Διά ζώσης

Δημοσίευση: 29.10.2022

Ετικέτες

Κατηγορία

Όλοι να βλέπουνε απόψε

τον χαμένο που συνθλίβεται

που περπατά μες στα χαλάσματα

Πέτρα τσακίζει και κλαδί κάτω απ΄ το πανόμματο κεφάλι

Το χλωμό

Το κάλεσμα μιας νέας εποχής

 

Όλοι να ξέρουνε ποιος ήταν ο χαμένος

και τι κακό τον είχε βρει

Που γύρναγε σαν μεθυσμένος

με τα σπασμένα του φτερά γύρω από το φως

Με το ένα πόδι στο υπόγειο

Με το άλλο στο φεγγάρι

Μέσα απ’ τα φυλλώματα τον κοίταγαν μια κάμερα

Η οθόνη άστραφτε στη πέτρα σαν την αστραπή

Όλοι ξέρανε το απονενοημένο

από μακριά

Το γιατί

είναι παράξενο να ειπωθεί,

αδύνατον κανείς να το υποφέρει

 

Όλοι τα βλέπανε μια κάμερα

τους θρόνους και τα στέμματα

τους ρόγχους και τα αίματα

Τον ήλιο δίχως φως

τη μπότα δίχως πόδι

το μαρτύριο του ανθρώπου

μέσα στην οθόνη

Χωρίς πολλά πολλά

Μακριά κι αγαπημένοι

Χάθηκε ο θρύλος και το φάντασμα ξαναγεννιέται

Ο χαμένος που ευρέθη

Τον φώτισαν οι κάμερες τον είδαν τα σκυλιά

Δια ζώσης.

 

Για να έρθουν τώρα όλοι

Να πούνε πως το βλέπανε καλά

Οι συνεννοημένοι και οι εκουσίως μη συνεννοήσιμοι

Από τα πλήκτρα τα θαμπά που το ’χανε μαντέψει

Τη φλόγα του παιδιού τη στάχτη της γυναίκας

που πέφτανε σαν κάφτρες πάνω στα χαμένα γράμματα

Να δούνε όλοι

το παράτολμο

Δια ζώσης.

Ήταν ελαφρώς μελλοντικοί και είπαν ότι τάχα το είχανε ξαναδεί σε ένα όνειρο δίχως νόημα

Δίχως φαντασία

Απλώθηκε ο σκύλος το μεγάλο του αυτί στο πάτωμα

και άκουγε τον κόσμο που σιγόβραζε από κάτω

Αυτό δεν το ’χαν ξαναδεί

 

Ένα χέρι καποιανού

Μόνο του να παίζει στο πιάνο ξεκομμένο

μια νότα φοβερή

κάτω απ’ το πεντάγραμμο

σε μια ατμόσφαιρα θλιβή να βομβαρδίζει

Πατέρα!

Το παιδί ήρθε και φωνάζει θλιβερό:

«Μας πήρανε τα όπλα»

Δια ζώσης.

 

Δεν είμαστε τίποτα εμείς μόνο πόλεμος ψυχών

Τίποτα δεν είμαστε εμείς

τα βουνά κι οι πλαγιές τα πτώματα τα χαντάκια οι οθόνες οι παραλογισμοί

Τ’ άλλα είναι σιωπή;

Να ζει;

 

_

γράφει η Δήμητρα Παπακωνσταντίνου

Ακολουθήστε μας

Μες στο αντίο που έλαμψε η ψυχή

Μες στο αντίο που έλαμψε η ψυχή

Πόσο πονάει η καρδιά που έχει μάθει ν' αγαπά μόνο εσένα,  πόσο πονάει η καρδιά στα φιλιά του αποχαιρετισμού,  πόσο αποτρόπαια πράξη ο αποχαιρετισμός,  πως να ξεστομίσεις το «Αντίο» χωρίς να πονέσεις, Τα μεγαλύτερα φιλιά που κράτησαν αιωνιότητα  ήταν εκείνα που δεν...

Απουσία

Απουσία

Πρωί ξυπνάς με το όνειρο  Ένα πέπλο χρόνου  μια κλεψύδρα που κυλά  με άγνωστη ροή από το πριν στο τώρα και από το τώρα στο πριν. Η όψη σου ζωντανή σαν τότε  παιχνίδια του μυαλού οι εικόνες σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας απλώνουν οι σκέψεις και κρέμεσαι από...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Απουσία

Απουσία

Πρωί ξυπνάς με το όνειρο  Ένα πέπλο χρόνου  μια κλεψύδρα που κυλά  με άγνωστη ροή από το πριν στο τώρα και από το τώρα στο πριν. Η όψη σου ζωντανή σαν τότε  παιχνίδια του μυαλού οι εικόνες σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας απλώνουν οι σκέψεις και κρέμεσαι από...

Στην επιφάνεια

Στην επιφάνεια

Δε νοιάζεσαι για την αλήθεια,  άλλωστε ποια η αλήθεια! Όλα, στο ίσως βρίσκονται, Κι εσύ,  ατεκμηρίωτη αλήθεια.   Ό,τι διαλέξεις είσαι. Το ψέμα ντύνεσαι, φοβάσαι την γυμνή αλήθεια και τον καθρέφτη ερωτάς αν είσαι συ στ ´αλήθεια.   Στον χρόνο αλέθεσαι, μα την...

Είναι ο έρωτας που μας συνδέει

Είναι ο έρωτας που μας συνδέει

Είναι ο έρωτας που μας συνδέει, Στην καρδιά μας τη ζωή εγγράφει, Στέκεται στη γωνιά μας, δεν μας εγκαταλείπει. Δεν είναι αίσθηση αναγκαστική, Είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να μας συμβεί.   Στον έρωτα βρίσκονται οι απαντήσεις, Στην αγάπη βρίσκονται οι λύσεις. Είναι...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου