Η ΒΡΟΧΗ

21.09.2014

 

Η βροχή , τις λαγαρές της στάλες
με ρυθμό κροταλίζει.
Πλανεύτρα κοπελιά,
Το νερένιο της φουστάνι, στροβιλίζει,
σ’ ένα φλαμέγκο φλογερό!
Με σκέρτσο
τις ασημένιες βροχοβελόνες, τινάζει
τον Ουρανό με νάζι, προκαλεί…
Αστράφτει και βροντά
από τον πόθο, ο Ουρανός!
Σε κάθε λύγισμα
του σπαθάτου κορμιού,
τα σύννεφά του, κτητικά χαμηλώνει…
μα η κρουσταλένια κόρη,
με χάρη περισσή, του ξεγλιστρά..
Εκείνος όμως, μ’ αντάρα την κατακτά’
και εκσφεντονίζονται
στης έκστασης τη δίνη
σε ένα κρεσέντο αισθήσεων καυτό!
Χρωμάτων πανδαισία,
στον Έρωτα σπονδή
ουράνιο τόξο, στο πέτο τ’ουρανού,
καρφιτσωμένο.
Το φωτεινό του άρμα ο θεός Απόλλων αφήνει,
και πίσω από νέφη φαιά,
τον αισθησιακό χορό τους,
χολωμένος, παρακολουθεί!
Αχ, πανώρια κοπελιά!
Απερίσκεπτα αφέθηκες
στ’ ουρανού τη φλογερή αγκαλιά.
Βαρύ το τίμημα που πρέπει τώρα
να πληρώσεις, άμυαλη κόρη!
Οργίζεται ο Νεφεληγερέτης Δίας
για την ατίμωση αυτή.
Με αστροπελέκια ηλεκτροφόρα
τον Ουρανό μαστιγώνει.
Θρηνεί η βροχή… τη ντροπή να σβήσει θέλει.
Κρουσταλλένιοι χείμαρροι τα δάκρυα της
τη γη καταποντίζουν.
Και ενώ αυτά στην κατοικία των Θεών, συμβαίνουν…
οι άνθρωποι στη γη
το κρίμα της βροχής, ξεπλένουν.
Κλαίει η βροχή… και πλημμυρίζουν
δρόμοι, σπίτια, μαγαζιά…
Κλαίει ο ουρανός… και ξεχειλίζουν
οι χείμαρροι στις ρεματιές.
Της φύσης τα στοιχεία ,μαίνονται.
Τίποτα δε μένει ορθό,
στην Οργή του Θεού μπροστά…
Κατασκευές χάρτινες οι πόλεις…
Και οι άνθρωποι της γης
με δέος, το βλέμμα
στο Θεό υψώνουν.
Έχουν και αυτοί κάποιο χρέος
για το βιασμό της φύσης, να ξωφλήσουν…
«Η φύση εκδικείται» , λένε με επίγνωση…
«Ο Θεός μας Βαρέθηκε», αιφνίδια συνειδητοποιούν.
Σωρεία τα αν… και οι ευθύνες….
Η ελπίδα θρυμματίζεται…
Θεέ μου
Συγχώρεσε την απερισκεψία των παιδιών Σου!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Και οι άνθρωποι της γης
    με δέος, το βλέμμα
    στο Θεό υψώνουν.
    Έχουν και αυτοί κάποιο χρέος
    για το βιασμό της φύσης, να ξωφλήσουν…

    Αν έχουν λέει… και πολύ μας ανέχτηκε η Μάνα Φύση!
    Πολύ δυνατό, Άννα Μαρία μου!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου