Ένα ιδιαίτερο φαινόμενο που στατιστικά αναμένεται να ενισχυθεί είναι αυτό των δημιουργών της νέας διασποράς. Νέοι επιστήμονες που έφυγαν από τη χώρα και διαβιούν πλέον στο εξωτερικό εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις ή σε πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας φιλοξενίας.
Και τούτοι δεν είναι λίγοι. Αξίζει να θυμηθούμε την περίπτωση της Ευτέρπης Κωσταρέλη, του Γιώργου Λίλλη της Αναστασίας Γκίτση. Ωστόσο δεν είναι εύκολο να ενταχθούν οι ποιητές τούτοι στις λογοτεχνικές δυνάμεις της ελληνικής διασποράς, κυρίως λόγω της ιδιαίτερης σύνδεσης που διατηρούν με τον τόπο προέλευσης και των ιδιαίτερων συνθηκών που ατομικά οδήγησαν στο εξωτερικό του καθέναν από αυτούς. Βέβαια μένει στο πέρασμα του χρόνου να εξεταστούν τα ποιοτικά στοιχεία που ενδεχομένως σε κάποιο κοινό βαθμό διακρίνονται στην ποιητική τους.
Μία τέτοια πάντως περίπτωση είναι και εκείνη της Αθήνας Μελή, η οποία ζει στο εξωτερικό ακολουθώντας μία ακαδημαϊκή καριέρα. Προσφάτως εμφανιζόμενη στα ελληνικά γράμματα έχει αφήσει ήδη μία συλλογή χαϊκού και μία συλλογή κοινωνικής αγωνίας.
Η δημιουργός εκθέτει τις αγωνίες της για την κοινωνία και τον ανθρώπινο βίο. Με ήπιους τόνους και μία στοχαστική διάθεση “φωτογραφίζει” τον κοινωνικό χώρο και της υπαρξιακές αγωνίες των ανθρώπων.
Φιλοσοφεί για τον χρόνο, την κοινωνία, τον έρωτα και τη μοναξιά, για τη ζωή στην πόλη, την κρίση και την δικαιολογημένη αγανάκτηση των ανθρώπων. Οι ήπιοι τόνοι της εντείνουν το συναισθηματικό βάθος της ποιητικής της και οξύνουν τη στοχαστική διάθεση του ακροατή/αναγνώστη.
Δήμος Χλωπτσιούδης
Μανδραγόρας, 2016
ISBN: 978-960-592-032-6
Το πρώτο πληθυντικό και το τρίτο πρόσωπο δίνουν μία οικουμενική διάσταση στη στιχουργική της. Παρά το επιφανειακά όρο μένω εξομολογητικό ύφος, η δημιουργός ξεφεύγει από τον στείρο ατομοκεντρισμό. Ρητορικές ερωτήσεις και ένα βουβό β’ ενικό πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται το πρωτοενικό υποκείμενο δημιουργούν μία συνθήκη σκηνικότητας. Ο στιχουργός της ρυθμός συχνά ισορροπεί σε απλές προτάσεις ή μετέωρα ονοματικά σύνολα σε ασύνδετο σχήμα. Επαναλήψεις και επίθετα δημιουργούν ένα βαρύ συναισθηματικό ιστό γύρω από τον οποίο οικοδομούνται οι ποιητικές ανησυχίες της.
Στην έκφραση της κυριαρχεί ο μεταφορικός λόγος. Μολονότι ενίοτε υπερβαίνει το μέτρο και οδηγεί σε μία μη λειτουργική χρήση του συνυποδηλωτικού λόγου, η εκφραστική της αποκαλύπτει μία σπάνια φροντίδα για τη γλώσσα. Η Μελή εγκαταλείπει το λιτό αφηγηματικό ύφος και με οδηγό τις μεταφορές συγκινεί, ακόμα και αν ορισμένες φορές θεωρούμε ότι προσπερνά το όριο συναισθηματικής προσλήψεις των μεταφορών. Ας μην ξεχνάμε ότι η μετωνυμία κατέχει σημαντική θέση όσο κατέχει λειτουργικό ρόλο στον στιχουργικό αριθμό και τη συναισθηματική κλιμάκωση ακριβώς για να ενισχύσει το συναίσθημα. Με τούτα δε μειώνουν καθόλου την ποιητική ειλικρίνεια των συνθέσεων της συλλογής.
Εικόνες, άλλοτε θρυμματισμένες σαν ψηφίδες του κοινωνικού γίγνεσθαι και άλλες φορές σαν ποιητικά αφηγήματα, ξεπροβάλλουν ολοζώντανες μέσα από τη στιχουργική της, και δίνουν συνειρμικά την ευκαιρία στη δημιουργό να στοχαστεί.
0 Σχόλια