Εφιάλτης

5.04.2020

Η μοναξιά απόψε ζωγραφίζει

μόνο στο γκρίζο, 

πάνω σε λευκό καμβά, 

μια μάλλον παράξενη μορφή

που έχει αρχίσει να σου μοιάζει.

 

Κι εσύ πάντα εκεί, αιχμάλωτη

στη φυλακή μιας αδιανόητης πραγματικότητας

γαντζωμένη στο τίποτα της καθημερινότητας,

φοβισμένη για όλα όσα ακούς

και για τα χειρότερα που ξέρεις, 

πως έρχονται.

 

Στωικά υπομένεις, πονάς.

Γι αυτά που σου στερούν, 

για όλα όσα σου κρύβουν.

 

Εσύ και η αφόρητη σιωπή σου,

αγκαλιασμένες,

μαρμαρωμένες σε ένα μόνο λυγμό

σε ένα άδειο βλέμμα,

σε ένα παγωμένο χαμόγελο.

 

Και μέσα στη σιωπή, ένας ήχος εκκωφαντικός

αυτός, της καρδιάς σου

κι ένα δάκρυ πικρό, 

μια κραυγή αδυσώπητη.

 

Υποφέρεις, πονάς

για την θλιμμένη Άνοιξη

που μοιάζει με έναν ανελέητο,

με έναν ατέλειωτο Χειμώνα.

Για τα φοβισμένα βλέμματα.

Για τους έρημους δρόμους,

την καχυποψία, τα ψέματα.

 

Για την πρωτόγνωρη καθημερινότητα

που σε πληγώνει.

Για το όνειρο που χάνεται.

Για την ζωή που σε προσπερνά.

Για τις προσδοκίες σου, που ξεφτίζουν 

αργά, βασανιστικά.

Για τον εφιάλτη που δεν τελειώνει.

 

Ναι, κλαις,

μα ήχος δεν βγαίνει.

Το δάκρυ στέρεψε, ακόμα κι αυτό.

Κι ότι απόμεινε, 

είναι ο καταθλιπτικός ήχος της σιωπής,

το αβάσταχτο μοιρολόι της.

 

Μα και ο διάχυτος τρόμος, που αιωρείται παντού.

Ο εφιάλτης του φόβου, που κυριαρχεί γύρω σου

κι έχει αρχίσει τελευταία 

να σου μοιάζει.

 

Κι αυτό εσένα πιο πολύ,

απόψε σε τρομάζει

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Μπαλάντα στους ένδοξους ποιητές του αιώνα

Μπαλάντα στους ένδοξους ποιητές του αιώνα

Ποιητές εξωφύλλου, με πόζα σκεπτόμενου. Αυτό είμεθα αγαπητοί μου. Θλιβεροί λόγιοι μανεκέν και μανεκέν λόγιοι, χωρέσαμε ολόκληρο καρδιογράφημα στο σχηματισμό αυξομείωσης www.com. Επαγγελματίες ποιητές μερικής απασχόλησης. Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί: «Ποιο μανεκέν...

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου