Γιώργος Δουατζής – Απάνθισμα (1976-2018)

23.12.2019

σχόλια

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Στίξις σε επιμέλεια Γιώργου Ρούσκα το βιβλίο υπό τον τίτλο «Γιώργος Δουατζής-Απάνθισμα (1976-2018)», με ένα σχέδιο του ζωγράφου Μιχάλη Αμάραντου.

Με το Απάνθισμα αυτό, ο αναγνώστης έχει μια συνολική εικόνα της εκδοτικής πορείας σαράντα δύο ετών της ποίησης του Γ. Δουατζή.

Ο Γιώργος Ρούσκας επέλεξε (απάνθισε) στίχους του Γιώργου Δουατζή από διακόσια εξήντα τέσσερα ποιήματα των ποιητικών συλλογών Τα κάτοπτρα, Το κόκκινο κασκόλ, Σχεδίες, Σπονδές, Τα κόκκινα παπούτσια, Προς δέκα επιστολή-Τα ανεπίδοτα, Γραφτά και των ποιητικών συνθέσεων Χρόνου Σκιά και Πατρίδα των καιρών. Στο βιβλίο υπάρχει επίσης πλήρης εργογραφία του Γ. Δουατζή.

 

Ο επιμελητής του Απανθίσματος Γ. Ρούσκας, μεταξύ άλλων αναφέρει στον πρόλογο:

Προσπάθησα να επιτύχω κάθε επιλογή, φέρουσα στο ακέραιο την προσωπική μου ευθύνη, να μπορεί να στέκεται αυτόνομα, χωρίς τη βοήθεια των στίχων που είχαν προηγηθεί ή ακολουθούσαν στο ποίημα. Κάθε  πολύτιμο ορυκτό που ανέσυρα από το ποιητικό είναι του Γιώργου Δουατζή, να έχει να πει από μόνο του κάτι ολοκληρωμένο. Να επιτελεί, εν ολίγοις, αυτό που κάνει ένα λευτερωμένο από δεσμεύσεις στίχων, αριθμών και συλλαβών χαϊκού: να ενεργοποιεί την Ποίηση, εντός του αναγνώστη.

Η διάρθρωση προτίμησα να γίνει ανά ποιητική συλλογή ή σύνθεση (για τα πεζά του, ο πειρασμός είναι εξίσου μεγάλος), με ταξινόμηση φθίνουσα χρονολογικά, από το 2018 ως το 1976. Το βιβλίο, μπορεί να διαβαστεί με οιαδήποτε επιλογή σελίδας ή στίχων, εν συνεχεία ή αποσπασματικά, ακόμη και καθημερινά, διαβάζοντας λίγο κάθε ημέρα.

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Δείτε κι αυτά

Αμαρόκ, του Βαγγέλη Γιαννίση

Αμαρόκ, του Βαγγέλη Γιαννίση

Μια γυναίκα αυτοκτονεί, αφήνοντας πίσω της ένα σημείωμα με τη λέξη «Αθώος». Ο σύζυγός της, πρόσφυγας από τη Σομαλία, είναι στη φυλακή για τον εκ προμελέτης φόνο μιας έφηβης μαθήτριας και ο γιος της έχει εξαφανιστεί μετά τον θάνατό της. Θα ανοίξει λοιπόν ξανά μια...

Για πόσο; Για όσο…

Για πόσο; Για όσο…

Και φτάνει εκείνη η ώρα που λες πως δεν υπάρχεις. Κινείσαι, τρως, χαμογελάς για κείνους που σε βλέπουν. Θέλεις να φύγεις μα δεν είν’ η ώρα. Έχεις πολλά να κάνεις. Έχεις σημεία αλάβωτα πολύ αίμα να τρέξει. Κι εκεί που όλα γύρω σου τα πνίγει η σκοτεινιά ένα χαμόγελο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου