Εφιάλτης

5.04.2020

Η μοναξιά απόψε ζωγραφίζει

μόνο στο γκρίζο, 

πάνω σε λευκό καμβά, 

μια μάλλον παράξενη μορφή

που έχει αρχίσει να σου μοιάζει.

 

Κι εσύ πάντα εκεί, αιχμάλωτη

στη φυλακή μιας αδιανόητης πραγματικότητας

γαντζωμένη στο τίποτα της καθημερινότητας,

φοβισμένη για όλα όσα ακούς

και για τα χειρότερα που ξέρεις, 

πως έρχονται.

 

Στωικά υπομένεις, πονάς.

Γι αυτά που σου στερούν, 

για όλα όσα σου κρύβουν.

 

Εσύ και η αφόρητη σιωπή σου,

αγκαλιασμένες,

μαρμαρωμένες σε ένα μόνο λυγμό

σε ένα άδειο βλέμμα,

σε ένα παγωμένο χαμόγελο.

 

Και μέσα στη σιωπή, ένας ήχος εκκωφαντικός

αυτός, της καρδιάς σου

κι ένα δάκρυ πικρό, 

μια κραυγή αδυσώπητη.

 

Υποφέρεις, πονάς

για την θλιμμένη Άνοιξη

που μοιάζει με έναν ανελέητο,

με έναν ατέλειωτο Χειμώνα.

Για τα φοβισμένα βλέμματα.

Για τους έρημους δρόμους,

την καχυποψία, τα ψέματα.

 

Για την πρωτόγνωρη καθημερινότητα

που σε πληγώνει.

Για το όνειρο που χάνεται.

Για την ζωή που σε προσπερνά.

Για τις προσδοκίες σου, που ξεφτίζουν 

αργά, βασανιστικά.

Για τον εφιάλτη που δεν τελειώνει.

 

Ναι, κλαις,

μα ήχος δεν βγαίνει.

Το δάκρυ στέρεψε, ακόμα κι αυτό.

Κι ότι απόμεινε, 

είναι ο καταθλιπτικός ήχος της σιωπής,

το αβάσταχτο μοιρολόι της.

 

Μα και ο διάχυτος τρόμος, που αιωρείται παντού.

Ο εφιάλτης του φόβου, που κυριαρχεί γύρω σου

κι έχει αρχίσει τελευταία 

να σου μοιάζει.

 

Κι αυτό εσένα πιο πολύ,

απόψε σε τρομάζει

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Διαβάστε κι αυτά

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ' αγαπώ σαν το αλάτι και σαν την άσπρη ζάχαρη πως την πίκρα μου να κρύψω στη ζωή την άχαρη Να 'σαι το ξινό λεμόνι το γλυκό αμύγδαλο να 'σαι το νερό στην βρύση το κρασί στο δίλαβο Να 'σαι ο γλυκός καφές μου φρούτο στο καλάθι μου να δροσίζεις τις βραδιές μου σαν μετρώ...

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου