Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω;

Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω;

Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες.

Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές.

Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ.

Έκανα την πρώτη μου βουτιά, ίσα για να δροσιστώ μα τελικά… παραλίγο να πνιγώ.

Οι ανασφάλειες μου είχαν δίκιο, οι φόβοι μου το πάνω χέρι. 

Σε μια στιγμή κουράγιου και απείθειας, έκανα το πρώτο βήμα, αδιαφορώντας για το πόνο, αδιαφορώντας για την αποτυχία. 

Και τότε, σε μία στιγμή κοσμικής ειρωνείας δέχτηκα το πρώτο πλήγμα, ένα Δόρυ αφοσιωμένο, ικανό να μου σβήσει κάθε φαντασία.

 Διαπέρασε τα πονεμένα μου φτερά και με έστειλε πίσω στην Αρένα.

Εκεί όπου οι ανασφάλειες και ο τρόμος μου αδίστακτα γίνονται ένα. 

Και τώρα; Τι μου απομένει; Ανάθεμα την επιμονή μου εάν η μοίρα μου ποτέ δεν ήταν να γίνω της Μούσας ο υπηρέτης. Γιατί να πνίγομαι σε τέτοια απελπισία αν ποτέ δε μου ήταν γραπτό να αφήσω τη δική μου γραπτή ιστορία; 

Ποιος ο λόγος να τυραννιέμαι στις καταιγίδες και στις θύελλες που ο εαυτός και ο κόσμος μου προστάζουν;

Τι σημασία έχουν τα σύννεφα εάν ποτέ δε με αφουγκράζουν;

Τι σημασία έχει η ύπαρξη μου ενώπιον της Ήττας;

Και τελικά πες μου. Έχουν όλα τα παραπάνω καθόλου σημασία;

Κάθε πράξη ένα ζάρι, ένα κουτί της Πανδώρας που αναμένει να ανοίξει, και κάθε λογής ευλογίας ή κατάρας ανυπομονεί να ξεχειλίσει. Ποιο το νόημα να συνεχίσω; 

Το είδα τώρα, πολύ πιθανό να αποτύχω. Ωστόσο, έχει σημασία;

Πόσα όνειρα μαρτύρησαν στο παρανάλωμα της δικής μας απροθυμίας, αφού δέχτηκε το πρώτο πλήγμα η περικεφαλαία της επιθυμίας; Ο κόσμος λειτουργεί με κανόνες που κανείς πλήρως δεν μπορεί να κατανοήσει.

Μία σκακιέρα αλλιώτικη, όπου καμία πλευρά δεν ξέρει τι κερδίζει. Ένα συνονθύλευμα τους χάους και της τάξης, όπου όλα είναι πιθανά. Ευτυχία, δυστυχία, αποτυχία και επιτυχία.

Πάντα και παντού εμπόδια θα εγείρονται, αφοσιωμένα την ύπαρξη μας να συνθλίψουν. Μα εμείς με δάκρυα και ιδρώτα θα τα αναγκάσουμε να υποχωρήσουν.

Και τελικά πες μου, τι κάνω εγώ τώρα;

Ήρθε η πρώτη δόση αποτυχίας μα μία φλόγα άναψε , τον υπηρέτη της ευτυχίας. 

Ανησυχούσα ότι το κάλεσμα της Μούσας αδυνατούσα πλέον να ακούσω, μα τούτο εδώ είναι κραυγαλέο σημάδι ότι είμαι αποφασισμένος να την υπηρετήσω. 

Είθε όλα τα εμπόδια και τροχοπέδη τούτη τη δήλωση να βιώσουν,

Τα φτερά μου ποτέ ξανά από φόβο δε θα ματώσουν.

_

γράφει ο Δημήτρης Πετρουλάκης