Η ελπίδα

19.03.2020

Η κλεψύδρα του λυκόφωτος τελειώνει.

Ο ήλιος βάζει τις τελευταίες του πινελιές

στο καμβά της μέρας.

Της μέρας που παίρνει, τις τελευταίες βαθιές ανάσες

ρουφώντας το γαλάζιο του ουρανού.

 

Η νύχτα τρέχει να πάρει τη θέση της 

στη σκηνή του θεάτρου της ζωής μας,

γιατί εδώ η κάθε ηλιαχτίδα φαντάζει σαν απειλή

σαν μια ακόμη πληγή στο κορμί της.

 

Είναι η στιγμή που τα αγρίμια αδημονούν

να βγουν στο κυνήγι της λείας τους.

Είναι η ώρα που η δική τους ζούγκλα 

προσπαθεί να πάρει τα ηνία, 

απ’ αυτή των ανθρώπων.

 

Είναι η στιγμή που οι άνθρωποι 

τρέχουν να κουρνιάσουν φοβισμένοι

στις φωλιές τους,

που τρέχουν κουρασμένοι 

να αποθέσουν τις φοβίες τους, 

τις ενοχές τους, τις ελπίδες τους

στο καθαρτήριο της νύχτας.

Να αναβαπτιστούν και να ξεκινήσουν 

πάλι απ’ την αρχή, 

την δημιουργική τους πλάνη.

 

Να συνεχίσουν απρόσκοπτα 

το μακάριο ή μακάβριο έργο τους,

οικοδομώντας ένα αύριο

συνήθως χειρότερο, από το χθες.

 

Όμως αύριο, μια καινούργια μέρα ξημερώνει,

το φως θα νικήσει ξανά, το σκοτάδι.

Η ελπίδα δειλά – δειλά θα ξανανθίσει

θα ξαναγίνει για ακόμα μια φορά

της ζωής, το πιο όμορφο χάδι.

 

Ο ήλιος τις αισθήσεις θα μεθύσει

κι η μαγική σειρήνα του έρωτα

θα ηχήσει, 

στο πρώτο δικό σου, χτυποκάρδι…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου