Ηδονικό κρεσέντο

14.10.2016

kefalas_14-10-16

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

 

 

Ηδονικό της στιγμής το άγγιγμα. Και τι στιγμή... Κάθε μήνα με λαχτάρα περίμενε το προκαθορισμένο ραντεβού. Δεν το έχανε για τίποτε στον κόσμο. Κάθε δεύτερη Τρίτη του μήνα ήταν εκεί, στη θέση του, να περιμένει υπομονετικά τη σειρά του, καθώς η έξαψη κατηύθυνε τα βήματά του πιο γρήγορα, με αποτέλεσμα να φτάνει πάντα νωρίτερα. Αδημονούσε για την επερχόμενη ερωτική μυσταγωγία, βλέπετε. Εμμονή είχε καταντήσει. Πόσες ονειρώξεις δεν του χάριζε η θύμηση της τελευταίας φοράς μέχρι τη νέα τους πάλι συνάντηση; Εκείνη τον δεχόταν με ένα χαμόγελο. Ξεκίναγε πάντα απαλά. Ένιωθε τα  ακροδάχτυλά της να αγγίζουν το δέρμα του, και ένα ηλεκτρικό ρεύμα θαρρείς πως διαπέρναγε όλα του τα μέλη στη στιγμή. Έπειτα, με αργές επαναλαμβανόμενες κινήσεις, του χάριζε κύματα απόλαυσης. Η σαρκική μέθεξη δεν αργούσε, η κορύφωση πλησίαζε σε ένα ηδονικό κρεσέντο. Τα χέρια της αποκτούσαν πιο γρήγορο ρυθμό, οι παλμοί του συγχρονίζονταν μαζί τους, ένιωθε το κολλώδες υγρό να κυλάει ανάμεσα στα δάχτυλά της και να μπερδεύεται με τις τρίχες του, μέχρι που τελείωνε... Με γρήγορες και επιδέξιες κινήσεις επαγγελματία, στο τέλος τον ξέπλενε και τον σκούπιζε πάντα με τα ίδια λόγια:

«Μπορείτε να καθίσετε, ο κουρέας θα σας αναλάβει σε λίγο».

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

5. Πού είναι;

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη...

5. Πού είναι;

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν...

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

Διαβάστε κι αυτά

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

5. Πού είναι;

3. Στο νησί

Αύριο Το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι του νησιού. Οι καμαρότοι χτυπούν βιαστικά τις πόρτες στις καμπίνες, ενημερώνοντας τους επιβάτες για την άφιξη στη Ρόδο. Στα μεγάφωνα ακούγεται η επιβεβαίωση στα ελληνικά και σε δύο ακόμη γλώσσες. Ο Πρόδρομος γυρνά πλευρό και κοιτά...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Καρλή

    Πάρα πολύ ωραίο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου