
Ξεθύμαναν τα τριαντάφυλλα στον κήπο.
Έμειναν πάνω τους λίγες στάλες προσμονής,
υπολείμματα μεγάλων σκέψεων
που γεννήθηκαν κοντά στα δειλινά.
Ο ήλιος -κάποτε- έφτιαχνε νικητές
στα περιθώρια του χρόνου.
Άφηνε την αλήθεια των αρίστων
να κρύβεται στα πέταλα
των τριανταφυλλιών.
Κι από ’κει περίμενε να δει
τις πορείες των ηρώων.
Είχε μια αποστολή
γιατί τα μάτια διψούσαν (ακόμα)
για φως κι έρωτα.
–
γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης








“Ο ήλιος -κάποτε- έφτιαχνε νικητές
στα περιθώρια του χρόνου.”
με μάγεψαν αυτοί οι στίχοι. υπήρχε ναι μια αποστολή…
Πολύ ωραίο Χριστόφορε!
Γεμάτο νοσταλγία με στάλες προσμονής και υπολείμματα σκέψεων, φως και έρωτα!!!! Υπέροχο το ποίημά σου Χριστόφορε γραμμένο για να αγγίζει!!!!!