Η τελευταία πινιάτα, της Κωνσταντίνας Τασσοπούλου

Ο δον Φουλχένσιο με την τεράστια μύτη και τις μακριές μουστάκες ζούσε σ’ ένα πολύχρωμο χωριό και κατασκεύαζε τις πιο φημισμένες πινιάτες! Έγινε διάσημος και αγαπητός γιατί τις πουλούσε γεμάτες, σκορπώντας χαρά σε μικρούς και μεγάλους. Με την Πεπίτα όμως κάτι πάντα θα πήγαινε στραβά. Για ποιο λόγο όμως και τι της σκάρωνε κάθε χρόνο ο δον Φουλχένσιο είναι κάτι που θα ανακαλύψουν τα παιδιά διαβάζοντας αυτήν τη συγκινητική ιστορία.

Το ταξίδι της Κωνσταντίνας Τασσοπούλου στο Μεξικό γέννησε αυτό το υπέροχο παραμύθι που είναι γεμάτο κρυμμένες έννοιες και σωστά νοήματα. Η πινιάτα είναι ένα δοχείο που το στολίζουν με χρωματιστά χαρτιά και μέσα κρύβει γλυκίσματα ή παιχνίδια. Στις γιορτές την κρεμάνε ψηλά και με δεμένα μάτια προσπαθούν να τη χτυπήσουν για να ρίξουν τα καλούδια που κρύβει. Αυτό το αντικείμενο ταυτίζεται με την Πεπίτα από το πρώτο ως το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του, όπου την περιμένει μια μεγάλη έκπληξη. Η συγγραφέας καταφέρνει κάτι επαναλαμβανόμενο να το αποδώσει κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο και προκαλώντας γέλιο αβίαστο και πηγαίο. Είχα καιρό να γελάσω με παιδικό κείμενο κι εδώ το έκανα με όλη μου την καρδιά, γιατί κατάφερα να μπω στην ψυχολογία του παιδιού αλλά και του ενήλικα και να δω την ιστορία με τα δικά τους μάτια. Το συγκινητικό φινάλε μου χάρισε ένα γλυκόπικρο χαμόγελο κι έφερε στο προσκήνιο όσα νοήματα κρύβονταν πίσω από τις γραμμές, κάτι που εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς διαβάζοντας την ιστορία, αν καταφέρει να μην παρασυρθεί από τη γλαφυρότητα της αφήγησης και τα αστεία περιστατικά.

Η εικονογράφηση της Χρύσας Σπυρίδωνος ακολουθεί την Πεπίτα από την πρώτη της τούρτα ως την ενηλικίωσή της, μεγαλώνοντάς της σε κάθε σελίδα ολοένα και περισσότερο. Από το απογοητευμένο μουτράκι του ενός έτους στο θυμωμένο πλασματάκι των πέντε χρόνων κι από κει στην απογοήτευση των εννέα και στο κρυφό δάκρυ των δεκαοκτώ. Η αρίθμηση μάλιστα των χρόνων που περνάνε κρύβεται πάντα σε αναπάντεχα σημεία των σελίδων! Οι γραμμές είναι αδρές, το χρώμα ζωηρό, οι προοπτικές καταργούνται κι ο μικρός αναγνώστης παρασύρεται από την εξέλιξη και τις ανατροπές που εικονογραφούνται με απίθανα παιχνιδιάρικο τρόπο!

«Η τελευταία πινιάτα» είναι ένα παιχνίδι που οδηγεί στην ενηλικίωση, γεμάτο με αναπάντεχες εκπλήξεις και ουσιαστικά νοήματα που θα δώσουν το έναυσμα για ατέλειωτες δημιουργικές συζητήσεις σε μια οικογένεια. Τρυφερότητα, συγκίνηση και τα απαραίτητα μαθήματα ζωής θα συντροφέψουν τα παιδιά και θα τους δείξουν με τον καλύτερο τρόπο πώς είναι να ωριμάζεις και τι εφόδια να έχεις μαζί σου για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής και κοινωνικοποίησης.

Ακολουθήστε μας

Η μελωδία των Χριστουγέννων, της Αναστασίας Δ. Μακρή

Η μελωδία των Χριστουγέννων, της Αναστασίας Δ. Μακρή

- γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Οδεύουμε σιγά – σιγά στο τέλος του χρόνου και οι μέρες των γιορτών είναι προ των πυλών. Σίγουρα γίνονται καλύτερες όταν συντροφιά με τους μικρούς μας φίλους διαβάζουμε όμορφα Χριστουγεννιάτικα παραμύθια. Το σημερινό που θα σας παρουσιάσω,...

Αγνοούμενη, της Lisa Gray

Αγνοούμενη, της Lisa Gray

Η Τζέσικα Σο είναι ιδιωτική ντετέκτιβ και μετά τον θάνατο του πατέρα της πούλησε τα πάντα κι άρχισε να τριγυρνάει από δω κι από κει. Μια μέρα φτάνει στο e-mail της η φωτογραφία ενός τρίχρονου κοριτσιού που εξαφανίστηκε πριν από 25 χρόνια και.. είναι η ίδια! Μετά από...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αγνοούμενη, της Lisa Gray

Αγνοούμενη, της Lisa Gray

Η Τζέσικα Σο είναι ιδιωτική ντετέκτιβ και μετά τον θάνατο του πατέρα της πούλησε τα πάντα κι άρχισε να τριγυρνάει από δω κι από κει. Μια μέρα φτάνει στο e-mail της η φωτογραφία ενός τρίχρονου κοριτσιού που εξαφανίστηκε πριν από 25 χρόνια και.. είναι η ίδια! Μετά από...

Η νοσοκόμα, της Δήμητρας Ιωάννου

Η νοσοκόμα, της Δήμητρας Ιωάννου

Είμαστε στο 1960 και μια νοσοκόμα φτάνει στην Άνδρο για να εργαστεί στο νοσοκομείο του νησιού αλλά ο πραγματικός σκοπός της είναι να εξιχνιάσει τη μυστηριώδη εξαφάνιση της Φλωρέζας Δελαγραμμάτικα που στοίχειωσε το νησί πριν τριάντα χρόνια. Τι συνέβη εκείνη τη νύχτα;...

Έκτη, της Βίκης Κοσμοπούλου

Έκτη, της Βίκης Κοσμοπούλου

- γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Σπάνια μπορώ να ψυχανεμιστώ από τις λίγες γραμμές του οπισθόφυλλου, τι κρύβει μέσα του ένα βιβλίο. Άλλες φορές προϊδεάζεσαι και πλάθεις το δικό σου σενάριο και άλλες φορές σε περιμένει κάτι ανέλπιστα όμορφο, όπως συνέβη με το βιβλίο της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου