαρίου 1944 ο Ναπολέων Λαπαθιώτης βάζει τέλος στην ζωή του με το περίστροφο του πατέρα του Λεωνίδα Λαπαθιώτη (υψηλόβαθμου αξιωματικού του ελληνικού στρατού) στο...

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Διαβάστε κι αυτά

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία φαντασμάτων στην λογοτεχνία, που- πέρα από ρίγη και ανατριχίλες- σκορπούν αφειδώς νοσταλγία κι ένα κύμα τρυφερότητας σε όσους τα αναπολούν. Ίσως γιατί τα συγκεκριμένα στοιχειά είναι συνδεδεμένα με το πατρικό...

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Στις 25 Οκτωβρίου 1962 τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Αμερικανός συγγραφέας John Ernst Steinbeck (27 Φεβρουαρίου 1902 – 20 Δεκεμβρίου 1968). Το πλούσιο έργο του περιλαμβάνει το βραβευμένο με βραβείο Πούλιτζερ (1940) μυθιστόρημα «Τα...

3 σχόλια

3 Σχόλια

    • Βάσω Αποστολοπούλου

      Σ΄ευχαριστώ πολύ Σμαραγδη μου!

      Απάντηση
  1. vasilis

    Μια ιστορία τόσο καθημερινή, όσο και δυνατή για να μας αγγίξει και να κοιτάμε με τα μάτια της ψυχής όποιον περνάει από δίπλα μας, το ενδιαφέρον τότε από μονόπλευρο θα δούμε πόσο απλά γίνεται αμοιβαίο. Ευχαριστούμε Βάσω που την μοιράστηκες!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου