Επιλέξτε Page

Ευτυχία Παναγιώτου

30.05.2018

Η ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

 

Ζωή μες στα χαλάσματα,

τα γυάλινα μάτια σου κλαίγαν αιώνες.

Με δάκρυα δραπετεύεις απ’ τη γραφή·

παραβιάζοντας

αγνώστων σπίτια.

 

Μπρος στη λεηλασία στέκεσαι

ανυπεράσπιστη.

 

Μην ουρλιάξεις απ’ τα φλας.

Ο φόβος σφαλίζει και ράβει

τα μάτια της Ιστορίας.

Τα χέρια μη βάλεις στ’ αυτιά.

Παλαιολιθικοί εραστές σε καλούν.

Ποιο πτώμα αγκάλιασαν στο σκούξιμο τους,

ποιο κρώξιμο κινδύνου πέτρωσε το βλέμμα τους

θα ομολογήσουν.

 

Μπρος στη λεηλασία στέκεσαι

ανυπεράσπιστη.

 

Αν είσαι μέσα ή έξω δεν θα το μάθεις.

Ρίψεις, ποδοβολητά και δάκρυα· θα σε διώκουν.

Απ’ τα πνευμόνια σου όμως, ωτακουστή,

θα εκτιναχθούν αλλόγλωσσα πτηνά.

 

Αλλοφροσύνη που τη ζήτησες,

να ορθώσεις το κεφάλι.

 

Τραγουδώντας χτίζεις

και δυνατά μονάχα,

με τις χορδές σου σείοντας

ραγίζοντας τα βράχια,

για μια γυναίκα που  ̶

με δρασκελιές στην αμμουδιά

κι ένα κοντάρι που  ̶

ζωγράφισε δύο σαλιγκάρια.

 

Θα μαρτυρήσεις,

θα το πεις: Τι μαγική

ακροβασία

στο κενό,

κι ότι δική σου ήταν,

δική σου όταν

̶  αίνιγμα

μες στα πετρώματα  ̶

 

μια φορά κι έναν καιρό

μες στη φωνή βουλιάζοντας.

 

Η Ευτυχία Παναγιώτου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1980. Σπούδασε φιλοσοφία στην Αθήνα και νεοελληνική φιλολογία στο Λονδίνο. Κατέχει διδακτορικό στη νεοελληνική ποίηση. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως επιμελήτρια εκδόσεων, μεταφράζει ποίηση, αρθρογραφεί σε περιοδικά και εφημερίδες. Ασχολείται επίσης με την κριτική βιβλίου και την εκπαίδευση. Συντονίζει το Εργαστήρι Ποιητικής Τέχνης στο Εργαστήρι Γραφής του Έναστρον βιβλιοκαφέ/εκδόσεις και διδάσκει Νεοελληνική Λογοτεχνία στο Τμήμα Δημιουργικής Γραφής του ΕΑΠ. Διδάσκει επίσης στο Τμήμα Φιλολογίας τους Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά και γερμανικά. Η ίδια έχει μεταφράσει τα “Ερωτικά ποιήματα” της Ανν Σέξτον, καθώς και ποιήματα της Ανν Κάρσον. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές.

Ακολουθήστε μας

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

Τα χρώματα της ζωής

Τα χρώματα της ζωής

Η ζωή είναι ένα κιτρινωπό φως που τρεμοπαίζει ανάμεσα στα αδάμαστα κύματα ενός αχανούς γκρι ωκεανού.   Κανείς δεν γλίτωσε από την αλμυρά . Κανείς δεν ξέφυγε από τη φουρτούνα. Κανείς δεν έχει καταφέρει να αγγίξει αυτό το φως.   Το παράδοξο της ύπαρξης είναι...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου