Γιόμα ηδονής!

Αμφορέας της ψυχής

των ματιών σου οι κόρες.

Πιόμα της ποίησης τερπνό

σε στιγμές αλώβητες,

στοχασμού τις πλώρες.

Στέκομαι στο φως,

του ανέμου ο τροχός

θα με συναρπάσει.

Χαίρω μοναχός!

Ο δικός σου ανασασμός

δεν θα με διχάσει.

Σμάρι από πουλιά

σ’αγκαλιά ουράνια

ψάλλουνε τη λύπη,

έλα μοναξιά,

με λευκά κυκλάμινα

σκόρπα χαρμολύπη.

Κόπωση στο γυρισμό

τα βλέμματα χαυνώνει,

της λύτρωσης θεά η μοναξιά,

το χέρι στοργικά απλώνει.

 

_

γράφει ο Λεωνίδας Καζάσης