Δε σ’ αγαπάω πια

13.06.2015

 

 

Δε σ' αγαπάω πια,

για τις μαχαιριές δίχως έλεος

και κατ΄ εξακολούθηση

στο παιδί μέσα μου.

 

Για τον εγωισμό που άντεξε κάθε πολιορκία κι επίθεση

για την πύλη που δεν άνοιξε ποτέ στο Δούρειο Ίππο

για την καχυποψία που έγινε,

ομπρέλα,

στην καταιγίδα του απλού κι αθώου.

Κι ύστερα περιμένει πάλι μόνη

στο παράθυρο να βρέξει...

 

Δε σ αγαπάω πια

για την αντιστροφή νοημάτων

και την βολική αντιμετάθεση λέξεων

που σχημάτισαν στο μυαλό εικόνες

και στο στόμα προτάσεις

μ ' έννοιες και νοήματα,

ξένα,

σ εκείνα που προσπάθησα.

 

Δε σ αγαπώ πια

κι ας ...αγαπώ για πάντα μέσα μου

εκείνη την ιδανική μορφή

που εσφαλμένα έπλασα

μ' εκείνο τον παράταιρο

κι ανάρμοστο μου, τρόπο.

 

Ίσως να 'ναι τούτη η Κατάρα

που 'ρθα να σέρνω, εδώ πάνω.

 

(εγώ φταίω)

 

_

γράφει ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Σε εκείνον που πονάει πιο ηχηρά ζητούσαν από παιδί να σωπάσει. Σε εκείνον που πονούσε σθεναρά ζητούσαν συγνώμη αφού είχε σπάσει. Πράξεις ισοδύναμες με χτυπήματα και λόγια που τον έπνιγαν σαν κύματα ή τον ξέσκιζαν σαν θαλάσσια ζώα, της φαντασίας όλων μας αποκυήματα....

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Δημήτρη το ποίημα σας αυτό είναι υπέροχο!!
    Πολύ όμορφα εκφρασμένο!

    Άλλα ήξερα, άλλα ήθελα, άλλα έδωσα…
    Τελικά τι κράτησα;
    Τον καθρέφτη μου έσπασα.

    Όπως μας λέει ο Οδ. Ελύτης:

    Όσο κι αν κανείς προσέχει
    όσο κι αν το κυνηγά
    πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
    δεύτερη ζωή δεν έχει.

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Γαλιάνδρα

    Υπέροχο!!!!!

    Απάντηση
  3. Αννα Ρουμελιωτη

    Η γραφη σας περιγραφει τοσο εντονα συναισθηματα με εξαιρετικο τροπο!!!!!!

    Απάντηση
  4. Ειρηνη

    Πόσο εκφραστικό!!!!!λογια που ακουγονται απλά αλλά αν δεις το βαθος τους,πονάνε!!!

    Απάντηση
  5. Than Mos

    Μπράβο, πολύ καλό! Είναι εντυπωσιακό το ότι σε όλα τα είδη συγγραφής που καταπιάνεσαι δεν υποχωρείς αλλά βελτιώνεσαι συστηματικά, ανυποχώρητα και γρήγορα!

    Απάντηση
  6. Ιφιγένεια

    “…Δε σ αγαπώ πια
    κι ας …αγαπώ για πάντα μέσα μου
    εκείνη την ιδανική μορφή
    που εσφαλμένα έπλασα
    μ’ εκείνο τον παράταιρο
    κι ανάρμοστο μου, τρόπο.

    Ίσως να ‘ναι τούτη η Κατάρα
    που ‘ρθα να σέρνω, εδώ πάνω.

    (εγώ φταίω)”

    Θα εκπλαγώ αν βρεθούν άνθρωποι στους οποίους δεν ‘χτύπησαν’ μία χορδή βαθιά μέσα τους οι στοίχοι σου αυτοί. Δεν ξέρω αν όλοι κατάφεραν να μην τον/την αγαπάνε πιά, αλλά σίγουρα αγαπάνε την εσφαλμένη ιδανική μορφή του/της μέσα τους, αλλιώς θα έπρεπε να απαρνηθούν και να ακυρώσουν την όποια (μικρή ή μεγάλη) ιστορία τους με το πρόσωπο αυτό.

    Απάντηση
  7. Ανώνυμος

    Ενιωσα να θέλω να αγκάλιασω και να προστατέψω το παιδί μέσα μου! Το παιδί που θυμώνει, πονάει, πικραίνεται, ονειρεύεται και νιώθει ενοχές. Γράφεις: ” δε σ’ αγαπάω πια κι ας…αγαπώ για πάντα μέσα μου…” και εγώ ακούω: ” δε σ’ αγαπάω πια “κι ας σ’ αγαπώ” για πάντα μέσα μου! Και κουβαλώντας όλη την μοναχικότητα και το βάρος της ευθύνης στους παιδικούς μου ώμους διαπίστωνω απλά ότι … “Εγώ φταιω”… Εξαιρετικό Δημήτρη!

    Απάντηση
  8. adatsesmeli

    Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

    Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω

    Να μπαίνω σαν Πανσέληνος

    Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ’ αχανή σεντόνια

    Να μαδάω γιασεμιά – κι έχω τη δύναμη

    Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω

    Μέσ’ από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές

    Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε…….. (O.E)

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου