Select Page

Η Βαβέλ της Σοφίας

Η Βαβέλ της Σοφίας

 

 

Είναι ονειρική η αίσθηση όταν οδοιπορείς προς έναν κοινό σκοπό και η φωνή σου ενώνεται με τους άλλους, σαν ρυάκια που κυλούν από απόκρυφες πηγές του βουνού και χύνονται στο ποτάμι. Φωνές που μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα, παιδεία, δικαιοσύνη, ισότητα, αδελφοσύνη, ελευθερία. Φωνές που συνθέτουν τραγούδια, ύμνους, προσευχές για το λαό…

Με φωνή επαναστατική ξεσπάθωνε και η φίλη μου η Σοφία όταν συναντιόμασταν κάθε φορά που επέστρεφε από τις πορείες στο κέντρο της πόλης μαζί με τους άλλους!

«Μα γιατί λες… οι άλλοι;», τη ρωτούσα, «θα μπορούσες να τους λες συνοδοιπόρους ή συντρόφους…».

«Γιατί είμαι εγώ… και οι άλλοι…», αποκρινόταν εκείνη σιβυλλικά, δίχως περαιτέρω εξηγήσεις.

Μια ζωή η Σοφία επιδαψίλευε τα πάντα στους άλλους… Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια που τη γνώριζα δεν έχανε ποτέ τις αγωνιστικές πορείες. Ήταν η τροφή της, το πάθος της. Με ένα πλακάτ στα χέρια και όπλο τη φωνή της επαναστατούσε στα «κακώς κείμενα» των εκάστοτε κυβερνήσεων συμμετέχοντας σε πορείες στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.

Ένιωθα θαυμασμό και υπερηφάνεια για τη φίλη μου. Η ζωή την είχε προικίσει με άφθονα αγαθά: ευγένεια ψυχής, καλλιέργεια πνεύματος, ομορφιά… Εκείνη όμως δεν εφησύχαζε ποτέ, αγωνιούσε συνεχώς για τα δικαιώματα του λαού, των «άλλων»!

Ντρέπομαι που όσο και αν συναινούσα με τα πιστεύω της φίλης μου, ποτέ δεν την ακολούθησα στις πορείες της. Ένας φόβος υπήρξε η αιτία. Ήταν ο φόβος του πλήθους!... Ένας φόβος ανομολόγητος…

Είχα πέντε χρόνια να δω τη Σοφία. Ήταν ένα ηλιόλουστο ανοιξιάτικο απόγευμα όταν τη συνάντησα ξανά. Καθόμουν σε ένα παγκάκι στο Πεδίο του Άρεως, βυθισμένη στην ανάγνωση ενός βιβλίου, όταν ξαφνικά είδα μια όμορφη γυναίκα να έρχεται τρεχάτη προς το μέρος μου.

Πετάχτηκα από το παγκάκι έκπληκτη.

«Σοφία…»

Ένα χαμόγελο έλαμψε στο ωραίο πρόσωπό της, μα δεν μίλησε. Με αγκάλιασε με θέρμη, αλλά παρέμεινε βουβή.

«Τι συμβαίνει, Σοφία, γιατί δεν μου μιλάς;» απόρησα.

Εκείνη έβγαλε από την τσάντα της ένα σημειωματάριο κι ένα στυλό και πήρε να γράφει…

«Χριστίνα, δεν έχω πια φωνή για να μιλήσω. Προσβλήθηκα από καρκίνο και αφαίρεσα τις φωνητικές μου χορδές...» έγραψε στο χαρτί που μου έδωσε να διαβάσω.

Είχα παραλύσει από το ξάφνιασμα.

«Μα… πώς; Και οι πορείες;…» βρήκα μόνο να πω.

Η Σοφία κάθισε πλάι μου στο παγκάκι και έγραψε στο σημειωματάριό της:

«Υπάρχει μια πολιτεία όπου δεν χρειάζεται ν’ ακούγεται η φωνή, όπου οι λέξεις είναι σιωπηλές. Εκεί πλέον ανταμώνω τους “άλλους” , τους φίλους μου, τους συνοδοιπόρους μου. Ανοίγω την πύλη με ένα απλό άγγιγμα ενός πλήκτρου του υπολογιστή και περιπλανιέμαι στους εικονικούς της δρόμους… Ζωγραφίζω με λέξεις στους τοίχους της τη φωνή της ψυχής μου…. Είναι μια ηλεκτρονική, απέραντη πολιτεία! Οι φίλοι μου την ονομάζουν Facebook. Εγώ τη λέω… Βαβέλ!».

 

_

γράφει η Χριστίνα Ταράτσα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

9 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Εξαιρετικό!!!!Μου άρεσε πάρα πολύ μπράβο Χριστίνα!!!!

    Απάντηση
    • Xριστίνα Ταράτσα

      Ευχαριστώ πολύ Άννα, για τα καλά σου λόγια… Η δύναμη της βούλησης είναι η μεγαλύτερη δύναμη… Κι εκείνος που έχει την ανάγκη να εισακουστεί, βρίσκει πάντα τον τρόπο…

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Μας στέρησε τη φωνή ετούτη η Βαβέλ; Το νέο μας καρκίνωμα… που παραλύει τις φωνητικές μας χορδές… Επαναστάσεις ηλεκτρονικές…ανθρωπιά, αγάπη, μέσα από εικόνες και λόγια σοφά… Το μπλέξατε με μια ανίατη ασθένεια που δύσκολα θεραπεύεται και υπό περιπτώσεις… Εύστοχη η προσέγγιση…

    Απάντηση
    • Xριστίνα Ταράτσα

      Δεν μας στερεί τη φωνή η… Βαβέλ, Μάχη. Η Βαβέλ είναι ο κόσμος τον οποίο επιλέγουμε να γνωρίσουμε και να εκφράσουμε τα πιστεύω μας. Κι εκείνοι που θέλουν να μιλήσουν, βρίσκουν πάντα τον τρόπο, ακόμη κι όταν δεν έχουν φωνή… Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο…

      Απάντηση
  3. Αθηνά Μαραβέγια

    Γλυκόπικρο να το πω, πικρόγλυκο να το πω, επαναστατικό και συνάμα υποτελικό; (Δεν ξερω κι αν είναι σωστή η λέξη…)
    Πάντως, όπως και να το πω, μου άρεσε γιατί αφήνει περιθώρια συζήτησης!!!

    Απάντηση
    • Xριστίνα Ταράτσα

      Σ’ ευχαριστώ, Αθηνά. για το σχόλιο. Τα “περιθώρια συζήτησης” είναι ποικίλα, είναι αλήθεια. Αλλά όπως ξέρεις κι εσύ, κανένας δημιουργός δεν εξηγεί το έργο του… Όσο για τις λέξεις είτε έχουν ήχο είτε όχι, όταν έχουν ψυχή αποκτούν δύναμη…

      Απάντηση
  4. mariakat80

    Πάντα έλεγα πως τα social media πρεπει να τα χειριζόμαστε όπως επιλεγουμε ΕΜΕΙΣ! Αλλο να τα επιλέγουμε ως μέσο επικοινωνίας κι άλλο να γινεται απλά ο κοσμος μας!!! Υπέροχο κείμενο Χριστινάκι μου. Ανατρίχιασα! Μπραβο 🙂

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Ευχαριστώ πολύ (mariakat…) για τα καλά σου λόγια. Φυσικά, όλοι έχουν μια γλώσσα στη σύγχρονη Βαβέλ… Το ζήτημα είναι η γλώσσα ή οι λέξεις να έχουν ουσία…

      Απάντηση
  5. Xριστίνα Ταράτσα

    Ευχαριστώ πολύ (mariakat…) για τα καλά σου λόγια. Φυσικά, όλοι έχουν μια γλώσσα στη σύγχρονη Βαβέλ… Το ζήτημα είναι η γλώσσα ή οι λέξεις να έχουν ουσία…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!