Ελευθερία – Τσαρλς Μπουκόβσκι

10.10.2016

Freedom

 

Εκείνος έπινε κρασί όλο το βράδυ της
28ης, και συνέχιζε να τη σκέφτεται:
τον τρόπο που περπατούσε και μιλούσε και αγαπούσε
τον τρόπο που του έλεγε πράγματα που έμοιαζαν αληθινά
αλλά δεν ήταν, και ήξερε το χρώμα από κάθε
της φουστάνι
και παπούτσι – ήξερε το περίγραμμα από
κάθε φτέρνα
τόσο καλά όσο το πόδι που σχηματιζόταν από αυτό.

 

Και εκείνη ήταν έξω ξανά και όταν εκείνος επέστρεψε σπίτι, και
εκείνη θα ερχόταν πίσω με εκείνη την δυσωδία ξανά,
κι έτσι έκανε
γύρισε στις 3 τα ξημερώματα
βρωμερή σαν χοίρου κοπριά
και
εκείνος έβγαλε ένα μαχαίρι του χασάπη
και εκείνη ούρλιαξε
βασταζόμενη από τον τοίχο του σπιτιού
ακόμη όμορφη κατά κάποιον τρόπο
παρά τις ερωτικές αναθυμιάσεις
και εκείνος τελείωσε το ποτήρι του με το κρασί.

 

Εκείνο το κίτρινο φόρεμα
το αγαπημένο του
και εκείνη ούρλιαξε ξανά.

 

Και πήρε το μαχαίρι
και έλυσε τη ζώνη του
και έσκισε τα ρούχα μπροστά της
και έκοψε τα γεννητικά του όργανα.

 

Και τα κουβάλησε με τα χέρια του
σαν βερίκοκα
και τα ξέπλυνε
στην λεκάνη της τουαλέτας
κι εκείνη συνέχισε να ουρλιάζει
όσο το δωμάτιο γινόταν κόκκινο.

 

Ω, ΘΕΕ ΜΟΥ!
ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ;

 

Κι έκατσε εκείνος εκεί κρατώντας 3 πετσέτες
ανάμεσα στα πόδια του
χωρίς να νοιάζεται πλέον αν εκείνη έφυγε ή
παρέμεινε
φορώντας κίτρινο ή πράσινο ή
οτιδήποτε άλλο.

 

Και με το ένα χέρι κρατούσε και με το ένα χέρι
υψωμένο έχυνε
κι άλλο κρασί.

 

 

[Σε ελεύθερη μετάφραση]

Σωκράτης Τσελεγκαρίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου