Η άρπα

3.12.2018

 


Κι οι άνθρωποι, είναι λίγοι
πάντα θα είναι λίγοι,
στο λέει αυτό μια κοπέλα, που νόμιζε πως ήτανε (πολλοί)

Οι άνθρωποι, είναι μια διαστρεβλωμένη διχόνοια, είναι μία επιτομή.
Οι τρόποι, ένα μικρό κομματιασμένο φεγγάρι που διψά για ζωή.

Σε ένα Δοχείο, θα αιχμαλωτίσω λίγες σταγόνες βροχής, θα δημιουργήσω καινούργιο ελιξίριο και θα το κρύψω σε ένα αλώβητο σημείο υπεροχής. Εκεί, θα ποτίσω τη Γη με φόντο γαλάζιο​ και τα φυτά, θα γίνουν ξέπνοα πουλιά – που σε έναν αλησμόνητο Κρόνο – θα κατοικήσουν.

Μια φορά κι έναν καιρό
υπήρξε ένα φεγγάρι.
Ένα μελαγχολικό και δύστροπο Φεγγάρι.
Εθεάθη, σε μια τροχιά μονίμως Ανατολική.

Μια φορά – πριν αιώνες θαρρώ – μου είπαν κάποιοι, πως μια λυγερή, χάραζε με την άρπα της, τραγούδια του Λιβυκού Πελάγους στην αγκαλιά του, μα δεν τους πίστεψα. Αποκλείεται αυτό το φεγγάρι να δανείζει την άρπα του. Τρίαινα είναι και μάλιστα μαχητική.

Ώσπου μια μέρα,
εγώ, νυκτόβιος σύμμαχος και οδηγός,
άκουσα την άρπα.
Τα χτένια
Την τρίαινα, την θελκτική

Σαν να χαράζει στη θάλασσα το δείλι της Συμφοράς
εκείνης εκείνης
Της επιούσιας συνεδρίας

Μην μου μιλάς για γνώση, για αγάπη, για προσαρμογή​
Είμαι εκείνος που σφαγιάστηκε
Είμαι το φεγγάρι που σε ξένη διάσταση – τριγυρνώντας – αιμορραγεί.

Ακούς το σόλο του ονείρου;
Νιώθεις το δοξάρι της ζωής
Τέμνομαι, σε εκείνο το σημείο, τέμνομαι

Κοιτώ και είναι μεσάνυχτα
Ο χρόνος, αδιάκριτος κριτής
Κοιτώ και ξέρω πως τώρα, μπορώ να σε τοποθετήσω και πάλι εκεί*

Στο όνειρο
Στο ιδίωμα
Στην αγάπη της ζωής
Το Φεγγάρι και η Κοπέλα είναι ο Γαλαξίας που ξύπνησε σε ‘κείνη την ξέφωτη κοιλάδα που ο κόσμος, είναι απείρως πιο καλός

Κι οι άνθρωποι, είναι λίγοι
πάντα θα είναι λίγοι,
στο λέει αυτό μια κοπέλα που νόμιζε πως ήτανε (πολύ)

Κοίταξε
Τους βλέπω
Χτενίζουν με την άρπα τους τα στάχυα

Νανουρίστηκε για ακόμη ένα βράδυ, το κακό

_

γράφει η Κική Κωνσταντίνου

Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

φαντάσου

φαντάσου

στον John Lennon    φαντάσου  γαλάζιο σύννεφο στου ορίζοντα τη ράχη  στάλες αγάπης να ραντίζουν τις καρδιές μας  της λήθης άγγιγμα να γίνεται το δάκρυ  κραυγές που ενώθηκαν σε μία οι πληγές μας   φαντάσου  πρασινοκίτρινο χειμέριο λουλούδι  ευωδιάζει μέσ’ στα...

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ’ αγαπώ σαν το αλάτι

Σ' αγαπώ σαν το αλάτι και σαν την άσπρη ζάχαρη πως την πίκρα μου να κρύψω στη ζωή την άχαρη Να 'σαι το ξινό λεμόνι το γλυκό αμύγδαλο να 'σαι το νερό στην βρύση το κρασί στο δίλαβο Να 'σαι ο γλυκός καφές μου φρούτο στο καλάθι μου να δροσίζεις τις βραδιές μου σαν μετρώ...

Αρμονία και ολοκλήρωση

Αρμονία και ολοκλήρωση

Της ψυχής μου το άδειο κατώφλι είναι γεμάτο από το βλέμμα της απουσίας σου. Οι θύμησες, ρεμβασμός και θεία λειτουργία, ρυθμικός χορός και θυσία στης μνήμης το βωμό και η νοσταλγία κρυφή σπονδή στο χρόνο να έχουν και πάλι τα όνειρα αρχή και χρώμα. Της ψυχής σου τ’...

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Διαβάστε κι αυτά

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Επίκληση γοερά χαμογελώντας

Σ’ αχούς ασκητικούς ξέφρενο λαμνοκόπι, με λάβρους αυλούς κυλά το υδροκόπι. Της πεθυμιάς τα χείλη την φαντασιά φιλούν, σε ξομπλιαστό μαντήλι γλυκάνισο σφαλνούν. Σε ίσκιους ηλιοδέσμιους απόκαμα να ζω κι ό,τι δεν υποπτεύθηκα με φόβο αναζητώ. Αρχή, συγκίνησες, χαρές,...

Παξοί

Παξοί

Στων Επτανήσων τον ιστό σαν πίνακας ζωγραφιστό ένα νησάκι σπάνιο το κάλλος του ουράνιο   Γαλαζοπράσινα νερά καθάρια κρυσταλλένια ο ήλιος λούζει από ψηλά μ αστράκια ασημένια   Ο Ποσειδώνας διάλεξε την Κέρκυρα για στόχο και με την Τρίαινα έκοψε κομμάτι από τον...

Το τέλος

Το τέλος

Τα πάντα έχουν ένα τέλος. Τέλος καλό, τέλος στυφό ή θλιβερό. Το τέλος που μας αξίζει ή μας πρέπει ό,τι η μοίρα έχει γράψει ή προβλέπει για να κλείσει την αυλαία της ζωής.   Το ταξίδι, κάποτε τελειώνει ο κύκλος της ζωής, πρέπει να κλείσει. Μόνοι γεννιόμαστε και...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου