Select Page

Εθισμένος στον έρωτα

Εθισμένος στον έρωτα

 

 

Κοίταζε επίμονα το είδωλό του στον καθρέφτη. Είχε το βλέμμα του καρφωμένο στο γυμνό στήθος του στο ύψος του θώρακα. Προσπαθούσε να δει πίσω από τη σάρκα και τα κόκκαλα, να φτάσει στο σημείο που βρισκόταν η καρδιά του. Τα είχε βάλει μαζί της. Θεωρούσε πως εκείνη είχε συνηθίσει να δίνεται ολοκληρωτικά χωρίς να ζητάς πολλά ανταλλάγματα. Να παίρνει μόνο όσα της δίνουν. Ψίχουλα συναισθημάτων, ψήγματα αγάπης, μικρά κομμάτια ευτυχίας. Όλα στο λίγο τους. Ήταν μαλωμένη με το πολύ. Λες και ως άλλη ευκολόπιστη πόρνη ζητούσε ατίμωση, υποβιβασμό και πληγές στο κορμί και την ψυχή. Μια πόρνη που επέτρεπε να την αγοράζουν σε τιμή ευκαιρίας και να την πουλάνε με την πρώτη ευκαιρία. Γιατί άραγε;

Όλα είχαν ξεκινήσει ένα καλοκαίρι των νεανικών χρόνων του όταν συνάντησε τον έρωτα για πρώτη φορά. Είχε πάρει μορφή αγγελική και τον είχε μαγέψει με ένα και μόνο βλέμμα. Τον έκανε ν’ ανοίξει την καρδιά του διάπλατα. Έκλεισε στην αγκαλιά του εκείνη την πλασμένη από χέρι θεϊκό γυναίκα και την ονόμασε πρώτη αγάπη και παντοτινή.

Το «για πάντα» μοιάζει εύκολο όταν η καρδιά δεν είναι μαθημένη σε πληγές και απογοητεύσεις.

Πίστεψε στο αιώνιο του έρωτα, το «πάντα» της νεανικής επιπολαιότητας, τη φλόγα του έρωτα που κάνει τα αδύνατα να μοιάζουν δυνατά. Από τότε δεν σταμάτησε να ερωτεύεται με πάθος.

Γινόταν παιχνίδι στα χέρια κάθε θηλυκού που έμπαινε στη ζωή του και τα έδινε όλα νομίζοντας πως θα καταφέρει να ξανανιώσει εκείνη την αίσθηση της πρωτόγνωρης, ζωώδους, αχόρταγης επιθυμίας να εξερευνήσει την άγνωστη γη του έρωτα.

Έψαχνε εκείνη την αίσθηση της κάψας που μυρμήγκιαζε τα άκρα του, έκανε το αίμα του να τρέχει πιο γρήγορα στις φλέβες του, τους παλμούς της καρδιάς να ανεβάζουν στροφές και το μυαλό του να στροβιλίζεται σε συναισθηματικές δίνες. Μέσα του ήξερε. Ήταν εθισμένος στο ξύπνημα των αισθήσεων που γεννούσε ο έρωτας…

Σταμάτησε την ανάγνωση του αποσπάσματος του βιβλίου και κοίταξε το κοινό. Ήταν έτοιμος να απαντήσει στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων και αναγνωστών που είχαν συγκεντρωθεί στην παρουσίαση του καινούργιου του βιβλίου με τίτλο «Εθισμένος στον έρωτα». Το λόγο πήρε μια νεαρή δημοσιογράφος.

«Στο βιβλίο σας μιλάτε για έναν άντρα δοτικό, λάτρη του έρωτα, ο οποίος, αν και δίνεται χωρίς συχνά να καταφέρνει να εξαργυρώσει την προσπάθεια του σε ευτυχία διαρκείας, συνεχίζει να υμνεί τον έρωτα, την ένωση, τη χημεία και υποστηρίζει πως δεν φταίει ο ίδιος για τα συναισθηματικά του δεινά αλλά η καρδιά του. Μια καρδιά που της προσδίδει το χαρακτηρισμό πόρνη. Όμως, τελικά, η καρδιά δεν είναι μέρος του εαυτού μας; Θεωρείτε πως η καρδιά ενεργεί αυτοβούλως; Δεν ευθύνεται το άτομο ως όλο για όσα ζει και αισθάνεται αλλά ένα όργανο του μεμονωμένα, ακόμη κι αν πρόκειται για το ζωτικότερο;»

Επεξεργάστηκε για δευτερόλεπτα τη νεανική φιγούρα της δημοσιογράφου και κάτω από την ευαίσθητη λευκή επιδερμίδα της και το κρυμμένο πίσω από τα γυαλιά μυωπίας έξυπνο βλέμμα της υπήρχε μια καρδιά που έψαχνε βαθύτερες απαντήσεις. Την παρατηρούσε να δαγκώνει τα χείλη της αδημονώντας όχι τόσο για να ενημερώσει τους αναγνώστες του περιοδικού για λογαριασμό του οποίου δούλευε, αλλά περισσότερο για να πάρει η ίδια μια ικανοποιητική απάντηση.

«Υπάρχει, αλήθεια, κάποιο όργανο μας που δεν ενεργεί αυτοβούλως; τη ρώτησε.

Η καρδιά δεν μας ρωτά όταν αποφασίζει να παραδοθεί στον έρωτα.

Το μυαλό δεν περιμένει την έγκριση μας για να ταξιδέψει όπου το πηγαίνουν οι λάγνες σκέψεις.

Η ηδονή δεν μας ζητά την άδεια πριν γλυκά γαργαλήσει τις αισθήσεις μας.

Αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω ένα όργανο μας το οποίο μας υπακούει…»

Έκανε μια παύση για να δει αν είχε καταφέρει να προβληματίσει το κοινό. Η παρατεταμένη, σχεδόν νεκρική σιωπή του ακροατηρίου πρόδιδε πως περίμεναν να ξεδιπλώσει το επιχείρημά του.

«Οι άνθρωποι, συνέχισε να εξηγεί, κάνουμε το λάθος να νομίζουμε πως ελέγχουμε τον εαυτό μας. Στην ουσία αυτό που μπορούμε να ελέγχουμε, αν και όχι πάντα ικανοποιητικά, είναι οι αντιδράσεις μας στο κάλεσμα οποιουδήποτε μέρους του εαυτού μας.

Μπορούμε να μείνουμε θεατές των συναισθημάτων ή να τους δώσουμε τη σκυτάλη να βγάλουν προς τα έξω όλα όσα γεννά μέσα μας ο έρωτας. Μπορούμε να αποφασίσουμε αν θα αποδεχθούμε την επιρροή που ασκεί πάνω μας το εκάστοτε συναίσθημα ή η κάθε ερωτική σκέψη. Μπορούμε να επιλέξουμε αν θα τολμήσουμε να εξωτερικεύσουμε όσα μας ερεθίζουν. Μπορούμε να προσπαθήσουμε να τιθασεύουμε, να καταπνίξουμε, να ξεχάσουμε, να καταχωνιάσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μια επιθυμία ή έναν πόθο αλλά όλα αυτά μπορούν να συμβούν αφού κάτι από αυτά έχει γεννηθεί.

Αυτό που δεν μπορούμε να ελέγξουμε είναι η πρώτη αντίδραση μας σε κάθε ερέθισμα του νου, της καρδιάς ή του σώματος. Αυτό έγκειται στα κέφια του κάθε οργάνου μας. Αν εκείνο επιθυμεί να αντιδράσει, δεν είναι στο χέρι μας να το σταματήσουμε.

Ο έρωτας γεννιέται χωρίς να περιμένει την έγκριση μας, δεν απαιτεί την συμβολή μας, τη βοήθεια μας. Απλώς γεννιέται.

Αν μετέπειτα θα τον σκοτώσουμε ή θα τον φροντίσουμε ώστε να αναπτυχθεί, είναι δική μας επιλογή.

Ο ήρωας μου επιλέγει να στραπατσάρει τα μούτρα του για χάρη τού έρωτα, ρίχνεται στη δίνη του, χαρίζει τον εαυτό, δεν αντιστέκεται στα τερτίπια της καρδιάς του, δεν κόβει τις ορέξεις της.

Γνωρίζει πως η καρδιά του είναι πόρνη που δίνεται και πληρώνει το τίμημα να πληγώνεται. Αναγνωρίζει την δύναμη τού έρωτα, αγαπά και ταυτόχρονα μισεί τον εθισμό του, παραδίνεται στον καταιγισμό των συναισθημάτων και εναλλαγών που προκαλεί στη διάθεση του και τον χρήζει νικητή στη ζωή του ακόμη και αν πολλές φορές ο ίδιος καταλήγει ηττημένος.

Ποιος βγαίνει τελικά πιο κερδισμένος στο παιχνίδι της ζωής, εκείνος που ερωτεύεται και χάνει ή εκείνος που δεν ερωτεύεται από φόβο μήπως χάσει;»

Κανείς στην αίθουσα δεν μίλησε. Η σιωπή ήταν η πιο δυνατή απάντηση. Η πιο δυνατή ηχώ του φόβου απέναντι στην εξάρτηση από τα δυνατά συναισθήματα. Άλλωστε ο φόβος είναι ακόμη ένας εθισμός, απλώς εκεί είσαι πάντα ο χαμένος.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

3 Σχόλια

  1. Φωτεινη Μαλλιαρη

    Πολυ μου αρεσε !!!! Δεν εχω καταλαβει συγνωμη για την μαθεια !!! Βιβλιο ειναι ? Η καποιες σκεψεις?

    Απάντηση
    • Ιωάννα Γκανέτσα

      Μέχρι να βγει το βιβλίο… σας κρατώ ζεστούς με σκέψεις 🙂

      Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Η ζωή δίχως τον έρωτα δεν έχει λόγο ύπαρξης, ο έρωτας κινεί τα νήματα…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!