Η Μεγάλη Κατσαρίδα στον ουρανό

9.06.2014

 

 

Αυτοί

που με τα λόγια τους κλειδώσανε τα χείλη μας

Αυτοί

που με τις άγριες φιλοδοξίες τους ταΐσανε το λίγο μας

Αυτοί

που τα μπαλκόνια τους μας σβήσανε τη θέα

Αυτοί

που ανταλλάξανε τα ιερά και τα’ άγια με τον ελάχιστό μας εαυτό

 

Αυτούς

προσκύνησες αντί να καταδεχτείς να περπατάς με ψηλά το κεφάλι

Αυτούς

έγλειψες για μια δουλειά

Αυτούς

διάλεξες για να διαλέξουν τα όνειρά σου

Αυτούς

εμπιστεύτηκες όταν έπρεπε να αναρωτηθείς ποιος είσαι και που πάμε

 

Όταν

λοιπόν ξεπλένεις τα χέρια σου στη λάσπη τους

Όταν

σκουπίζεσαι στις κατουρημένες τους ποδιές μ’ ένα χαμόγελο θριάμβου

Όταν

ακόμη και τώρα, μετά τη Μεγάλη Πέωση, μετά τη Βαριά Συντριβή, μου στήνεσαι στις ουρές του ΟΑΕΔ, του ΙΚΑ, του ΜΙΚΑ, και στις ουρές του φιδιού για ένα αβγό

Όταν

έχεις βαφτίσει τον υπόνομο Θεό και μέλλον των παιδιών σου

 

Τότε

γιατί αναρωτιέσαι ποια μοίρα σ’ έχει φτύσει;

Τότε

γιατί βαρυγκωμάς για τη σκλαβιά που είναι χαραγμένη στο DNAσου;

Τότε

γιατί διαμαρτύρεσαι ότι πεινάς για αξιοπρέπεια;

Τότε

γιατί μου κλαψομουνιάζεις ότι ο Κύριος απέστρεψε το πρόσωπό Του κι ο διάολος μας πήρε το σκαλπ;

 

Μην φοράς την κουκούλα

Και μην κατονομάζεις Αυτούς για Εφιάλτες!

Σκάσε και σκύβε!

Είσαι για τα πάντα ικανός...

 

γράφει ο Αντώνης Κάτιας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Αντώνης Κάτιας!!! Θα θυμάμαι το όνομα! Ειλικρινά σπάνια διάβασα κάτι που μου θύμισε καθρέφτη που βλέπει κανείς τον εαυτό του και τους γύρω του εκεί μέσα! ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!!!

    Απάντηση
  2. marimar

    Δεν έχω διαβάσει πιο αληθινά καταγγελτικό κείμενο αυτογνωσίας, γιατί κάτι απ’ όλα αυτά όλοι τα έχουμε κάνει….. Μα κι εξακολουθούμε να σκύβουμε. Μήπως ήρθε η στιγμή να σηκώσουμε κεφάλι?
    Εξαιρετικό Αντώνη Κάτια!

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Καθηλωτικό!!!Μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  4. Μιχάλης Μπουναρτζίδης

    Είναι κάποιες αράδες, καθηλωτικές. Το κείμενο όμως, δεν είναι καθρέφτης όλων, κάποιοι μπορεί να ξέφυγαν ως τώρα.

    Απάντηση
  5. E.Λ

    Ο τίτλος του ποιήματος μου θύμισε μια φράση του Ντοστογιέφσκυ-νομίζω από τους δαιμονισμένους-ότι ο Θεός είναι μια κατσαρίδα
    που κρύβεται μέσα στο συρτάρι.Εύχομαι,πάντα,ο προσωπικός σου πόνος να γίνεται δημιουργική πνοή που θα εμπνέει τους γύρω σου και
    ποτέ μα ποτέ να μην τον στρέψεις ενάντια στον εαυτό σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου