Επιλέξτε Page

Γλυκός Σεπτέμβρης

17.03.2014

 

Δάκρυσε η μέρα σήμερα και έτρεξε τα ρούχα της να αλλάξει

και σκόνταψε στα σύννεφα, σταγόνες δοκιμάζει

γλυκό κρασί στα χείλι της, τη γλώσσα της μουδιάζει

ανάσα από αρώματα, στις χούφτες της αρπάζει.

Μες το μεθύσι η πνοή,τα φύλλα ψιθυρίζουν

τραγούδι με τον άνεμο, σύννεφα πλημμυρίζουν

με χρώματα στολίζεται, η ίριδα προβάλλει

στην αγκαλιά του ορίζοντα, πολύτιμο πετράδι.

Αμπέλια που τρυγήσανε, κι ευωδιές σκορπούνε

ο άνεμος ζαλίστηκε, σπουργίτια καρτερούνε

ψιθύρισμα μελωδικό. Tο χώμα ανασαίνει

τρέχει ποτάμι το νερό, η γη το περιμένει.

Ξεδίψασε τα σπλάχνα της, πότισε τα σπαρτά της

και τον μανδύα έριξε, να δώσει τη σοδειά της.

Τη φορεσιά της έχασε, στη γύμνια περπατάει

μα είναι καυτή η ανάσα της και νιώθει πως διψάει.

Στάζει το αίμα κόκκινο, πριν η ψυχή της σβήσει

μες την ομίχλη χάνεται, το πρόσωπο να κρύψει.

Κύματα που ορφάνεψαν, μες του γιαλού το δείλι

έσκυψαν δέντρα λύγισαν, στου ανέμου το μαντήλι.

Σταμάτησε το δάκρυ της κι ο ήλιος καλεσμένος

φως δυνατό στα στήθη της, δεν νιώθει προδομένος.

"Αχ ουρανέ στο κάλεσμα, πριν κλάψεις να μου δώσεις

μια αγκαλιά κι ένα φιλί, τον πόνο μου να διώξεις".

Φύση γλυκιά γονάτισε, στης γης το προσκεφάλι

και την πνοή της άφησε, να γεννηθεί και πάλι.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Φύση γλυκιά γονάτισε, στης γης το προσκεφάλι
    και την πνοή της άφησε, να γεννηθεί και πάλι.”

    Λυρικό και όμορφο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου