Η ακινησία του Σίσυφου

21.03.2014

 

Οι περισσότεροι πιστεύουν πως ο Σίσυφος βίωνε διαρκώς την ίδια κατάσταση, φτάνοντας κάθε φορά λίγο πριν το πέρας της, και τότε διαπιστώνοντας εκ νέου πως δεν είχε αλλάξει αυτό που μοναδικά θα έφερνε το τέλος του αφύσικου μαρτυρίου. Πρέπει να υποθέσουμε ότι ο ίδιος ο Σίσυφος όμως, δεν αντιλαμβανόταν με αυτόν τον τρόπο τη θέση του, και ορισμένες σκέψεις μας ενισχύουν σε αυτή την κρίση:

Αν ο Σίσυφος θεωρούσε πως οι προσπάθειές του ήταν επαναλαμβανόμενες, είτε ως προς το τελικό τους αποτέλεσμα, είτε ως προς την αφετηρία όπου υποτιθέμενα επανέφεραν, τότε θα ήταν πιο εύλογο, αφού θα είχε αποδεχτεί ταυτόχρονα πως η τιμωρία του ήταν αναπόδραστη, αντί να ασχολείται άλλο με το ανέβασμα του βράχου ως την κορυφή που πίστευε πως χρειαζόταν να αγγίξει για να αλλάξουν αμέσως όλα, να κατευθυνόταν αντίθετα σε μια γωνιά και σε λίγο ίσως να μην τον ενδιέφερε πλέον ο βράχος.

Ότι είχε τη γνώμη πως αληθινά ο βράχος γινόταν κάποτε να πάρει τη σωστή θέση, πως αυτό θα συμβεί με τη δική του συνειδητή προσπάθεια, και, τέλος, μόνο έτσι θα επιτρέψει και το πέρας του παλιού αγώνα με το σιωπηλό εμπόδιο, πρέπει να θεωρηθεί ως δεδομένο, έστω αν κανείς δέχεται πως η απλή προσποίηση ότι τον ενδιαφέρει άλλο ο βράχος, ενώ κατ’ ουσίαν δεν του έδινε πια κάποια σημασία, ήταν απίθανο να φάνταζε σαν ένας άλλος δρόμος για να κερδίσει την ελευθερία. Ότι, δηλαδή, πίστευε πάντα πως βάσιμα αυτή κάποτε ορίστηκε ως δυνητική εξέλιξη της αναμέτρησης με το βράχο στην επαναλαμβανόμενη ανηφορική πορεία.

Πιστεύω πως ο Σίσυφος, συνεπώς, εκτιμούσε πως καθόλου δεν ήταν η κάθε νέα διαδρομή όμοια με μια οποιαδήποτε προηγούμενη. Εκτιμώ ότι, ως προς αυτόν, η συνάφεια που έχει γενικά κάθε ανάβαση σε εκείνο το μέρος, κάθε ενδιάμεσο διάλειμμα, κάθε σκέψη και δισταγμός, κάθε, τελικά, συγκεντρωμένη βούληση για να συνυπολογιστεί αυτό που σε όλες τις προηγούμενες πορείες ήταν αναμφίβολα ένα λάθος και τώρα θα μπορούσε να γίνει σωστό, έπαιζε πολύ σημαντικότερο ρόλο απ’ ότι μια πλάνη που είχε απλά ενισχυθεί σε αναλογία με την απελπιστική αδυναμία του να δώσει άλλου είδους λύσεις. Νομίζω, λοιπόν, ότι ο Σίσυφος, σε κάθε μια από τις πορείες του στην ανηφόρα, υπολόγιζε ασταμάτητα τα περασμένα λάθη, διαρκώς είχε κάτι καινούργιο να προσθέσει στη νέα προσπάθεια, πάντα ξεχώριζε με μεγάλη ευκολία την τελευταία από όλες τις προηγούμενες.

Αν είχε, πραγματικά, έναν πόνο σε όλα αυτά, εκείνος ήταν ό,τι προέκυπτε από την κρίση που πλέον είχε γίνει μονιμότερη κάθε άλλου στη διαδρομή, πως ήταν τόσες πολλές οι διαφορές ανάμεσα σε μια πορεία και όλες τις προηγούμενες και τις επόμενες, που, δίχως τύχη, έμοιαζε σχεδόν αδύνατο κάποτε να εξαντλήσει έστω και έναν αντιπροσωπευτικό αριθμό από το οποιοδήποτε γενικά ορισμένο, διακριτό τους είδος...

Σε αυτή την κατάσταση που ήταν, ίσως, να μην είχε καταλάβει ολότελα πως αν παρά την απειροελάχιστη πιθανότητα γι αυτό, κατόρθωνε να δει το βράχο να στέκεται και αφού είχε πάψει να τον υποστηρίζει, η ξαφνική συναίσθηση πως του επιτρεπόταν πλέον να πορευθεί πέρα από εκείνο το μέρος, θα μπορούσε με τη σειρά της, για πρώτη φορά, να τον αναγκάσει να μείνει ακίνητος.

 

γράφει ο Κυριάκος Χαλκόπουλος

Ο Κυριάκος Χαλκόπουλος γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ολοκλήρωσε τις βασικές του σπουδές. Κατόπιν σπούδασε στην Αγγλία και είναι πτυχιούχος της φιλοσοφικής σχολής του πανεπιστημίου του Έσσεξ. Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά (Δέκατα, Εντευκτήριο, Ένεκεν, Χίμαιρες, Ίαμβος, Σοδειά, ΑντίΕπιλόγου κ.α.) και σε έντυπα του εξωτερικού (Αγγλία, εφημερίδα Ελευθερία, Γερμανία, περιοδικό Εξάντας). Σήμερα ζει στη Θεσσαλονίκη.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Λάσπη

Λάσπη

Κατακαλόκαιρο. Η ζέστη, ειδικά στις τσιμεντουπόλεις, αφόρητη. Τα παιδιά, που άλλες χρονιές βρίσκονταν ήδη σε παραλίες και πλατσούριζαν, τούτη τη χρονιά παραμένουν “εις το κλεινόν άστυ”. Οι νεολαίοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ειδικά όσοι φοιτούν σε πανεπιστήμια,...

Επίπονη φιλαναγνωσία

Επίπονη φιλαναγνωσία

- γράφει η Μαρία Βασιλειάδου - Κυριακή πρωί καθισμένη στο καφέ-στέκι της οικογένειας με την εξάχρονη κόρη δίπλα μου να διαβάζουμε και οι δυο με προσήλωση τα βιβλία μας. Λίγο πιο πέρα μια οικογένεια με δυο παιδιά, λίγο πιο μεγάλα σε ηλικία από την κόρη μου, φωνάζουν...

Φόνισσες στην λογοτεχνία

Φόνισσες στην λογοτεχνία

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Συχνά οι δολοφόνοι αποτελούν έναυσμα έμπνευσης για τους λογοτέχνες και μάλιστα σε αυτό οφείλει την ύπαρξή της η κατηγορία της αστυνομικής λογοτεχνίας. Ωστόσο, θα ήθελα να κάνω μνεία σε μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία δολοφόνων που δεν δρα...

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - «Κάπου περνούσε μια φωνή» (επέτειος αυτοχειρίας του Ν. Λαπαθιώτη) Στις 7 Ιανουαρίου 1944 ο Ναπολέων Λαπαθιώτης βάζει τέλος στην ζωή του με το περίστροφο του πατέρα του Λεωνίδα Λαπαθιώτη (υψηλόβαθμου αξιωματικού του ελληνικού στρατού) στο...

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Διαβάστε κι αυτά

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία φαντασμάτων στην λογοτεχνία, που- πέρα από ρίγη και ανατριχίλες- σκορπούν αφειδώς νοσταλγία κι ένα κύμα τρυφερότητας σε όσους τα αναπολούν. Ίσως γιατί τα συγκεκριμένα στοιχειά είναι συνδεδεμένα με το πατρικό...

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Στις 25 Οκτωβρίου 1962 τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Αμερικανός συγγραφέας John Ernst Steinbeck (27 Φεβρουαρίου 1902 – 20 Δεκεμβρίου 1968). Το πλούσιο έργο του περιλαμβάνει το βραβευμένο με βραβείο Πούλιτζερ (1940) μυθιστόρημα «Τα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Καρυάτιδα

    Ο Σίσυφος δεν κατάφερε να καταλάβει πως οι Θεοί έσπαγαν πλάκα μαζί του, και τον απασχολούσαν με τον βράχο για να μην ανακατεύεται με τις υποθέσεις τους και τους τα ανακάτωνε… Από το να σταθεί ακίνητος καλύτερα θάταν να είχε συνειδητοποιήσει την δύναμή του να απαρνιόταν τους “Θεούς” και να τους είχε ανατρέψει όλους με τον βράχο που του έδωσαν! Τότε θα μιλούσαμε όλοι για την Στάση του Σίσυφου που σωστά αμφισβήτησε την ‘αδικη Εξουσία τους, ελευθερώθηκε από τα δεσμά της μάταιης προσπάθειας και ενώθηκε έστω και λίγο με την ευτυχία της ελευθερίας του! 😉

    Πολύ ωραίο δοκίμιο για πολλές σκέψεις και συζήτηση….

    Απάντηση
  2. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Νομίζω, λοιπόν, ότι ο Σίσυφος, σε κάθε μια από τις πορείες του στην ανηφόρα, υπολόγιζε ασταμάτητα τα περασμένα λάθη, διαρκώς είχε κάτι καινούργιο να προσθέσει στη νέα προσπάθεια, πάντα ξεχώριζε με μεγάλη ευκολία την τελευταία από όλες τις προηγούμενες”
    Πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση και τοποθέτηση!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου