για ένα αγγελούδι που κοιμάται

5.09.2015

 

 

στης δύσης τα δεινά

στην άγρια θάλασσα

πλανιέται ο λογισμός σου

μα, το σώμα σου

στους βράχους δεμένο

στα τσιμέντα θαμμένο

στων ανθρώπων τη μικρότητα

κι αν σου μιλώ

εσύ δε λύνεις τα δεσμά σου

παρά μονάχα

ψάχνεις στους κόμπους του σχοινιού την τελειότητα

 

για όλους εκείνους

που ξεβράζουνε οι θάλασσες

για όλες εκείνες τις πατρίδες

που δε ξέχασες

για όσες θα χάσεις

εσύ,

που τελικά τον κόσμο δεν κατάφερες ν΄ αλλάξεις

 

μήτε της δύσης τα δεινά

και μήτε της ανατολής τους ματωμένους χάρτες

θνητός, χαμένος μέσα στους ανήλικους αντάρτες

ψάχνεις τον ήλιο

 

πέντε αχτίδες στο δολάριο

και ρούχα δανεικά

απ’ τον πολιτισμό της δύσης

 

στα παιδιά που ξεβράζουν οι θάλασσες

στα παιδιά που τα ίχνη τους έχασες

στα παιδιά που θα χάσεις

εσύ,

που αυτόν τον κόσμο δεν ηθέλησες ν’ αλλάξεις

 

μήτε της δύσης τα δεινά

και μήτε της ανατολής το ματωμένο χώμα

θνητός, θρέφεις το φαύλο κύκλο τους ακόμα

εσύ,

ναι εσύ,

εσύ

κι εγώ ο επικριτής

κι εγώ, κι εγώ συνένοχος στο έγκλημα

εκείνο της σιωπής

 

_

γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. drmakspy

    κι αυτό πικρό και δυνατό όπως θα έπρεπε μπροστά στην φρίκη….

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    κι εγώ συνένοχος…κι εγώ…

    Παναγιώτα σου γράφω ακόμα μουδιασμένη… Κορίτσι μου δεν είναι μόνο η υπέροχη ποίησή σου που ντύνει ετούτη τη θλιβερή σκηνή είναι η ευαισθησία σου που σε συνδυασμό με την ηλικία σου με κάνει περήφανη για τη νέα γενιά…και μου γεννά ελπίδες…οτι αυτός ο κόσμος ΜΠΟΡΕΙ να αλλάξει…

    Να σαι καλά κορίτσι μου…

    Απάντηση
  3. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Όταν οι τόσο
    νέοι άνθρωποι
    εκφράζονται τόσο
    μα τόσο όμορφα, τόσο
    ποιητικά, τόσο
    ευαίσθητα και τόσο
    στοχαστικά,

    τότε, όπως λέει κι ο ποιητής :

    … ο Ήλιος
    είναι βέβαιος για τον κόσμο …

    Xίλια Μπράβο Παναγιώτα συνονόματη!

    Απάντηση
  4. Ελένη Ιωαννάτου

    Παναγιώτα ανατριχιάζω και κλαίω! Κλαίω και ανατριχιάζω!!!
    Καταγγελία της φρίκης το ποίημα σου αυτό!!!

    “…εσύ,

    ναι εσύ,

    εσύ

    κι εγώ ο επικριτής

    κι εγώ, κι εγώ συνένοχος στο έγκλημα

    εκείνο της σιωπής”

    Ναι, Παναγιώτα συνένοχοι είμαστε όλοι. Όλοι!
    Άλλα κανείς από εμάς δεν φταίει, με το πρόσχημα “Εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;”.
    Ναι, εγώ. Οι πολλές μονάδες κάνουν την συλλογικότητα. Όλοι μαζί ναι, μπορούμε να σηκώσουμε ψηλά τον ήλιο.
    Ίσως και να τον αλλάξουμε!!!

    Καλό βράδυ!!!

    Απάντηση
  5. Αθηνά Μαραβέγια

    Μετα τα τόσο όμορφα σχόλια, εγώ τι να πω;;;
    Μόνο να σιωπήσω, να υποκληθώ στην ευαισθησία και την πένα σου και να ζητήσω ένα ΜΕΓΑΛΟ συγγνώμη στη γενιά σου και τις επόμενές σου, γιατί κι εγώ συνέβαλα σε τούτη την ασχήμια…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου