Η καρδιά

Δημοσίευση: 21.08.2021

Ετικέτες

Κατηγορία

Πόσες φορές θέλει η καρδιά, να ανοίξει τα φτερά της

πόσες φορές να υψωθεί, κρατώντας σε αγκαλιά

σαν βιολέτα της άνοιξης, που μες τα πέταλά της

κρύβει του έρωτα το φως, του Απρίλη τη δροσιά.

 

Πόσες φορές θέλει η καρδιά, τον έρωτα να ζήσει

και μέσα από το πάθος του, να λειώσει, να καεί

να αγαπήσει, να δοθεί, από πόθο να μεθύσει

και μέσα από τον έρωτα, να μάθει τη ζωή.

 

Πόσες φορές θέλει απλά, μόνο να σ’ αγκαλιάσει

να αφεθεί στα χέρια σου, να νοιώσει ζεστασιά

να σου εκμυστηρευτεί τον πόνο της και να τον ξεγελάσει

γιατί όσο αυτός είναι παρών, της κλέβει τη χαρά.

 

Πόσες φορές θέλει η καρδιά, λίγο να σου μιλήσει

έτσι απλά κι ανθρώπινα, μόνο για συντροφιά

μα κάποιος φόβος την κρατά, μη την παρεξηγήσεις

και μοιραία η αποξένωση, της κόβει τα φτερά.

 

Πόσες φορές ματώνει τη σιωπή και κλαίει απ’ τη θλίψη

θλίψη που μεταλλάσσεται, σε αδρή μελαγχολία

κι αν συνεχώς αναζητά, τρόπους να ευτυχήσει

ξέρει πως η ευτυχία που ποθεί, μοιάζει με ουτοπία.

 

Πόσες φορές θέλεις κι εσύ να ανοίξεις την καρδιά σου

τις συμπληγάδες να διαβείς, να ζήσεις το όνειρό σου

μέσα από την αλήθεια σου, να σπάσεις τα δεσμά σου

να βρεις τον δρόμο που οδηγεί, προς τον παράδεισό σου.

 

Μα αν δοκιμάσεις μια φορά και δεν ευδοκιμήσει

τίποτα μην σε σταματά, θέλει η ζωή αγώνα.

Υπάρχει κι επόμενη φορά, να ξαναπροσπαθήσεις.

Πάντα υπάρχει μια άνοιξη, στον πιο βαρύ χειμώνα.

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

Η κανάτα

Η κανάτα

Μέσα σε ένα σκοτεινό ξύλινο κουτί Μια γυάλινη κανάτα με κρασί Αδειάζει σε μια τρύπια κούπα Που δεν θα γεμίσει ποτέ Χύνεται το κρασί πάνω στα θραύσματα Ποτίζει το ξύλο Σαπίζει και φυτρώνει βλαστός αναρριχητικός Λέγεται μίσος Τα φύλλα του ο θυμός Αν δεν ανοίξεις το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου