Η αρένα

10.09.2021

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε.

Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας.

Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν.

Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να παλεύεις; Η ήττα σου είναι αποφασισμένη.

Και μέσα σε αυτό το πλήθος οργής και μανίας τι να αναμένεις;

Είμαστε μονοί, απομονωμένοι σε ένα κόσμο που κάνεις δε μας καταλαβαίνει.

Φωνάζεις, παλεύεις, ουρλιάζεις. Γιατί απλώς να μην πεθάνεις;

Αφού η ήττα σου είναι αποφασισμένη. Ποιος θα σε θρηνήσει; Ποιος θα σε περιμένει;

Τούτο το σημείο ξέρεις τι σημαίνει; Όταν αφήσεις το σπαθί και σε έχουν περικυκλώσει, είναι η μοίρα σου η προκαθορισμένη. Και κοιτάς το μικρό σπαθί και σκέφτεσαι: «γιατί να μην το λήξω εγώ; Εξάλλου ποιος με περιμένει.»

Και τότε το σπαθί τρέμει. Μπρος στην καταιγίδα και οργή, ο χρόνος παγώνει. Γύρω σου κοιτάς και όλα καταρρέουν. Δεν υπάρχουν φωνές, δεν υπάρχουν τέρατα, δεν υπάρχει η αρένα. Μόνο ένα μικρό παιδί γλυκό, σαν την πιο όμορφη αυγή σε πλησιάζει, κρατώντας ένα άλλο παιδί, ένα μικρό σκυθρωπό σύννεφο βροχής, από το χέρι. 

«Και σε εμάς τα τέρατα μας είπαν ότι η ήττα μας είναι αποφασισμένη. Μα δεν τους ακούσαμε. Γιατί ξέρουμε ότι είναι μονάχα μια φωνή αλλοιωμένη. Είμαστε το παρελθόν και το μέλλον, μαζί ενωμένοι και ήρθαμε να σου πούμε ότι όχι, ποτέ δε θα είναι η ήττα σου αποφασισμένη. Και ούτε δεδομένη. Είναι στο χέρι σου και όχι να σε ακολουθήσουν οι αφυπνισμένοι, ηττημένοι και νικημένοι.» Γιατί το παρελθόν και το μέλλον ποτέ δεν υπάρχουν πάρα μόνο μέρος της φωνής της αλλοιωμένης. 

Είμαστε όλοι σε μία αρένα, όπου κάθε λογής φόβοι περπατάνε.

Μα τώρα το μικρό σπαθί είναι μια μικρή φλόγα

 που κάνει όλους τους φόβους που βροντάνε,

στάχτη. Μόνο κάποιος απομένει και μοιρολογά:

«Η ήττα μας είναι αποφασισμένη.»

Και αυτός ο κάποιος είσαι εσύ, οπλισμένος μονομάχος,

που τρέμει. Τον ρωτάς τι τρέχει και σου απαντά: «αυτή η φωνή

η αλλοιωμένη.» Που να ξέρε όμως ότι είναι αυτή η φωνή η δική του η κεκτημένη! Και τότε βλέπεις από τη στάχτη άλλες τόσες αρένες με γονατισμένους μονομάχους που παλεύουν με τον εαυτό τους. Κανένας να ζητωκραυγάζει, κανένας να ουρλιάζει. 

-Και τι πρέπει να κάνω;

-Τίποτα η ήττα μας είναι αποφασισμένη. Η ζωή κινείται σε κύκλους.

 Εμείς είμαστε για πάντα οι χαμένοι. 

-Είναι στο χέρι μας και όχι. Μπορεί να μας ακολουθήσουν οι χαμένοι, οι νικημένοι και οι αφυπνισμένοι. Μονάχα εμείς μπορούμε να σπάσουμε τον κύκλο και να βγούμε λυτρωμένοι.

Ο εαυτός σου αρνείται και τρέμει μα εσύ τον αγκαλιάζεις.

 «Δεν είμαστε πλέον έρμοι! Γιατί έχω εγώ εσένα και εσύ εμένα.» Και κυλάει το πρώτο δάκρυ αλλά κανείς δεν ζητωκραυγάζει. 

Και σε τούτη τη θύελλα από ατσάλι, πόνο και δυστυχία βγήκες νικητής με λίγη ευτυχία.

Και τώρα περήφανα περπατάς, αντιμέτωπος με όλα τα βέλη του κόσμου μονάχα με μία μικρή φλόγα και τον εαυτό σου χέρι-χέρι. Να αφυπνίσεις όλους από την αλλοιωμένη τους φωνή και να περπατήσετε έως το χείλος του γκρεμού με το παρελθόν και το μέλλον να εξυμνούν, κρατώντας ένα μικρό βιολί:

«Ποτέ δεν είναι η ήττα μας αποφασισμένη.

Ποτέ δεδομένη.»

 

_

γράφει ο Δημήτρης Πετρουλάκης

Ακολουθήστε μας

Άδειο σπίτι

Άδειο σπίτι

Μπήκα μετά από καιρό. Στο άδειο σπίτι. Με πήρε αγκαλιά το κύμα του χρόνου. Ήταν κρυμμένος εκεί πριν από μένα. Χρόνος Οικόσιτος. Χρόνος Άγγελος. Άυλος. Η ρομφαία του, ακίδα διπλόχορδη.   Περιφέρεται Ανάμεσα στ’ αγαπημένα φορέματα της μάννας. Άδεια φορέματα στις...

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου