Επιλέξτε Page

Γιατί;

20.11.2014

 

 

 

Κάθε εικόνα και μια ξεχωριστή σκέψη.

Αφήστε τις δικές σας σκέψεις ως σχόλιο, ανώνυμα ή επώνυμα, ως απλή πρόταση, ως ποίημα, ως στίχο ακόμα και ως μια μικρή ιστορία.

Μπείτε ξανά, αν θέλετε, για να δείτε τυχόν σχόλια για τις δικές σας σκέψεις ή για να σχολιάσετε τις σκέψεις των άλλων.

 

_

(πηγή εικόνας)

 

Ακολουθήστε μας

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

5. Πού είναι;

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη...

5. Πού είναι;

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν...

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

Διαβάστε κι αυτά

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

5. Πού είναι;

3. Στο νησί

Αύριο Το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι του νησιού. Οι καμαρότοι χτυπούν βιαστικά τις πόρτες στις καμπίνες, ενημερώνοντας τους επιβάτες για την άφιξη στη Ρόδο. Στα μεγάφωνα ακούγεται η επιβεβαίωση στα ελληνικά και σε δύο ακόμη γλώσσες. Ο Πρόδρομος γυρνά πλευρό και κοιτά...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. ΙΩΑΝΝΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΗ

    Αρκετά!
    Δεν θέλω άλλο την μορφή σου πλάι μου
    Δεν θέλω άλλο τα μάτια σου να καθρεφτίζονται στα δικά μου
    Δεν θέλω άλλο τη φωνή σου να στροβιλίζεται μέσα στο λαβύρινθο των αυτιών μου
    Δεν θέλω άλλο τα χέρια σου να χαράζουν μονοπάτια στο κορμί μου
    Δεν θέλω άλλα λόγια να βγαίνουν από το μισητό σου στόμα
    Αρκετά!

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Μου βγάζει μια θλίψη αυτή η εικόνα
    Το χέρι που αρνείται, διαγράφει , απωθεί…
    Η πίκρα θολώνει τη σκέψη, το βλέμμα
    Και μένεις μονάχη ν’ ακούς τη σιωπή…

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Εδώ που είσαι σταμάτα ακριβώς.
    Πιο πέρα έχει καρδιά. Τη δική μου.
    Δε χωρά λέμε. Είμαστε πλήρεις.
    Μην παρκάρεις. Μην παρανομείς.
    Υπάρχει τροχονόμος. Μη γελάς.
    Μη μου γελάς. Σώπα σου λέω.
    Μην κοιτάς. Μην πλησιάζεις.
    Τα μάτια σου κοκκινίζουν αλλά δεν το χάβω.
    Έχεις εκείνη τη μακριά ουρά με το βέλος στο τέλος
    Δε τη φοβάμαι. Δε σε φοβάμαι.
    Το έχω περάσει αυτό το στάδιο.
    Να αναβοσβήνει το λαμπάκι στο είμαι και δεν είμαι
    Να ξενυχτά η σκέψη, να φαντάζεται το κορμί
    Και μετά μπαμ..μια πόρτα …κρυολουσία.

    Εδώ που είσαι σταμάτα ακριβώς
    Δε χωρά άλλος Απρίλης μες στο καταχείμωνο
    Είχα έναν. Από εκείνους που φουλάρουν.
    Και μετά σε αδειάζουν.
    Και κάνεις τον κύκλο ολόκληρο για να γεμίσεις πάλι

    Όχι άλλους. Στοπ…
    Εδώ που είσαι σταμάτα ακριβώς…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου