Η πληγή της σιγής

15.09.2020

Τα ξυράφια τής μνήμης,

χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους,

που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.

 

Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους,

να μιλήσουν,

ζωστήκαν την αθανασία,

που την λιτάνευες

σε μια σάρκα φθαρτή.

 

Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,

άχθος του κορμιού,

που τυραννιόταν με το χώμα.

Φως παρεμφερές της ηλιαχτίδας,

που αξιωθήκαμε να υμνήσουμε,

πάρε την ψυχή και καν’την αιθέρα.

 

Αμαρτία, λαχτάρα μου,

αφήστε με στην πλάνη.

 

Μικρή παραδοχή πως δεν σφάλλαμε,

όπως μας τραυμάτιζε το παραμιλητό μας

(Και το άτοπο ίσως να στέριωσε στο άλογο μας.)

 

Οι όψεις μου σμιλεύαν το Θεό,

ξόανο της σιωπής,

παρωπίδες τα μάτια,

Και αισθήσεις, χαλινάρια που σμίγαν με το συνειδητό.

 

Και σαν ο ήλιος διέγραφε τον ισκίο, αναρωτήθηκα πού χαθήκαν οι άνθρωποι

και πού βρεθήκαν τόσα ειδώλια.

 

_

γράφει η Κωνσταντίνα Τσιχριντζή

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου