Η καρδιά

21.08.2021

Πόσες φορές θέλει η καρδιά, να ανοίξει τα φτερά της

πόσες φορές να υψωθεί, κρατώντας σε αγκαλιά

σαν βιολέτα της άνοιξης, που μες τα πέταλά της

κρύβει του έρωτα το φως, του Απρίλη τη δροσιά.

 

Πόσες φορές θέλει η καρδιά, τον έρωτα να ζήσει

και μέσα από το πάθος του, να λειώσει, να καεί

να αγαπήσει, να δοθεί, από πόθο να μεθύσει

και μέσα από τον έρωτα, να μάθει τη ζωή.

 

Πόσες φορές θέλει απλά, μόνο να σ’ αγκαλιάσει

να αφεθεί στα χέρια σου, να νοιώσει ζεστασιά

να σου εκμυστηρευτεί τον πόνο της και να τον ξεγελάσει

γιατί όσο αυτός είναι παρών, της κλέβει τη χαρά.

 

Πόσες φορές θέλει η καρδιά, λίγο να σου μιλήσει

έτσι απλά κι ανθρώπινα, μόνο για συντροφιά

μα κάποιος φόβος την κρατά, μη την παρεξηγήσεις

και μοιραία η αποξένωση, της κόβει τα φτερά.

 

Πόσες φορές ματώνει τη σιωπή και κλαίει απ’ τη θλίψη

θλίψη που μεταλλάσσεται, σε αδρή μελαγχολία

κι αν συνεχώς αναζητά, τρόπους να ευτυχήσει

ξέρει πως η ευτυχία που ποθεί, μοιάζει με ουτοπία.

 

Πόσες φορές θέλεις κι εσύ να ανοίξεις την καρδιά σου

τις συμπληγάδες να διαβείς, να ζήσεις το όνειρό σου

μέσα από την αλήθεια σου, να σπάσεις τα δεσμά σου

να βρεις τον δρόμο που οδηγεί, προς τον παράδεισό σου.

 

Μα αν δοκιμάσεις μια φορά και δεν ευδοκιμήσει

τίποτα μην σε σταματά, θέλει η ζωή αγώνα.

Υπάρχει κι επόμενη φορά, να ξαναπροσπαθήσεις.

Πάντα υπάρχει μια άνοιξη, στον πιο βαρύ χειμώνα.

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου