Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Άδεια η κάμαρη
μ’ ένα τσιγάρο συντροφιά.
Το φως λιγοστό,
σκιά λειψή
που γέρνουν οι ώμοι της
σε μια κόλλα χαρτί.
Οι λέξεις λυγμοί,
σιωπές που καίνε αλύπητα.
Σωριασμένοι θυμοί,
κατάχαμα μια σκέψη
μάγισσας στιγμής
που τα ίχνη σου έχασε.
Οι αντοχές ανήμπορο ισοδύναμο
στοιχειό σ’ αδιέξοδο
που κομμάτιασε γη και ουρανό
σε μια απουσία απειλή
στα ματωμένα δάχτυλα της μοίρας.
_
γράφει η Ασημίνα Λεοντή
Ακολουθήστε μας
Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και...
Θυμάμαι ακόμη την πρώτη μας συνάντηση. Εκεί, δίπλα στη θάλασσα. Κοιτάζαμε το ηλιοβασίλεμα. Μέχρι που τα βλέμματα μας συναντήθηκαν. Τυχαία; Ακόμη δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι χρειάστηκαν 10 δευτερόλεπτα. 10 δευτερόλεπτα μόνο. Για να σε ερωτευτώ. Για να...
Όταν θα φύγεις,δεν θα βρίσκωχρόνο και τόπογια να πεθάνω·γιατί ο χρόνος,γιατί ο τόπος,μαύρος ποταμός,στέρεψε μακριά σου. Όταν θα φύγεις,υποψιάζομαιπως κι ο θάνατος ακόμαθα μ' αποφεύγει·κι αν μια στιγμή,παρ' ελπίδα, επιστρέψει,φοβάμαιμήπως βρεθείς τυχαίαμια νύχτα...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Όταν θα φύγεις,δεν θα βρίσκωχρόνο και τόπογια να πεθάνω·γιατί ο χρόνος,γιατί ο τόπος,μαύρος ποταμός,στέρεψε μακριά σου. Όταν θα φύγεις,υποψιάζομαιπως κι ο θάνατος ακόμαθα μ' αποφεύγει·κι αν μια στιγμή,παρ' ελπίδα, επιστρέψει,φοβάμαιμήπως βρεθείς τυχαίαμια νύχτα...
Νανουρίσου ελεύθερα! Σταμάτα να κοιτάζεις τον καθρέφτη. Σε κλειστά μάτια, η αντανάκλαση είναι αόρατη. Γύρω σου πολλά ζευγάρια μάτια. Αυτή η σβούρα περιστρέφεται σαν το βλέμμα σου. Νανουρίσου ελεύθερα! Σπάσε επιτέλους τον καθρέφτη. Η αντανάκλαση βαραίνει. Σε...
Είμαστε η ανάσα μιας έκρηξηςπου δεν θυμόμαστε. Σκόνη από αστέρια που πέθανανγια να υπάρξουμε. Δεν γεννηθήκαμε στη Γη -μας τράβηξε η βαρύτητααπ’ τα σκοτεινά νεφελώματα,το άγνωστο μας ψιθύρισεκαι γίναμε σώμα. Κουβαλάμε στο αίμα μας:φωτιά πριν αποκτήσει φως. Η μνήμη δεν...
”σκιά λειψή που γέρνουν οι ώμοι της σε μια κόλλα χαρτί” υπέροχη η φανταστική σου είκόνα.
Πολύ ωραίο, μπραβο σου Μίνα.
“Οι λέξεις λυγμοί,
σιωπές που καίνε αλύπητα…’ και πρέπει να ακουμπήσουν σε ένα χαρτί για να βρουν παρηγοριά. Πολύ ωραίο Ασημίνα!
Καμια φορα ετσι ξεσπαμε ..παιρνοντας μολυβι και χαρτι….καμια φορα λυτρωνεσαι…ξεσπας..ευχαριστιες στο ν ποιητικο ορειβατικο συλλογο…νασαι κσλα.!!
Ευχαριστω Λενα…τωρα το ειδα…
Καλη σου συνεχεια..!!!
Ευχαριστω και την κ Ελενη Γκαμπουρα..για την επιμελεια!!
Και τοβιβλιο .net για την φιλοξενια των γραπτων μου..!!
Καλο σαββατοκυριακο!!!
Είναι λυτρωτικό το ξέσπασμα με το μολύβι να γράφει στο χαρτί. Εξαιρετικό ποίημα Ασημίνα!!!
ωραίο Ασημίνα…
Ευχαριστω Μαχη…τεραστιο το προβλημα μου…με τις ειδοποιησες..ας ειναι…ευχαριστω ολουςωτους φιλους!!!