Ελένη του Μάη
των γάργαρων νερών,
των παπαρούνων, των κρίνων,
των λυγμών, των δακρύων, των στεναγμών
των ηλιόλουστων μεσημεριών,
που λιάζεις τα όμορφα μακριά μαλλιά σου
στ’ ακρογιάλια των θρυμματισμένων κοχυλιών.
Όταν χιλιάδες σπαρμένοι ήλιοι σε προσκυνούν
θεά της Τροίας αφανέρωτη ερωμένη,
εσύ προχωράς προς στη θάλασσα απαθής
και γνέφεις μ’ ένα σου βλέμμα
στα πουλιά να κελαηδήσουν στη ζωή
να τραγουδήσουν στις χρυσές ηλιαχτίδες
μακριά από πολέμους που βάρυναν στην φήμη σου,
υμνείς τη μέρα και τη ζεις
σαν να ‘ναι η τελευταία σου πνοή το ηλιοβασίλεμα.
~
Ελένη της Σελήνης,
φεγγαρόλουστη κώμη του φεγγαρόφωτος
που χύνεσαι σαν ασήμι στους κόλπους της θάλασσας
που τραγουδούν οι Σειρήνες
και γεννιούνται γοργόνες απ’ τα τραγούδια τους.
Αστέρι του άσπιλου ουρανού, νυχτερινό όνειρο,
έρχεσαι αθόρυβα και αγγίζεις τη νύχτα
χαμογελάς και λάμπουν τ’ άστρα
νυχτοπερπατάς κι ανθίζουν τα νυχτολούλουδα
και κελαηδούν τ’ αηδόνια και τα νυχτοπούλια
κρυμμένα στις παρυφές των λόφων.
Αναστενάζουν οι έρωτες κι αντιλαλούν
στις αισθήσεις των ονείρων μας
μεταξύ οργασμών κι αλαλαγμών,
υμνείς τη νύχτα που σε κάνει να ονειρεύεσαι,
σαν να σου χαρίζει το τελευταίο σου όνειρο.

Πάθος για ποίηση___Ελένη Ιωάννου

http://obsessionforpoetry.blogspot.gr/