Η ελπίδα

19.03.2020

Η κλεψύδρα του λυκόφωτος τελειώνει.

Ο ήλιος βάζει τις τελευταίες του πινελιές

στο καμβά της μέρας.

Της μέρας που παίρνει, τις τελευταίες βαθιές ανάσες

ρουφώντας το γαλάζιο του ουρανού.

 

Η νύχτα τρέχει να πάρει τη θέση της 

στη σκηνή του θεάτρου της ζωής μας,

γιατί εδώ η κάθε ηλιαχτίδα φαντάζει σαν απειλή

σαν μια ακόμη πληγή στο κορμί της.

 

Είναι η στιγμή που τα αγρίμια αδημονούν

να βγουν στο κυνήγι της λείας τους.

Είναι η ώρα που η δική τους ζούγκλα 

προσπαθεί να πάρει τα ηνία, 

απ’ αυτή των ανθρώπων.

 

Είναι η στιγμή που οι άνθρωποι 

τρέχουν να κουρνιάσουν φοβισμένοι

στις φωλιές τους,

που τρέχουν κουρασμένοι 

να αποθέσουν τις φοβίες τους, 

τις ενοχές τους, τις ελπίδες τους

στο καθαρτήριο της νύχτας.

Να αναβαπτιστούν και να ξεκινήσουν 

πάλι απ’ την αρχή, 

την δημιουργική τους πλάνη.

 

Να συνεχίσουν απρόσκοπτα 

το μακάριο ή μακάβριο έργο τους,

οικοδομώντας ένα αύριο

συνήθως χειρότερο, από το χθες.

 

Όμως αύριο, μια καινούργια μέρα ξημερώνει,

το φως θα νικήσει ξανά, το σκοτάδι.

Η ελπίδα δειλά – δειλά θα ξανανθίσει

θα ξαναγίνει για ακόμα μια φορά

της ζωής, το πιο όμορφο χάδι.

 

Ο ήλιος τις αισθήσεις θα μεθύσει

κι η μαγική σειρήνα του έρωτα

θα ηχήσει, 

στο πρώτο δικό σου, χτυποκάρδι…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου