Γράμματα

Δημοσίευση: 13.09.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

 

«Γράμματα»

 

Σκισμένα χαρτιά.

Κιτρινισμένα από το πέρασμα του χρόνου που επάνω τους σκορπίζονταν λέξεις.

Τρελές λέξεις, ακυβέρνητες, ναυαγισμένες σ’ ένα ταλαιπωρημένο κομμάτι χαρτιού.

Λέξεις βαριές, ασήκωτες.

Ρίζωσαν στη θέση τους.

Εδραιώθηκαν.

Ύψωσαν φρούρια και έχτισαν κάστρα μήπως και ξεθωριάσουν από τις ανταύγειες του καιρού.

Μα το μελάνι πότισε στην εύθραυστη επιφάνεια και ό,τι βάφει, δεν ξεβάφει.

Ό,τι γράφεται, δε διαγράφεται.

Κι η πλήρωση θα ‘ρθει κάποτε,

Μόλις η μοίρα νιώσει το σημάδι που τις χάραξαν οι λέξεις στις αναπάντητες επιστολές.

 

_

γράφει η Βασιλική Καμαριώτου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Μα το μελάνι πότισε στην εύθραυστη επιφάνεια και ό,τι βάφει, δεν ξεβάφει.
    Ό,τι γράφεται, δε διαγράφεται.”

    Είτε στο χαρτί, με μελάνι… είτε στην ψυχή, με πυρωμένη πέννα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου