Μην πιστεύεις στα «όμορφα λόγια»

μάτια μου.

Γιατί τα «όμορφα λόγια», είναι ριπές του ανέμου

παρασυρμένες στο απέραντο γαλάζιο.

Παρασυρμένες στο άπειρο του ουρανού

ή το ατέρμονο βαθυκύανο, της θάλασσας.

Tα «όμορφα λόγια»

είναι πνοές από το παράξενο εγώ μας

και ελλοχεύει πάντα μέσα τους,

το σπέρμα της διάψευσης

ή ακόμα και της προδοσίας.

Γιατί τα «όμορφα λόγια», όμορφα ξεχνιούνται

και ακόμα πιο όμορφα διαψεύδονται.

Μην πιστεύεις στα «όμορφα λόγια», μάτια μου.

Γιατί τα «όμορφα λόγια», είναι θλιμμένες σκιές

μιας χαμένης Άνοιξης.

Χλωμά φύλλα, πεσμένα κατάχαμα

του ατέλειωτου Φθινοπώρου της ύπαρξής μας.

Πίστευε μονάχα στον γαλάζιο ουρανό

ή στην αέναη Άνοιξη.

Γιατί ο ουρανός είναι η υπέροχη πύλη

του σύμπαντος.

Η μυστηριακή φωνή του απείρου.

Γιατί η Άνοιξη είναι, το χαμόγελο της δημιουργίας,

η σονάτα του έρωτα.

Το άρωμα της ίδιας μας της ζωής.

Μην πιστεύεις στα «όμορφα λόγια», μάτια μου.

Γιατί τα «όμορφα λόγια», είναι θλιμμένες σκιές

μιας χαμένης Άνοιξης .

Της Άνοιξης της καρδιάς μας.

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος