Δε σ’ αγαπάω πια

13.06.2015

 

 

Δε σ' αγαπάω πια,

για τις μαχαιριές δίχως έλεος

και κατ΄ εξακολούθηση

στο παιδί μέσα μου.

 

Για τον εγωισμό που άντεξε κάθε πολιορκία κι επίθεση

για την πύλη που δεν άνοιξε ποτέ στο Δούρειο Ίππο

για την καχυποψία που έγινε,

ομπρέλα,

στην καταιγίδα του απλού κι αθώου.

Κι ύστερα περιμένει πάλι μόνη

στο παράθυρο να βρέξει...

 

Δε σ αγαπάω πια

για την αντιστροφή νοημάτων

και την βολική αντιμετάθεση λέξεων

που σχημάτισαν στο μυαλό εικόνες

και στο στόμα προτάσεις

μ ' έννοιες και νοήματα,

ξένα,

σ εκείνα που προσπάθησα.

 

Δε σ αγαπώ πια

κι ας ...αγαπώ για πάντα μέσα μου

εκείνη την ιδανική μορφή

που εσφαλμένα έπλασα

μ' εκείνο τον παράταιρο

κι ανάρμοστο μου, τρόπο.

 

Ίσως να 'ναι τούτη η Κατάρα

που 'ρθα να σέρνω, εδώ πάνω.

 

(εγώ φταίω)

 

_

γράφει ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Δημήτρη το ποίημα σας αυτό είναι υπέροχο!!
    Πολύ όμορφα εκφρασμένο!

    Άλλα ήξερα, άλλα ήθελα, άλλα έδωσα…
    Τελικά τι κράτησα;
    Τον καθρέφτη μου έσπασα.

    Όπως μας λέει ο Οδ. Ελύτης:

    Όσο κι αν κανείς προσέχει
    όσο κι αν το κυνηγά
    πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
    δεύτερη ζωή δεν έχει.

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Γαλιάνδρα

    Υπέροχο!!!!!

    Απάντηση
  3. Αννα Ρουμελιωτη

    Η γραφη σας περιγραφει τοσο εντονα συναισθηματα με εξαιρετικο τροπο!!!!!!

    Απάντηση
  4. Ειρηνη

    Πόσο εκφραστικό!!!!!λογια που ακουγονται απλά αλλά αν δεις το βαθος τους,πονάνε!!!

    Απάντηση
  5. Than Mos

    Μπράβο, πολύ καλό! Είναι εντυπωσιακό το ότι σε όλα τα είδη συγγραφής που καταπιάνεσαι δεν υποχωρείς αλλά βελτιώνεσαι συστηματικά, ανυποχώρητα και γρήγορα!

    Απάντηση
  6. Ιφιγένεια

    “…Δε σ αγαπώ πια
    κι ας …αγαπώ για πάντα μέσα μου
    εκείνη την ιδανική μορφή
    που εσφαλμένα έπλασα
    μ’ εκείνο τον παράταιρο
    κι ανάρμοστο μου, τρόπο.

    Ίσως να ‘ναι τούτη η Κατάρα
    που ‘ρθα να σέρνω, εδώ πάνω.

    (εγώ φταίω)”

    Θα εκπλαγώ αν βρεθούν άνθρωποι στους οποίους δεν ‘χτύπησαν’ μία χορδή βαθιά μέσα τους οι στοίχοι σου αυτοί. Δεν ξέρω αν όλοι κατάφεραν να μην τον/την αγαπάνε πιά, αλλά σίγουρα αγαπάνε την εσφαλμένη ιδανική μορφή του/της μέσα τους, αλλιώς θα έπρεπε να απαρνηθούν και να ακυρώσουν την όποια (μικρή ή μεγάλη) ιστορία τους με το πρόσωπο αυτό.

    Απάντηση
  7. Ανώνυμος

    Ενιωσα να θέλω να αγκάλιασω και να προστατέψω το παιδί μέσα μου! Το παιδί που θυμώνει, πονάει, πικραίνεται, ονειρεύεται και νιώθει ενοχές. Γράφεις: ” δε σ’ αγαπάω πια κι ας…αγαπώ για πάντα μέσα μου…” και εγώ ακούω: ” δε σ’ αγαπάω πια “κι ας σ’ αγαπώ” για πάντα μέσα μου! Και κουβαλώντας όλη την μοναχικότητα και το βάρος της ευθύνης στους παιδικούς μου ώμους διαπίστωνω απλά ότι … “Εγώ φταιω”… Εξαιρετικό Δημήτρη!

    Απάντηση
  8. adatsesmeli

    Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

    Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω

    Να μπαίνω σαν Πανσέληνος

    Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ’ αχανή σεντόνια

    Να μαδάω γιασεμιά – κι έχω τη δύναμη

    Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω

    Μέσ’ από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές

    Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε…….. (O.E)

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου