Εξόριστη ώρα

22.05.2019

Μα πώς το φως δεν έπηξε

κι έδωσ’ υπόσταση στον χρόνο

ή πώς δεν έγιν’ αστραπή

να καταπιεί το κόκκινο

ποτέ να μην κυλήσει

Πώς  το κενό δεν έστερξε

τους ήχους ν’ αφανίσει∙

μόνο ένα βροντερό

“Μη, προς Θεού”

ν’ άφηνε να περάσει

Σφίγγω τους κροτάφους

ο νους μου να στενέψει

ποτέ να μην χωρέσει

ποιας κόλασης εξόριστη

ήταν εκείνη η ώρα που ‘σβησε

την όμορφη ζωή στα εικοσιένα

Όμως, όχι

Ήτανε ώρα των στενών αυτή

και μένει και καραδοκεί

Ν’ ανοίξει, οφείλει ο νους

ο κάθε νους που πήγε να στενέψει

κοινός να γίνει, μόνο κοινός

και να ψυχώνει τις φωνές

να την καταδιώκουν.

 

_

γράφει ο Απόστολος Παλιεράκης

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου