Η δίκη

23.05.2016

fire_chair

τα κούτσουρα καίνε άτακτα σε μια φωτιά πνιγηρή
ο καπνός μπερδεύεται με τα σύννεφα
τα όνειρα κάνουν τα μάτια να μένουν ανοιχτά
να μην ξεχνούν
έχω αρχίσει να θυμάμαι
όλα αυτά που η λήθη μού επιστρέφει
σαν δώρο για χρόνια και χρόνια
ο χρόνος, βλέπεις, έχει μια ικανότητα μοναδική
απατηλός συνταξιδιώτης σε κάθε στιγμή
πλάνη στη χαρά
πόνος στη λύπη
ταλαντεύσεις σε μια συνεχή ένταση
αυξομειώσεων
φθορά παντού και στα πάντα
ο ήλιος καψαλίζει αντί να ζεσταίνει
ο πάγος καίει το δέρμα
το ίδιο και το αυτό
η μετριότητα φαντάζει όαση
να μην ζητώ το όλον
αυτό που κανείς δεν έχει αγγίξει
συμβόλαια πίστης και ενοχές
αισθήσεις προγραμματισμένες
η δίκη των ενοχών με βρίσκει
πίσω από ένα ποτήρι μέθης
έτοιμος ν' ακούσω
το κατηγορητήριο της καρδιάς
δάκτυλοι με δείχνουν χωρίς ένδεια
με κλείνουν στη φυλακή δεσμεύσεων
έγκλημα φαντάζει το ασυγχώρητο
ή αλλιώς
το έγκλημα φαντάζει ασυγχώρητο
το ίδιο και το αυτό
και ξάφνου κλείνω τα μάτια
η κούραση βαραίνει τα βλέφαρά μου
η ονειροχώρα μουδιάζει τη λογική
όποια έχει απομείνει
δεν είναι ο αληθινός κόσμος
δεν είναι αληθινός ο κόσμος
και στέκω ανίκανος ν' αποφασίσω
αν θα ξυπνήσω το ξημέρωμα
αν η ονειροχώρα θα γίνει η χώρα
του ονείρου
κι εν τέλει
αν θα συγχωρήσω τον δικαστή εαυτό μου
για την πλάνη του

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    ….να μην ζητώ το όλον
    αυτό που κανείς δεν έχει αγγίξει
    συμβόλαια πίστης και ενοχές
    αισθήσεις προγραμματισμένες
    η δίκη των ενοχών με βρίσκει
    πίσω από ένα ποτήρι μέθης
    έτοιμος ν’ ακούσω
    το κατηγορητήριο της καρδιάς….

    Νίκο … να έρχεσαι με την ποίησή σου εδώ…η πένα σου το ζητά είμαι σίγουρη!
    Η δίκη σου μίλησε στην καρδιά μου .-

    Απάντηση
  2. Ζωή Δικταίου

    Όμορφη η κατάθεση σας Νίκο. Θα σας παρακαλούσα να μείνετε μαχητής με την πέννα σας. Κάτι θα σωθεί.

    Απάντηση
  3. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Μπράβο Νίκο….
    Η φλόγα της έμνευσης Η ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΘΕΟΣΤΑΛΤΗ μας έκανε να δούμε με άλλο μάτι τ απακα’ι’δια μιας πυρπολημένης δικής μας ύπαρξης σε μια κατάθεση ψυχής αριστουργηματικής!

    Απάντηση
  4. Νίκος Φάκος

    Σας ευχαριστώ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου