Ευτυχία Παναγιώτου

Δημοσίευση: 30.05.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Η ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

 

Ζωή μες στα χαλάσματα,

τα γυάλινα μάτια σου κλαίγαν αιώνες.

Με δάκρυα δραπετεύεις απ’ τη γραφή·

παραβιάζοντας

αγνώστων σπίτια.

 

Μπρος στη λεηλασία στέκεσαι

ανυπεράσπιστη.

 

Μην ουρλιάξεις απ’ τα φλας.

Ο φόβος σφαλίζει και ράβει

τα μάτια της Ιστορίας.

Τα χέρια μη βάλεις στ’ αυτιά.

Παλαιολιθικοί εραστές σε καλούν.

Ποιο πτώμα αγκάλιασαν στο σκούξιμο τους,

ποιο κρώξιμο κινδύνου πέτρωσε το βλέμμα τους

θα ομολογήσουν.

 

Μπρος στη λεηλασία στέκεσαι

ανυπεράσπιστη.

 

Αν είσαι μέσα ή έξω δεν θα το μάθεις.

Ρίψεις, ποδοβολητά και δάκρυα· θα σε διώκουν.

Απ’ τα πνευμόνια σου όμως, ωτακουστή,

θα εκτιναχθούν αλλόγλωσσα πτηνά.

 

Αλλοφροσύνη που τη ζήτησες,

να ορθώσεις το κεφάλι.

 

Τραγουδώντας χτίζεις

και δυνατά μονάχα,

με τις χορδές σου σείοντας

ραγίζοντας τα βράχια,

για μια γυναίκα που  ̶

με δρασκελιές στην αμμουδιά

κι ένα κοντάρι που  ̶

ζωγράφισε δύο σαλιγκάρια.

 

Θα μαρτυρήσεις,

θα το πεις: Τι μαγική

ακροβασία

στο κενό,

κι ότι δική σου ήταν,

δική σου όταν

̶  αίνιγμα

μες στα πετρώματα  ̶

 

μια φορά κι έναν καιρό

μες στη φωνή βουλιάζοντας.

 

Η Ευτυχία Παναγιώτου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1980. Σπούδασε φιλοσοφία στην Αθήνα και νεοελληνική φιλολογία στο Λονδίνο. Κατέχει διδακτορικό στη νεοελληνική ποίηση. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως επιμελήτρια εκδόσεων, μεταφράζει ποίηση, αρθρογραφεί σε περιοδικά και εφημερίδες. Ασχολείται επίσης με την κριτική βιβλίου και την εκπαίδευση. Συντονίζει το Εργαστήρι Ποιητικής Τέχνης στο Εργαστήρι Γραφής του Έναστρον βιβλιοκαφέ/εκδόσεις και διδάσκει Νεοελληνική Λογοτεχνία στο Τμήμα Δημιουργικής Γραφής του ΕΑΠ. Διδάσκει επίσης στο Τμήμα Φιλολογίας τους Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά και γερμανικά. Η ίδια έχει μεταφράσει τα “Ερωτικά ποιήματα” της Ανν Σέξτον, καθώς και ποιήματα της Ανν Κάρσον. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές.

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου