Με το χέρι μου κρατώντας μία πένα, σχηματίζω προσεκτικά το πρόσωπο σου.
Το τέλειο μήκος, οι ιδανικές αναλογίες περνάνε απ’ τα μάτια μου μπροστά ενώ σε σχηματίζω.
Σε φαντάζομαι, και ας μην έχεις έρθει ακόμη.
Με βλέμμα εκφραστικό να με κοιτάς θαυμάζοντας τη ζωγραφιά μου.
Με βλέμμα απαλό, να κοιτάς μες τα σωθικά μου.
Τα χείλη σου σαρκώδη, να φιλάνε κάθε εκατοστό του σώματος μου.
Τα σκέφτομαι με ακρίβεια, και τα σχηματίζω με ανακρίβεια.
Η τελειότητα δεν είναι το παν.
Μου λείπει το γκρίζο, να γεμίσω της ψυχής σου το χρώμα.
Δεν θέλω χαρά, η λύπη με εκφράζει.
Και θα συμβιβαστώ στην ομορφιά της ψυχής, και τον πόνο.
Το χαρτί μου, τσαλακώθηκε.
Θα σε φανταστώ αύριο ξανά, έρωτα μου.
_
γράφει η Αναστασία Ζέρβα
0 Σχόλια