Η ιστορία του γυναικείου φόβου και άλλοι μύθοι

30.12.2015

woman-hand

Υπάρχουν λογιών λογιών γυναίκες κι όλες για μένα αγαπημένες. Κι όλες κουβαλούνε επάνω τους τον τρόπο που μεγάλωσαν, τη μάνα που τις γέννησε, τον πατέρα που τις κανάκεψε ή και όχι. Κουβαλούνε ιδέες για το τι σημαίνει γυναίκα, συμπεριφορές για το πώς πρέπει να φέρεται, «γρατζουνιές» για το πώς μαθαίνει να θεραπεύεται, χαμόγελα για το πώς αντέχει να σηκώνεται ή ενίοτε και να σαγηνεύει, θλίψεις για το πώς πενθεί και αξιοπρέπεια για το πώς στέκεται όρθια ή και όχι…
Κάθε γυναίκα και είναι όχι μόνο μια ιστορία αλλά πολλές. Η δικιά της πάνω απ’ όλα, αλλά και της μητέρας, της γιαγιάς και της μιας και της άλλης και της προγιαγιάς, του χωριού, της πόλης, της πατρίδας και της εποχής που την αγκάλιασε. Κι όλες αυτές οι ιστορίες μαζί φτιάχνουν μια νέα, συνθετική, όχι πάντα συμμετρική, ούτε απαραίτητα και ολοστρόγγυλη όμως δική της. Αλλά και όλες οι υπόλοιπες, στις αποσκευές και στις βαλίτσες της να τις κουβαλά, άλλοτε να τη βαραίνουν κι άλλοτε να της δίνουνε φτερά. Και είναι εκείνη που επιλέγει κάθε φορά στη ζωή της αν θα μπουσουλήσει, αν θα περπατήσει, αν θα κολυμπήσει ή αν θα πετάξει. Μπορεί στο αυτί κάθε φορά να της ψιθυρίζουνε οι άλλες οι φωνές οι μαθημένες, τι να κάνει, μα είναι εκείνη που στο τέλος θα επιλέξει το δρόμο, το ρυθμό, το βάδισμα και την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει και θα είναι όλη η ευθύνη και το βάρος της χαράς ή της λύπης της επιλογή, κι αυτά όλα δικά της. Μοναδικά αλλά ατόφια.

Και είναι στις μαθημένες τις φωνές, από τις πιο δυνατές, εκείνη που υπαγορεύει πως η γυναίκα είναι αδύναμη, λειψή και ανεπαρκής, πως χρειάζεται δεκανίκια, παρηγοριά στα δύσκολα και εύκολα την τρομάζεις, την απειλείς, τη φιμώνεις, της κόβεις τα φτερά και την «κλειδώνεις» σε σπίτια, τοίχους, κουζίνες και ανασφάλειες. Και όταν αυτές οι φωνές είναι δυνατές και ξεκουφαίνουν, δυο δρόμοι ανοίγονται μπροστά της, εκείνος της επιβεβαίωσης και ο άλλος της διάψευσης της αδυναμίας της. Ο πρώτος είναι εύκολος στην αρχή, περπατητός, γνωστός, οικείος και συχνά «φιλόξενος». Η γυναίκα που σαγηνεύει μόνο, που υποτάσσεται μόνο, που φοβάται μόνο, που παραδέχεται πως δε μπορεί, μόνο… Ο άλλος πιο δύσκολος στην αρχή, ζητά υπερβάσεις, εξαιρέσεις, καθάρια ματιά των θέλω και μπορώ. Όμως οι δρόμοι στο χρόνο αλλάζουν και ο φαρδύς στενεύει και πνίγει, μα ο στενός ανοίγει, πλαταίνει και αποκαλύπτει…

Και είναι η εικόνα που έχει η γυναίκα για τον εαυτό της, ο καθρέφτης της. Αυτόν κοιτούν οι άλλοι και της φέρονται. Κι αν είναι μαθημένη το φόβο να φοβάται, κάποιος θα βρεθεί να τη φοβίσει κι εκείνη να σκεφτεί πως καλά κάνει και τρομάζει κι έτσι να ζήσει της ζωή της φοβισμένη και στην πραγματικότητα μισή. Μα αν αλλάξει τρόπο να κοιτά το φόβο, σπάει ο καθρέφτης και η χιονάτη πια δεν περιμένει πρίγκιπες για να τη σώσουν, μα ούτε και κακιές μητριές για να δικαιολογήσουν τις δικές της αστοχίες, παραδέχεται γενναία τα λάθη και σώζει η ίδια τον εαυτό της, για να θυμάται πως οι ηρωίδες για να σώσουν πρέπει πρώτα να σωθούν οι ίδιες. Χωρίς δεκανίκια. Μα με μώλωπες, γρατζουνιές και μνήμες. Και τις βάζουν και αυτές στη βαλίτσα, για να τις κληρονομήσουν στις δικές τους κόρες, όχι τις γρατζουνιές τους αλλά την ανάμνηση πως ήταν ικανές να θεραπευτούνε μονάχες τους. Χωρίς παραμύθια αλλά φτιάχνοντας μύθους.
Και πάντα μα πάντα δικαιούται κάθε γυναίκα να αλλάξει δρόμο, διαδρομή, περπατησιά και προορισμό, μα κυρίως να γυρίσει σελίδα και παραμύθι ή μύθο, όπου εκείνη επιλέγει ότι ταιριάζει καλύτερα. Ελεύθερη.

 

γράφει η Μαριέττα Κόντου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Λάσπη

Λάσπη

Κατακαλόκαιρο. Η ζέστη, ειδικά στις τσιμεντουπόλεις, αφόρητη. Τα παιδιά, που άλλες χρονιές βρίσκονταν ήδη σε παραλίες και πλατσούριζαν, τούτη τη χρονιά παραμένουν “εις το κλεινόν άστυ”. Οι νεολαίοι, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ειδικά όσοι φοιτούν σε πανεπιστήμια,...

Επίπονη φιλαναγνωσία

Επίπονη φιλαναγνωσία

- γράφει η Μαρία Βασιλειάδου - Κυριακή πρωί καθισμένη στο καφέ-στέκι της οικογένειας με την εξάχρονη κόρη δίπλα μου να διαβάζουμε και οι δυο με προσήλωση τα βιβλία μας. Λίγο πιο πέρα μια οικογένεια με δυο παιδιά, λίγο πιο μεγάλα σε ηλικία από την κόρη μου, φωνάζουν...

Φόνισσες στην λογοτεχνία

Φόνισσες στην λογοτεχνία

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Συχνά οι δολοφόνοι αποτελούν έναυσμα έμπνευσης για τους λογοτέχνες και μάλιστα σε αυτό οφείλει την ύπαρξή της η κατηγορία της αστυνομικής λογοτεχνίας. Ωστόσο, θα ήθελα να κάνω μνεία σε μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία δολοφόνων που δεν δρα...

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

«Κάπου περνούσε μια φωνή» – Ναπολέων Λαπαθιώτης

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - «Κάπου περνούσε μια φωνή» (επέτειος αυτοχειρίας του Ν. Λαπαθιώτη) Στις 7 Ιανουαρίου 1944 ο Ναπολέων Λαπαθιώτης βάζει τέλος στην ζωή του με το περίστροφο του πατέρα του Λεωνίδα Λαπαθιώτη (υψηλόβαθμου αξιωματικού του ελληνικού στρατού) στο...

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Παιδιά και Παιδεία

Παιδιά και Παιδεία

Όταν συναναστρέφεσαι με παιδιά και είσαι και κάποιας ηλικίας, “κλέβεις” από την νιότη τους. Θέλεις κι εσύ να μοιραστείς μαζί τους. Να παίξεις μαζί τους. Κι είναι, μα την αλήθεια, μια μαγεία όταν το πετυχαίνεις. Και το συνειδητοποιείς, όταν εξαφανίζονται μεμιάς οι...

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

Αγαπημένα λογοτεχνικά φαντάσματα

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία φαντασμάτων στην λογοτεχνία, που- πέρα από ρίγη και ανατριχίλες- σκορπούν αφειδώς νοσταλγία κι ένα κύμα τρυφερότητας σε όσους τα αναπολούν. Ίσως γιατί τα συγκεκριμένα στοιχειά είναι συνδεδεμένα με το πατρικό...

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

Τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Στις 25 Οκτωβρίου 1962 τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Αμερικανός συγγραφέας John Ernst Steinbeck (27 Φεβρουαρίου 1902 – 20 Δεκεμβρίου 1968). Το πλούσιο έργο του περιλαμβάνει το βραβευμένο με βραβείο Πούλιτζερ (1940) μυθιστόρημα «Τα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφο,πολύ ανθρώπινο με γέμισε γαλήνη!!Να είστε καλά!!Καλή χρονιά!!

    Απάντηση
    • Μαριέττα Κόντου

      Εγώ σας ευχαριστώ για το σχόλιο και το συναίσθημα που σας δημιούργησε. Ευχές σ’ εσάς και σε όλες της γυναίκες που αναζητούν τις διαδρομές τους…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου