Η πληγή της σιγής

15.09.2020

Τα ξυράφια τής μνήμης,

χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους,

που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.

 

Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους,

να μιλήσουν,

ζωστήκαν την αθανασία,

που την λιτάνευες

σε μια σάρκα φθαρτή.

 

Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,

άχθος του κορμιού,

που τυραννιόταν με το χώμα.

Φως παρεμφερές της ηλιαχτίδας,

που αξιωθήκαμε να υμνήσουμε,

πάρε την ψυχή και καν’την αιθέρα.

 

Αμαρτία, λαχτάρα μου,

αφήστε με στην πλάνη.

 

Μικρή παραδοχή πως δεν σφάλλαμε,

όπως μας τραυμάτιζε το παραμιλητό μας

(Και το άτοπο ίσως να στέριωσε στο άλογο μας.)

 

Οι όψεις μου σμιλεύαν το Θεό,

ξόανο της σιωπής,

παρωπίδες τα μάτια,

Και αισθήσεις, χαλινάρια που σμίγαν με το συνειδητό.

 

Και σαν ο ήλιος διέγραφε τον ισκίο, αναρωτήθηκα πού χαθήκαν οι άνθρωποι

και πού βρεθήκαν τόσα ειδώλια.

 

_

γράφει η Κωνσταντίνα Τσιχριντζή

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

Το λάφυρο!

Το λάφυρο!

Θέλω βρε ζωή πολύ να σε παινέψω τα καλά σου να διαλαλήσω, με άνθη αμυγδαλιάς, με κρίνους και φύλλα ελιάς να σε στολίσω.   Μα δεν στεριώνει λόγος γλυκός, ούτε χάδι τρυφερό  Σε δέρνουν βάσανα πολλά,  τρικυμίες   καταιγίδες   Ψηλές θερμοκρασίες αρρώστιες φοβερές...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου