Ελένη

22.05.2014

 

Ελένη του Μάη
των γάργαρων νερών,
των παπαρούνων, των κρίνων,
των λυγμών, των δακρύων, των στεναγμών
των ηλιόλουστων μεσημεριών,
που λιάζεις τα όμορφα μακριά μαλλιά σου
στ’ ακρογιάλια των θρυμματισμένων κοχυλιών.
Όταν χιλιάδες σπαρμένοι ήλιοι σε προσκυνούν
θεά της Τροίας αφανέρωτη ερωμένη,
εσύ προχωράς προς στη θάλασσα απαθής
και γνέφεις μ’ ένα σου βλέμμα
στα πουλιά να κελαηδήσουν στη ζωή
να τραγουδήσουν στις χρυσές ηλιαχτίδες
μακριά από πολέμους που βάρυναν στην φήμη σου,
υμνείς τη μέρα και τη ζεις
σαν να ‘ναι η τελευταία σου πνοή το ηλιοβασίλεμα.
~
Ελένη της Σελήνης,
φεγγαρόλουστη κώμη του φεγγαρόφωτος
που χύνεσαι σαν ασήμι στους κόλπους της θάλασσας
που τραγουδούν οι Σειρήνες
και γεννιούνται γοργόνες απ’ τα τραγούδια τους.
Αστέρι του άσπιλου ουρανού, νυχτερινό όνειρο,
έρχεσαι αθόρυβα και αγγίζεις τη νύχτα
χαμογελάς και λάμπουν τ’ άστρα
νυχτοπερπατάς κι ανθίζουν τα νυχτολούλουδα
και κελαηδούν τ’ αηδόνια και τα νυχτοπούλια
κρυμμένα στις παρυφές των λόφων.
Αναστενάζουν οι έρωτες κι αντιλαλούν
στις αισθήσεις των ονείρων μας
μεταξύ οργασμών κι αλαλαγμών,
υμνείς τη νύχτα που σε κάνει να ονειρεύεσαι,
σαν να σου χαρίζει το τελευταίο σου όνειρο.

 

Πάθος για ποίηση___Ελένη Ιωάννου

http://obsessionforpoetry.blogspot.gr/

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Κατοικοντας σε μια τόσο ομορφη πόλη όσο η Καβάλα μόνο όμορφες σκέψεις μπορείς να γράφεις
    ευχαριστω

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου