Εναντίον του ρατσισμού – Against racism

Δημοσίευση: 3.08.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Ρατσισμός…
μια λέξη που πονά
και που έχει εισχωρήσει πολύ βαθιά,
σαν μία ασθένεια μας τρώει τα σωθικά,
ένα μίασμα του ανθρώπου εσωτερικά.

αυλακωμένος από νύχια που γαντζωθήκαν πάνω της
με τόση λύσσα να μην τη ρίξουν άσκοπα,
βαφτισμένος σε αίμα άγριο
που δε βολεύεται σε φλέβα υποταγής λες και σταλμένη να σου πει,
να μην αφήσεις πέταγμα να μην το προσπαθήσεις
και γέλιο αδαπάνητο ταξιδέυοντας από άκρη σε άκρη.

και σαν λύκαινα που πεινάει πολύ
και ψάχνει σαν τρελή σάρκες αθώες να κατασπαράξει,
άθροα με μιά πνοή στο αίμα να βουτηχτεί
και με μια τρελή λαλιά
ο αδύναμος θα αμαυρωθεί.

και όμως όποιος δεν φοβούται το άδικο με μία φωνή θα
αντισταθεί και θα νικήσει τους φόβους και τα πρέπει,
με μια φωνή όλου του κόσμου οι ζωντανοί θα
κραυγάσουν ενωμένοι… Όλοι είμαστε…

AGAINST RACISM…

ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ.

 

ΜΑΙΟΣ 2018 – 9η Θέση στον 4 Διαγωνισμό ποιήσεως του Bonsaistories

_

γράφει η Μαρία Καφφέ

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου