Ζενιθ και Ναδίρ

8.03.2014

 

 Διέξοδος          τετράστιχο

  

Μία πανσέληνος

πάντα είναι μία διέξοδος

για νυχτερινές περιπλανήσεις

διαφυγή από τα μύχια της ψυχής.

 

Ζενίθ & Ναδίρ          ποίημα

 

Βγες φεγγαράκι να σε δω

γίνε τα μάτια μου

στης νύχτας τη θέα

όλα τ' αστέρια να κοιτάξω.

Της τυφλής μου

υποταγής στη ζωή

γίνε η φαντασία μου

και ταξίδεψέ με

από το υπόγειο του πουθενά

στου ουρανού το πάντα.

Απ' το ναδίρ της ύπαρξής μου

στο ζενίθ της αθανασίας.

 

 Η νεράιδα της Σελήνης          σαν  παραμύθι

 

     Ένα τετραγωνικό όλο κι όλο, ένας κοινόχρηστος χώρος μιας πολυκατοικίας, ο φωταγωγός. Παίρνει άλλη διάσταση ο χώρος ανάλογα με την ονομασία που θα του δώσεις, τον αισθάνεσαι ως το σπουδαίο ιερό στο οποίο μπορεί να εισβάλλει το φως που καίει ως ακοίμητος λυχνία τις πανσέληνες νύχτες για να φωτίζει ό,τι σε σκιάζει. Αλλάζει η διάθεσή σου και τότε ο κόσμος σου μεταμορφώνεται σε φωτεινό τοπίο.

    Κοινόχρηστος  σύνθετη λέξη φαίνεται από πρώτης ματιάς πως είναι φτιαγμένη  για την πολυκοσμία… Κοινόχρηστοι χώροι, κοινόχρηστες ζωές, κοινόχρηστες λέξεις.  Εγώ προτιμώ την ηρεμία της μοναξιάς που σε αφήνει να σκεφτείς ελεύθερα,  να ονειρευτείς, να κινηθείς έστω και σε ένα τετραγωνικό ενός φωταγωγού που επιτρέπει το φως να εισβάλλει στο χώρο σου, στη ζωή σου.  Όταν υπάρχει μέσα στη λέξη το φως, υπάρχει και στη φαντασία σου, φέγγει το είναι σου και βλέπεις διαφορετικά. Κοιτάς από τα βάθη σου τα ύψη που θέλεις να πας, τον ουρανό μέρα και νύχτα και βλέπεις τη Σελήνη μέσα στο σκοτάδι να σου κλείνει το μάτι. Τότε θες να την αγγίξεις, να εξερευνήσεις το άγνωστο, να φωτίσεις το σκοτάδι σου, να ζήσεις έξω από το τετραγωνικό σου, να δεις την αστροφεγγιά πιο πέρα από εκείνη. Μα πως;

     Ευτυχώς στο φωταγωγό υπάρχει μία μεγάλη σκάλα, βαριά κι ατέλειωτη. Είναι εκείνη που θα με οδηγήσει στην κορυφή, μία σιδερένια σκάλα, η έξοδος διαφυγής. Την πιάνω με τα μαλακά γυμνά μου χέρια, το ξέρω είναι σκληρό το σίδερο και θα ματώσουν οι παλάμες μου, όμως δεν είναι αυτό το ζητούμενο, αλλά να βγω από εδώ, να βρω και  ν’ αγγίξω το φως, ο σκοπός μου να ξεφύγω από το πολύ που με κάνει ν’ ασφυκτιώ… Και συνεχίζω…

     Ανεβαίνω τη σκάλα του τσιμεντένιου τοίχου δίπλα από τις υδρορροές που στάζουν στα κλειστά παράθυρα των ενοίκων που δε τ’ ανοίγουν παρά μόνο για να τινάξουν τις βρωμιές τους έξω από το δικό τους χώρο και να βρωμίσουν τα περβάζια των παραθύρων που είναι από κάτω και πάντα ενοχλούνται όταν οι από επάνω λερώνουν τα δικά τους. Δίχως να σκεφτούν τι κάνουν δηλητηριάζουν την ίδια τη ζωή με την κακία, την ασυδοσία και την κακομοιριά τους, έχοντας σχεδόν πάντα ερμητικά κλειστά τα παραθυρόφυλλα δίπλα στις υδρορροές που μουσκεύουν τα ήδη βρεμένα- από την προσπάθεια ν' ανέβω- κουρελιασμένα από τη φθορά του χρόνου ενδύματά μου.

      Μα δε με ενδιαφέρει κι αν γυμνωθώ απ' το βάρος του νερού και από τη φθορά που με ξεγυμνώνει σε κάθε σκαλοπάτι. Θέλω να ξεφύγω από όλους, από το σκοτάδι της καθημερινότητας,  από το πολύ, από τα κοινά και θα υποστώ το τίμημα, όποιο κι αν είναι θα το δεχτώ, είμαι αποφασισμένη να μεταβώ από το σκοτάδι στο φως.

     Στα τζάμια των κλειστών παραθύρων καθρεπτίζομαι, είμαι εγώ το είδωλο που βλέπω; Είμαι διάφανη, βλέπω μέσα μου, τη ψυχή μου που θέλει να φτάσει στην άκρη του φωταγωγού, να βγει έξω, να πετάξει. Τα κύτταρά μου τρελάθηκαν,  βρίσκονται σε δυναμική αλληλεπίδραση μεταξύ τους, αναπαράγονται με εξωφρενικό ρυθμό, μεταμορφώνομαι, φυτρώνουν φτερά στην πλάτη μου, δεν πονάω παρ’ ότι το αίμα γλύφει το κορμί, το σημαδεύει, στάζοντας στον πάτο του φωταγωγού, στο μόνο σκιερό σημείο του, σα να θέλει να ζωντανέψει κάθε τι εκεί κάτω, όπου μόνο οι κατσαρίδες και τα ποντίκια επιβιώνουν. Δε δίνω σημασία κι ανεβαίνω, κι όσο ανεβαίνω ένα ένα τα σιδερένια σκαλοπάτια τα φτερά μεγαλώνουν, μεγαλώνουν και γίνονται φτερά αγγέλου. Πετώντας, όπως μόνο στα όνειρά μου έως τώρα έκανα, βγαίνω στη νύχτα που με περιμένει να με οδηγήσει στο φεγγαρόφωτο. Και κάπου εκεί στο δρόμο που ανοίγει το φως του φεγγαριού στη θάλασσα για τους ονειροπόλους, ξαποσταίνω για να ξεπλύνω ό,τι απέμεινε από την ανθρώπινη μορφή μου, νοιώθοντας την κάθαρση σε κάθε μου κύτταρο. Και γίνομαι η φωτεινή νεράιδα της Σελήνης.

     Πετώντας απ' αστέρι σε αστέρι τραγουδώντας και χορεύοντας ταξιδεύω με τη Σελήνη στ’ άστρα και ξημερώνομαι με τον Αυγερινό στης αυγής τα ροδοπέταλα για ν’ αντικρίσω τον ήλιο και να φέγγουμε μαζί σε όλα τα σκοτεινά τετραγωνικά του κόσμου.

 

ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ___ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ

http://obsessionforpoetry.blogspot.gr/

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Karyatida62 (Kary)

    Aπό το ναδίρ της ύπαρξής μου στο ζενίθ της αθανασίας! Ο στόχος του ανθρώπου με όπλο τα έργα του! Εκπληκτικοί οι στίχοι.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου