Η καρδιά

21.08.2021

Πόσες φορές θέλει η καρδιά, να ανοίξει τα φτερά της

πόσες φορές να υψωθεί, κρατώντας σε αγκαλιά

σαν βιολέτα της άνοιξης, που μες τα πέταλά της

κρύβει του έρωτα το φως, του Απρίλη τη δροσιά.

 

Πόσες φορές θέλει η καρδιά, τον έρωτα να ζήσει

και μέσα από το πάθος του, να λειώσει, να καεί

να αγαπήσει, να δοθεί, από πόθο να μεθύσει

και μέσα από τον έρωτα, να μάθει τη ζωή.

 

Πόσες φορές θέλει απλά, μόνο να σ’ αγκαλιάσει

να αφεθεί στα χέρια σου, να νοιώσει ζεστασιά

να σου εκμυστηρευτεί τον πόνο της και να τον ξεγελάσει

γιατί όσο αυτός είναι παρών, της κλέβει τη χαρά.

 

Πόσες φορές θέλει η καρδιά, λίγο να σου μιλήσει

έτσι απλά κι ανθρώπινα, μόνο για συντροφιά

μα κάποιος φόβος την κρατά, μη την παρεξηγήσεις

και μοιραία η αποξένωση, της κόβει τα φτερά.

 

Πόσες φορές ματώνει τη σιωπή και κλαίει απ’ τη θλίψη

θλίψη που μεταλλάσσεται, σε αδρή μελαγχολία

κι αν συνεχώς αναζητά, τρόπους να ευτυχήσει

ξέρει πως η ευτυχία που ποθεί, μοιάζει με ουτοπία.

 

Πόσες φορές θέλεις κι εσύ να ανοίξεις την καρδιά σου

τις συμπληγάδες να διαβείς, να ζήσεις το όνειρό σου

μέσα από την αλήθεια σου, να σπάσεις τα δεσμά σου

να βρεις τον δρόμο που οδηγεί, προς τον παράδεισό σου.

 

Μα αν δοκιμάσεις μια φορά και δεν ευδοκιμήσει

τίποτα μην σε σταματά, θέλει η ζωή αγώνα.

Υπάρχει κι επόμενη φορά, να ξαναπροσπαθήσεις.

Πάντα υπάρχει μια άνοιξη, στον πιο βαρύ χειμώνα.

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Άδειο σπίτι

Άδειο σπίτι

Μπήκα μετά από καιρό. Στο άδειο σπίτι. Με πήρε αγκαλιά το κύμα του χρόνου. Ήταν κρυμμένος εκεί πριν από μένα. Χρόνος Οικόσιτος. Χρόνος Άγγελος. Άυλος. Η ρομφαία του, ακίδα διπλόχορδη.   Περιφέρεται Ανάμεσα στ’ αγαπημένα φορέματα της μάννας. Άδεια φορέματα στις...

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου