Επιστολή

3.02.2021

Και αναρωτιέμαι…

Αν τελικά αξίζει το ταξίδι.

Και όλο και περισσότερο είναι 

Που διχάζομαι…

Γιατί νιώθω όλο και πιο πολύ

Ότι θυσιάζω αυτό που 

Πραγματικά γεμίζει το κενό.

 

Χάνομαι για λίγο…

Πίσω από λέξεις δίχως νόημα

Και ξεχνώ τις λέξεις

Που απαλύνουν πραγματικά την

Ψυχή.

Και σε ρωτώ ευθέως ποιος είσαι;

Γιατί εγώ δεν γνωρίζω πια…

Δεν με γνωρίζω πια.

 

Και όλα ξεχνιούνται ενστικτωδώς 

Μα τίποτε δεν χάνεται.

Όλα είναι εκεί 

Στέκουν και με κοιτούν επίμονα.

Μα θαρρείς πως τα ξεχνώ…

Εκείνα δεν γίνεται να με ξεχάσουν.

Σαν αρχαίο ριζωμένο κακό απάνω μου.

Ένας χειμώνας που ρημάζει το κορμί μου.

 

Κανείς δεν με ξέρει…

Ούτε καν αυτές οι σκιές.

Οι σκιές που γεμίζουν το σκοτάδι μου 

Όταν εγώ δεν βρίσκομαι καν εκεί.

Και όλο περιμένουν να γυρίσω..

Και πάντα γυρνάω εκεί.

 

Γιατί τελικά γεννήθηκα…

Για να πεθάνω σαν ένας ξένος.

 

_

γράφει η Χριστίνα Γεωργάκη

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου