Ζενιθ και Ναδίρ

8.03.2014

 

 Διέξοδος          τετράστιχο

  

Μία πανσέληνος

πάντα είναι μία διέξοδος

για νυχτερινές περιπλανήσεις

διαφυγή από τα μύχια της ψυχής.

 

Ζενίθ & Ναδίρ          ποίημα

 

Βγες φεγγαράκι να σε δω

γίνε τα μάτια μου

στης νύχτας τη θέα

όλα τ' αστέρια να κοιτάξω.

Της τυφλής μου

υποταγής στη ζωή

γίνε η φαντασία μου

και ταξίδεψέ με

από το υπόγειο του πουθενά

στου ουρανού το πάντα.

Απ' το ναδίρ της ύπαρξής μου

στο ζενίθ της αθανασίας.

 

 Η νεράιδα της Σελήνης          σαν  παραμύθι

 

     Ένα τετραγωνικό όλο κι όλο, ένας κοινόχρηστος χώρος μιας πολυκατοικίας, ο φωταγωγός. Παίρνει άλλη διάσταση ο χώρος ανάλογα με την ονομασία που θα του δώσεις, τον αισθάνεσαι ως το σπουδαίο ιερό στο οποίο μπορεί να εισβάλλει το φως που καίει ως ακοίμητος λυχνία τις πανσέληνες νύχτες για να φωτίζει ό,τι σε σκιάζει. Αλλάζει η διάθεσή σου και τότε ο κόσμος σου μεταμορφώνεται σε φωτεινό τοπίο.

    Κοινόχρηστος  σύνθετη λέξη φαίνεται από πρώτης ματιάς πως είναι φτιαγμένη  για την πολυκοσμία… Κοινόχρηστοι χώροι, κοινόχρηστες ζωές, κοινόχρηστες λέξεις.  Εγώ προτιμώ την ηρεμία της μοναξιάς που σε αφήνει να σκεφτείς ελεύθερα,  να ονειρευτείς, να κινηθείς έστω και σε ένα τετραγωνικό ενός φωταγωγού που επιτρέπει το φως να εισβάλλει στο χώρο σου, στη ζωή σου.  Όταν υπάρχει μέσα στη λέξη το φως, υπάρχει και στη φαντασία σου, φέγγει το είναι σου και βλέπεις διαφορετικά. Κοιτάς από τα βάθη σου τα ύψη που θέλεις να πας, τον ουρανό μέρα και νύχτα και βλέπεις τη Σελήνη μέσα στο σκοτάδι να σου κλείνει το μάτι. Τότε θες να την αγγίξεις, να εξερευνήσεις το άγνωστο, να φωτίσεις το σκοτάδι σου, να ζήσεις έξω από το τετραγωνικό σου, να δεις την αστροφεγγιά πιο πέρα από εκείνη. Μα πως;

     Ευτυχώς στο φωταγωγό υπάρχει μία μεγάλη σκάλα, βαριά κι ατέλειωτη. Είναι εκείνη που θα με οδηγήσει στην κορυφή, μία σιδερένια σκάλα, η έξοδος διαφυγής. Την πιάνω με τα μαλακά γυμνά μου χέρια, το ξέρω είναι σκληρό το σίδερο και θα ματώσουν οι παλάμες μου, όμως δεν είναι αυτό το ζητούμενο, αλλά να βγω από εδώ, να βρω και  ν’ αγγίξω το φως, ο σκοπός μου να ξεφύγω από το πολύ που με κάνει ν’ ασφυκτιώ… Και συνεχίζω…

     Ανεβαίνω τη σκάλα του τσιμεντένιου τοίχου δίπλα από τις υδρορροές που στάζουν στα κλειστά παράθυρα των ενοίκων που δε τ’ ανοίγουν παρά μόνο για να τινάξουν τις βρωμιές τους έξω από το δικό τους χώρο και να βρωμίσουν τα περβάζια των παραθύρων που είναι από κάτω και πάντα ενοχλούνται όταν οι από επάνω λερώνουν τα δικά τους. Δίχως να σκεφτούν τι κάνουν δηλητηριάζουν την ίδια τη ζωή με την κακία, την ασυδοσία και την κακομοιριά τους, έχοντας σχεδόν πάντα ερμητικά κλειστά τα παραθυρόφυλλα δίπλα στις υδρορροές που μουσκεύουν τα ήδη βρεμένα- από την προσπάθεια ν' ανέβω- κουρελιασμένα από τη φθορά του χρόνου ενδύματά μου.

      Μα δε με ενδιαφέρει κι αν γυμνωθώ απ' το βάρος του νερού και από τη φθορά που με ξεγυμνώνει σε κάθε σκαλοπάτι. Θέλω να ξεφύγω από όλους, από το σκοτάδι της καθημερινότητας,  από το πολύ, από τα κοινά και θα υποστώ το τίμημα, όποιο κι αν είναι θα το δεχτώ, είμαι αποφασισμένη να μεταβώ από το σκοτάδι στο φως.

     Στα τζάμια των κλειστών παραθύρων καθρεπτίζομαι, είμαι εγώ το είδωλο που βλέπω; Είμαι διάφανη, βλέπω μέσα μου, τη ψυχή μου που θέλει να φτάσει στην άκρη του φωταγωγού, να βγει έξω, να πετάξει. Τα κύτταρά μου τρελάθηκαν,  βρίσκονται σε δυναμική αλληλεπίδραση μεταξύ τους, αναπαράγονται με εξωφρενικό ρυθμό, μεταμορφώνομαι, φυτρώνουν φτερά στην πλάτη μου, δεν πονάω παρ’ ότι το αίμα γλύφει το κορμί, το σημαδεύει, στάζοντας στον πάτο του φωταγωγού, στο μόνο σκιερό σημείο του, σα να θέλει να ζωντανέψει κάθε τι εκεί κάτω, όπου μόνο οι κατσαρίδες και τα ποντίκια επιβιώνουν. Δε δίνω σημασία κι ανεβαίνω, κι όσο ανεβαίνω ένα ένα τα σιδερένια σκαλοπάτια τα φτερά μεγαλώνουν, μεγαλώνουν και γίνονται φτερά αγγέλου. Πετώντας, όπως μόνο στα όνειρά μου έως τώρα έκανα, βγαίνω στη νύχτα που με περιμένει να με οδηγήσει στο φεγγαρόφωτο. Και κάπου εκεί στο δρόμο που ανοίγει το φως του φεγγαριού στη θάλασσα για τους ονειροπόλους, ξαποσταίνω για να ξεπλύνω ό,τι απέμεινε από την ανθρώπινη μορφή μου, νοιώθοντας την κάθαρση σε κάθε μου κύτταρο. Και γίνομαι η φωτεινή νεράιδα της Σελήνης.

     Πετώντας απ' αστέρι σε αστέρι τραγουδώντας και χορεύοντας ταξιδεύω με τη Σελήνη στ’ άστρα και ξημερώνομαι με τον Αυγερινό στης αυγής τα ροδοπέταλα για ν’ αντικρίσω τον ήλιο και να φέγγουμε μαζί σε όλα τα σκοτεινά τετραγωνικά του κόσμου.

 

ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ___ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

http://obsessionforpoetry.blogspot.gr/

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Karyatida62 (Kary)

    Aπό το ναδίρ της ύπαρξής μου στο ζενίθ της αθανασίας! Ο στόχος του ανθρώπου με όπλο τα έργα του! Εκπληκτικοί οι στίχοι.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου