Εξόριστη ώρα

22.05.2019

Μα πώς το φως δεν έπηξε

κι έδωσ’ υπόσταση στον χρόνο

ή πώς δεν έγιν’ αστραπή

να καταπιεί το κόκκινο

ποτέ να μην κυλήσει

Πώς  το κενό δεν έστερξε

τους ήχους ν’ αφανίσει∙

μόνο ένα βροντερό

“Μη, προς Θεού”

ν’ άφηνε να περάσει

Σφίγγω τους κροτάφους

ο νους μου να στενέψει

ποτέ να μην χωρέσει

ποιας κόλασης εξόριστη

ήταν εκείνη η ώρα που ‘σβησε

την όμορφη ζωή στα εικοσιένα

Όμως, όχι

Ήτανε ώρα των στενών αυτή

και μένει και καραδοκεί

Ν’ ανοίξει, οφείλει ο νους

ο κάθε νους που πήγε να στενέψει

κοινός να γίνει, μόνο κοινός

και να ψυχώνει τις φωνές

να την καταδιώκουν.

 

_

γράφει ο Απόστολος Παλιεράκης

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου