Δε σ' αγαπάω πια,

για τις μαχαιριές δίχως έλεος

και κατ΄ εξακολούθηση

στο παιδί μέσα μου.

 

Για τον εγωισμό που άντεξε κάθε πολιορκία κι επίθεση

για την πύλη που δεν άνοιξε ποτέ στο Δούρειο Ίππο

για την καχυποψία που έγινε,

ομπρέλα,

στην καταιγίδα του απλού κι αθώου.

Κι ύστερα περιμένει πάλι μόνη

στο παράθυρο να βρέξει...

 

Δε σ αγαπάω πια

για την αντιστροφή νοημάτων

και την βολική αντιμετάθεση λέξεων

που σχημάτισαν στο μυαλό εικόνες

και στο στόμα προτάσεις

μ ' έννοιες και νοήματα,

ξένα,

σ εκείνα που προσπάθησα.

 

Δε σ αγαπώ πια

κι ας ...αγαπώ για πάντα μέσα μου

εκείνη την ιδανική μορφή

που εσφαλμένα έπλασα

μ' εκείνο τον παράταιρο

κι ανάρμοστο μου, τρόπο.

 

Ίσως να 'ναι τούτη η Κατάρα

που 'ρθα να σέρνω, εδώ πάνω.

 

(εγώ φταίω)

 

_

γράφει ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!