Γράμματα

13.09.2014

 

«Γράμματα»

 

Σκισμένα χαρτιά.

Κιτρινισμένα από το πέρασμα του χρόνου που επάνω τους σκορπίζονταν λέξεις.

Τρελές λέξεις, ακυβέρνητες, ναυαγισμένες σ’ ένα ταλαιπωρημένο κομμάτι χαρτιού.

Λέξεις βαριές, ασήκωτες.

Ρίζωσαν στη θέση τους.

Εδραιώθηκαν.

Ύψωσαν φρούρια και έχτισαν κάστρα μήπως και ξεθωριάσουν από τις ανταύγειες του καιρού.

Μα το μελάνι πότισε στην εύθραυστη επιφάνεια και ό,τι βάφει, δεν ξεβάφει.

Ό,τι γράφεται, δε διαγράφεται.

Κι η πλήρωση θα ‘ρθει κάποτε,

Μόλις η μοίρα νιώσει το σημάδι που τις χάραξαν οι λέξεις στις αναπάντητες επιστολές.

 

_

γράφει η Βασιλική Καμαριώτου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Μα το μελάνι πότισε στην εύθραυστη επιφάνεια και ό,τι βάφει, δεν ξεβάφει.
    Ό,τι γράφεται, δε διαγράφεται.”

    Είτε στο χαρτί, με μελάνι… είτε στην ψυχή, με πυρωμένη πέννα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου