Επιλέξτε Page

Δείξε μου την ταυτότητά σου

17.08.2015

 

 

man-id

Με τον όρο ταυτότητα εννοούμε το σύνολο των πεποιθήσεων, των συναισθημάτων που αφορά το κάθε άτομο και η διασφάλιση της επιτυγχάνεται μέσω της συνοχής των εμπειριών, των ιδεών και των αξιών. Η ταυτότητα βρίσκεται σε συνάρτηση με τη φυσική ύπαρξη του ανθρώπου στην ιστορία και η αίσθηση της βασίζεται στη συνέχεια της ύπαρξης μας στο χώρο και στο χρόνο μέσω της ομοιότητας, με την προϋπόθεση, ότι και οι άλλοι την αποδέχονται και την αναγνωρίζουν. Μέσω της ταυτότητας, ο άνθρωπος αναγνωρίζει με ποιους έχει κοινά στοιχεία και με ποιους έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Η ταυτότητα με την ετερότητα δεν διαχωρίζεται διότι η κάθε πολιτισμική εμπειρία είναι καθαρά υποκειμενική εμπειρία, διαφορετικά κατανοείται για παράδειγμα η έννοια της φουστανέλας από τους Έλληνες και διαφορετικά από τους Μεξικανούς, αφού αντιλαμβάνονται το συγκεκριμένο σύμβολο διαφορετικά.

Εξαιτίας λοιπόν αυτής της διαφορετικής κοσμοαντίληψης, της πολιτισμικής ποικιλομορφίας, η οποία εξαρτάται από τις υποκειμενικές εμπειρίες του καθενός από εμάς, πως δηλαδή κατανοούμε και αντιλαμβανόμαστε τον πολιτισμό και λόγω της διαφορετικής γλώσσας, θρησκείας, κοινωνικής τάξης και ηλικίας, ο άνθρωπος διαχειρίζεται ανάλογα την πολιτισμική διαφορά.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, προκύπτει ότι, όταν αναφερόμαστε για πολιτισμική ετερότητα, οφείλουμε να εξηγήσουμε πως οι πολιτισμοί δημιουργούνται μέσω των κοινωνικών και των ιστορικών διαδικασιών, δεν είναι εσωτερικά αδιαφοροποίητες, διότι δεν είναι όλες ίδιες οι αξίες. Τα άτομα υπάγονται σε ένα οργανωμένο κοινωνικό σύστημα με σύνθετες διαδικασίες με αποτέλεσμα η πολιτισμική πολλαπλότητα να χαρακτηρίζει και τις κοινωνίες και τα άτομα.

Στις σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες, η κρίση της ταυτότητας δεν είναι μύθος αλλά μια σκληρή πραγματικότητα. Ο άνθρωπος μέχρι να αποκτήσει μια λειτουργική ταυτότητα, πειραματίζεται με ποικίλες εναλλακτικές δυνατότητες που συχνά είναι αντιφατικές και αλληλοσυγκρουόμενες, όπως είναι για παράδειγμα οι διαφυλετικές συγκρούσεις. Αυτός ο πειραματισμός έχει ως αποτέλεσμα την ψυχολογική ένταση και αναταραχή του ανθρώπου που την συναντά πολλές φορές και ο εκπαιδευτικός μέσα στην τάξη.

Η αντιπαράθεση μεταξύ των μειονοτήτων με τις κυρίαρχες, πλεονάζουσες αξίες της κοινωνίας συμβαίνει εξαιτίας της ανάγκης του ανθρώπου να αισθανθεί ότι ανήκει σε ένα οργανωμένο κοινωνικό σύνολο και είναι αποδεκτός από τους γύρω του. Τις περισσότερες φορές, οι μειονότητες αποφεύγουν τις αντιπαραθέσεις για να μην αναγκαστούν να έρθουν σε δύσκολες καταστάσεις με την κυρίαρχη πολιτισμική τάση. Υιοθετούν τη ξένη κουλτούρα, δίνοντας για παράδειγμα στα παιδιά τους ελληνικά ονόματα με σκοπό να νιώσουν και οι ίδιοι οι γονείς και τα παιδιά τους αποδεκτοί μέσα στην καθημερινότητα τους.

Άλλες φορές, επιδιώκουν να αφομοιώσουν τα ξένα στοιχεία, όπως είναι η κυρίαρχη παράδοση και κουλτούρα και την προσαρμόζουν στο δικό τους πολιτισμό. Αυτή η πολιτισμική αφομοίωση, είναι αρκετά δύσκολη να εφαρμοστεί, και το καταφέρνουν κυρίως τα άτομα υψηλού κοινωνικού και οικονομικού επιπέδου. Οι μειονότητες που απομονώνονται και είναι εγκλωβισμένοι στις αξίες και στις παραδόσεις τους, αποκτούν εθνοκεντρική συμπεριφορά και δεν έχουν τη δυνατότητα να αναγνωρίσουν ότι η κουλτούρα τους πρεσβεύει το ιδιαίτερο, ανάμεσα στις υπόλοιπες κουλτούρες της κοινωνίας, που ζει.

Ελλοχεύει ο κίνδυνος να θεωρηθεί η ταυτότητα ως μοναδική και οτιδήποτε διαφέρει ή είναι ενάντια στη δική μας, να το υποτιμούμε και να το αντιμαχόμαστε. Για αυτό το λόγο, χρειάζεται να θεωρήσει ο άνθρωπος την ταυτότητα ως σύνθεση, ως πολλαπλότητα και να γνωρίσει την εθνική του ιστορία ή ακόμα τη θρησκεία που πρεσβεύει, ως στοιχεία προσμείξεων. Μ΄ αυτό το τρόπο, αποφεύγονται οι κοινωνικές εντάσεις και δεν υπάρχει όξυνση των αντιπαραθέσεων.

Όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως εθνικότητας, φυλής, γλώσσας, ιδεολογίας ή άλλων διαφορετικών χαρακτηριστικών, πρέπει πρώτα να αποκτήσουν συνείδηση αποδοχής των συνανθρώπων τους, που δεν ανήκουν στην ίδια πολιτισμική μονάδα με αυτούς. Το άτομο γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του, όταν γνωρίσει τον συνάνθρωπό του. Μ΄ αυτό το τρόπο, είναι δυνατόν, να επιτευχθεί η κοινωνικοποίηση των ανθρώπων, να δημιουργήσουν μια ταυτότητα και να οικοδομήσουν σχέσεις επικοινωνίας, αμοιβαίας συνεργασίας και συντροφικότητας, με στόχο και σκοπό την ειρηνική συνύπαρξη τους.

 

_

γράφει ο Χρίστος Σοροβέλης 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι πόλεμοι πάντα ξεκινούν για ένα μήλο!

Οι πόλεμοι πάντα ξεκινούν για ένα μήλο!

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πόλεμος δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προσπάθεια επιβολής τής ισχυρότερης ορμής. Ορμής που πηγάζει από κάποιο ομολογημένο ή μη πόθο και εδράζεται πάντοτε πάνω στην υπεροπτική σιγουριά τής ισχύος, στρατιωτικής συνήθως αλλά εσχάτως...

Ιστορίες λογοκρισίας: Οδυσσέας, του Τζαίημς Τζόυς

Ιστορίες λογοκρισίας: Οδυσσέας, του Τζαίημς Τζόυς

  γράφει η Γεωργία Βασιλειάδου   Τον "Οδυσσέα" του Τζαίημς Τζόυς (James Joyce) τον γνώρισα στην 8η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης όταν οι εκδόσεις Κέδρος παρουσίαζαν την επανέκδοση της μετάφρασης του Σωκράτη Καψάλη που πρωτοκυκλοφόρησε το 1990. Ένα έργο...

Τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν παιδιά

Τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν παιδιά

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Ο ‘δαίμων’ των αρχαίων Ελλήνων δεν είχε καμία απολύτως σχέση με αυτό που σήμερα αντιλαμβανόμαστε, ο διάβολος άλλωστε δεν είχε ακόμα εφευρεθεί! Ο ‘δαίμων εαυτού’ ήταν η θεότητα που ζούσε μέσα στον άνθρωπο για την ευημερία και την πρόοδό...

Αρχέτυπα, Στερεότυπα και Μοτίβα: Ο Δαβίδ ο Σασούνιος

Αρχέτυπα, Στερεότυπα και Μοτίβα: Ο Δαβίδ ο Σασούνιος

- γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου - Ο Δαβίδ ο Σασούνιος είναι ένα έπος το οποίο ανήκει στην λαϊκή παράδοση της Αρμενίας. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 2019 από τις εκδόσεις Βακχικόν σε μετάφραση και σχολιασμό του Γιώργου Μολέσκη, ενώ την εικονογράφηση επιμελήθηκε η Μαριάμ...

Γιατί ο Γκιλγκαμές

Γιατί ο Γκιλγκαμές

- γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου - Πολλές φορές, όταν θέλουμε να μιλήσουμε για κάποιο λογοτεχνικό κείμενο ή για κάποιον συγγραφέα, το ερώτημα που μας απασχολεί είναι το ερώτημα περί της σημασίας τού για την σύγχρονη εποχή και τον σύγχρονο αναγνώστη. Αυτό το ερώτημα γίνεται...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γιατί ο Γκιλγκαμές

Γιατί ο Γκιλγκαμές

- γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου - Πολλές φορές, όταν θέλουμε να μιλήσουμε για κάποιο λογοτεχνικό κείμενο ή για κάποιον συγγραφέα, το ερώτημα που μας απασχολεί είναι το ερώτημα περί της σημασίας τού για την σύγχρονη εποχή και τον σύγχρονο αναγνώστη. Αυτό το ερώτημα γίνεται...

Ιστορίες λογοκρισίας: Charles Baudelaire, «Τα Άνθη του Κακού»

Ιστορίες λογοκρισίας: Charles Baudelaire, «Τα Άνθη του Κακού»

- γράφει η Γεωργία Βασιλειάδου   Η συλλογή του Charles Baudelaire «Les fleurs du mal» (Τα Άνθη του Κακού), αποτελούμενο αρχικά από εκατό έμμετρα ποιήματα, θεωρείται σήμερα ένα κλασικό έργο, ένα αριστούργημα, κατά τους ειδικούς, της λογοτεχνίας του 19ου αιώνα, που...

Edith Sodergran

Edith Sodergran

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Edith Sodergran Η Σουηδική λογοτεχνία του 20ου αιώνα έχει αναδείξει μεγάλα ονόματα στον χώρο της ποίησης. Ιδιαίτερη θέση μέσα σε αυτόν κατέχει η Edith Södergran (1916-1923). Μια φιγούρα που η τραγικότητα της ασθενικότητάς της και – ως εκ...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Εξαιρετικό το άρθρο σας!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σας ευχαριστώ

      Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Κύριε Σοροβέλη μιλάτε για ένα θέμα πολύ σημαντικο!
    Δυστυχώς οτιδήποτε δεν ακολουθεί τις κοινές κοινωνικές επιταγές, νόμους, νόρμες, είτε αφομοιώνεται, είτε απομονώνεται ως ξένο και φυσικά στιγματίζεται.

    Το ζήτημα είναι πως λειτουργει ο καθένας ατομικά και τι κάνει για να αποτρέψει τέτοια τράγικα φαινόμενα.
    Ευχαριστούμε πραγματικά γι’ αυτόν τον προβληματισμό!!!

    Απάντηση
  3. Ritsa

    Χρίστο γράφεις απλά και κατανοητά. Γράφεις με σαφήνεια τις απόψεις σου ώστε ο αναγνώστης να συνειδητοποιήσει την αξία της ετερότητας.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου