Κάθε φορά που ξυπνάω βρεγμένος στο νεκροταφείο
Απ’ το Σαββατιάτικο χουζούρι,
Ο Νους μου γυρίζει σ’ Εκείνη.
Τάφοι υγροί που στάζουν τ’ όνομά της.
Επίθετα οικεία που επιτίθενται
Και δαγκώνουν.
Νεκρομαντεία αναισθητική των Μαγισσών,
Σκονισμένη μαρμαρυγή – και τέλος-
Η ελάχιστη λάμψη.
Και όμως,
Εκείνη παραμένει θαμμένη,
Εντός μου.
Ζ ω ν τ α ν ή.
_
γράφει η Παρασκευή Παυλίδου








0 Σχόλια