Ελένη

22.05.2014

 

Ελένη του Μάη
των γάργαρων νερών,
των παπαρούνων, των κρίνων,
των λυγμών, των δακρύων, των στεναγμών
των ηλιόλουστων μεσημεριών,
που λιάζεις τα όμορφα μακριά μαλλιά σου
στ’ ακρογιάλια των θρυμματισμένων κοχυλιών.
Όταν χιλιάδες σπαρμένοι ήλιοι σε προσκυνούν
θεά της Τροίας αφανέρωτη ερωμένη,
εσύ προχωράς προς στη θάλασσα απαθής
και γνέφεις μ’ ένα σου βλέμμα
στα πουλιά να κελαηδήσουν στη ζωή
να τραγουδήσουν στις χρυσές ηλιαχτίδες
μακριά από πολέμους που βάρυναν στην φήμη σου,
υμνείς τη μέρα και τη ζεις
σαν να ‘ναι η τελευταία σου πνοή το ηλιοβασίλεμα.
~
Ελένη της Σελήνης,
φεγγαρόλουστη κώμη του φεγγαρόφωτος
που χύνεσαι σαν ασήμι στους κόλπους της θάλασσας
που τραγουδούν οι Σειρήνες
και γεννιούνται γοργόνες απ’ τα τραγούδια τους.
Αστέρι του άσπιλου ουρανού, νυχτερινό όνειρο,
έρχεσαι αθόρυβα και αγγίζεις τη νύχτα
χαμογελάς και λάμπουν τ’ άστρα
νυχτοπερπατάς κι ανθίζουν τα νυχτολούλουδα
και κελαηδούν τ’ αηδόνια και τα νυχτοπούλια
κρυμμένα στις παρυφές των λόφων.
Αναστενάζουν οι έρωτες κι αντιλαλούν
στις αισθήσεις των ονείρων μας
μεταξύ οργασμών κι αλαλαγμών,
υμνείς τη νύχτα που σε κάνει να ονειρεύεσαι,
σαν να σου χαρίζει το τελευταίο σου όνειρο.

 

Πάθος για ποίηση___Ελένη Ιωάννου

http://obsessionforpoetry.blogspot.gr/

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Κατοικοντας σε μια τόσο ομορφη πόλη όσο η Καβάλα μόνο όμορφες σκέψεις μπορείς να γράφεις
    ευχαριστω

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου