Η μοναξιά της απόστασης

20.02.2021

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία,

την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο

στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας,

προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης,

της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας,

ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της προφητείας, 

το χρόνο να μετρήσουμε στις κοινές συνήθειες

και τη ζωή μας στο σεβασμό και την ελευθερία.

 

Δόγματα κοινωνικά και συμπεριφοράς κανόνες

σε μια αναθεώρηση πραγματειών και θεσπισμάτων,

με πίστη στη συμμόρφωση και την απόσταση ευθύνη,

αφίλιωτη η ομήγυρη ,ανεύθυνες οι μαζώξεις,

τ’ αντάμωμα παρασπονδή, η χειραψία ύβρις,

μακαριότητα ο αναγκασμός και βία η αγωγή.

Βλέμματα απόμακρα, θολά, περίσκεψη και μελαγχολία

στο τέλος μίας εποχής και την αποδοχή μιας άλλης.

 

Οι απόψεις, προσωπικές παραδοχές και βεβαιότητες,

δελεασμός η αμφισβήτηση, η επιφύλαξη κρίση,

οι λογισμοί αναφορές και η αυτογνωσία δίκη

με την πραγματικότητα να ξεπερνά γραφή και λόγο.

Πρόκριμα η προσαρμογή με συμβιβασμούς κι αρνήσεις,

με αναδρομές εγκώμια κι απαντοχές συμμαθητείας.

Νεφέλωμα ψυχής η απόσταση από τα καθιερωμένα,

μοναξιά η σύγκριση και οι αφορισμοί τ’ αγνώστου.

 

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια