Εσύ πρέπει να…, του Φοίβου Μανωλούδη

4.04.2016

book-1210150_1920

Και προσπαθώ -μάταια ίσως-
σε τόση ανυπόταχτη τρέλα
να βάλω τάξη
μια αυστηρή σειρά προτεραιότητας
σε άτακτα πράγματα
που τα φέρνει το αεράκι
και η σκανταλιάρα Άνοιξη.

Ξεκινάω από τα πιο μικρά -
από ένα δωμάτιο.
Πρέπει το κρεβάτι να είναι αεροδρόμιο σκέτο
πρέπει να μην υπάρχει ούτε υποψία σκόνης
πρέπει τα στυλό και τα χαρτιά μου
πρέπει να πάψουν να χορεύουν
πρέπει η γλάστρα στο μπαλκόνι να χαμογελά
πρέπει τα περιστέρια να έρθουν
πρέπει η Άνοιξη
πρέπει οι καμπάνες να πάψουν
πρέπει οι θεοί επιτέλους
πρέπει να καταλάβουν πως είναι νεκροί
πρέπει εσύ να μην είσαι
πρέπει οι καθρέφτες να σπάσουν
πρέπει τα είδωλα να αυτοκτονήσουν
πρέπει εσύ να χωράς κάπου
πρέπει να μην με αγαπάς
πρέπει να ξέρεις πως είναι δύσκολο.

 

-

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Εύα Μπουγιούκου

    Κι εσύ Φοίβο, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ συνεχίζεις να γράφεις…!!! Εξαιρετικό!!! Καλή συνέχεια στις ποιητικές σου αναζητήσεις!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Διαβάζοντας το ποίημα αυτό, σκέφτηκα πόσα από τα πρέπει μας τα βάζουν οι άλλοι και πόσα εμείς στον εαυτό μας.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου