στης δύσης τα δεινά

στην άγρια θάλασσα

πλανιέται ο λογισμός σου

μα, το σώμα σου

στους βράχους δεμένο

στα τσιμέντα θαμμένο

στων ανθρώπων τη μικρότητα

κι αν σου μιλώ

εσύ δε λύνεις τα δεσμά σου

παρά μονάχα

ψάχνεις στους κόμπους του σχοινιού την τελειότητα

 

για όλους εκείνους

που ξεβράζουνε οι θάλασσες

για όλες εκείνες τις πατρίδες

που δε ξέχασες

για όσες θα χάσεις

εσύ,

που τελικά τον κόσμο δεν κατάφερες ν΄ αλλάξεις

 

μήτε της δύσης τα δεινά

και μήτε της ανατολής τους ματωμένους χάρτες

θνητός, χαμένος μέσα στους ανήλικους αντάρτες

ψάχνεις τον ήλιο

 

πέντε αχτίδες στο δολάριο

και ρούχα δανεικά

απ’ τον πολιτισμό της δύσης

 

στα παιδιά που ξεβράζουν οι θάλασσες

στα παιδιά που τα ίχνη τους έχασες

στα παιδιά που θα χάσεις

εσύ,

που αυτόν τον κόσμο δεν ηθέλησες ν’ αλλάξεις

 

μήτε της δύσης τα δεινά

και μήτε της ανατολής το ματωμένο χώμα

θνητός, θρέφεις το φαύλο κύκλο τους ακόμα

εσύ,

ναι εσύ,

εσύ

κι εγώ ο επικριτής

κι εγώ, κι εγώ συνένοχος στο έγκλημα

εκείνο της σιωπής

 

_

γράφει η Παναγιώτα Καραγιαννίδη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!